Pieterpad voor fietsers 6.

We hadden het nog niet eerder gedaan, eten bij het gezin waar we ook zouden overnachten. Toen we belden vroeg de gastvrouw of we mee wilden eten. Er zouden ook twee dames komen overnachten die, net al wij, het Pieterpad fietsten en daar moest ze voor koken. Nou, laten we dat dan maar eens doen zeiden we tegen elkaar. En werkelijk, we hebben zo'n leuke avond gehad. We waren met z'n zessen want de gastvrouw zelf en haar dochter aten ook mee. Heerlijk had ze gekookt en de tafel mooi gedekt en terwijl ik dit schrijf bedenk ik waarom maakte ik daar geen enkele foto van. We hebben gezellig zitten kletsen en iedereen had wel wat te vertellen over eerdere tochten, belevenissen onderweg, over vroeger, over nou ja over van alles en nog wat. Om half acht gingen we aan tafel en om een uur of tien bedacht iemand dat het wel eens tijd werd om naar bed te gaan want iedereen wou, in verband met de warmte, de volgende dag vroeg vertrekken. Na ook weer een lekker ontbijt namen we afscheid, een mooie ervaring rijker.
Na Leuth (Gelderland) fietsten we een stuk door Duitsland en daarna Limburg waar het weer een beetje klimmen en dalen werd vanwege het glooiende landschap.
In Gennep was het voor ons die dag einde Pieterpad want we waren niet zo heel ver van huis en hadden besloten om daar te overnachten ( ook een prima adres :-))
Op de markt in Gennep, tegenover het mooie oude STADHUIS dronken we koffie en zagen nog de twee dames die daar ook gingen pauzeren.
Nog een keer zwaaien en toen ging ieder een andere kant op. Zij vervolgden het Pieterpad en wij keerden huiswaarts en zouden de volgende dag hier de draad weer oppikken.

Etappe, Leuth-Berghem, 68.69 km.

Pieterpad voor fietsers 5.

Toen we deze morgen vanuit Laren (Gld), na een redelijke nachtrust (ook hier kregen we een ventilator mee op de kamer) en een prima ontbijt vertrokken, hadden we al vrij snel ons eerste fotomoment. Kasteel Vorden en de prachtige lanen waar we langs fietsten. HET KASTEEL werd al genoemd in de 12de eeuw maar zag er toen heel anders uit dan nu. Wat er nu staat is grotendeels gebouwd in de 16de eeuw. Het kasteel verloor in de loop der eeuwen zijn defensieve functie en werd in de 19de eeuw omgebouwd tot landhuis. Vier geslachten woonden er door de eeuwen heen. De familie Van Vorden (tot 1405) daarna de familie Hackfort tot midden 16de eeuw. Vervolgens werd door overerving de familie Ripperda eigenaar. De laatste, familie van der Borch, hadden het tot 1956 in hun bezit. Familiewapens van deze vier geslachten zijn nog vereeuwigd in de hal van het kasteel, waar ze in de hoeken van het plafond zijn geschilderd.Nadat het Gelders Landschap en de Gemeente Vorden het in hun bezit hebben gehad, is het kasteel nu weer in particuliere handen. In 2004 is het kasteel aangekocht door de familie de Rouw, die het in haar oude luister heeft hersteld. Kijken dat vond ik toen ik het las wel grappig. Mijn moeder is namelijk een de Rouw dus wie weet is er nog wel een "verborgen verleden" haha denk het niet, maar toch !!!
We fotografeerden deze dag ook weer vier molens maar om hier te publiceren koos ik het voet/fietsveer tussen PANNERDEN-MILLINGEN. We staken de Rijn over en hadden ook in Millingen willen overnachten maar uiteindelijk werd het Leuth. Vandaag was het dus van Laren naar Leuth. Klinkt goed nietwaar ? Het zou ook de eerste keer worden dat we bij het gezin gingen  mee eten, Spannend !!!

Etappe, Laren-Leuth, 89.27 km.

Pieterpad voor fietsers 4.

We bellen altijd een paar dagen van tevoren of we kunnen overnachten. Dan weten we wel zo ongeveer hoe het fietsen verloopt, of de afstanden die we van tevoren hadden bedacht goed te doen zijn, of het weer een beetje meewerkt en hoe we onszelf voelen. Er kunnen natuurlijk altijd onverwachte dingen gebeuren zoals lekke banden of iets dergelijks maar we zorgen dat voor vertrek de fietsen in orde zijn en nemen reservebanden en reparatie materiaal mee. Maar je weet het nooit want toen we jaren geleden van huis af naar St. Étienne (Fr) en terug zijn gefietst, hebben we geen van tweeën 'n lekke band gehad maar toen we eens naar Leuven fietste had C. drie keer die pech. Deze keer moesten we om te overnachten heel wat adressen bellen (gelukkig waren er genoeg) want er was een fietsvierdaagse en dus kregen we steeds te horen, alles zit vol. Maar het was gelukt hoor, een heerlijk adres. We werden (alweer) gastvrij ontvangen, hadden een mooie royale frisse kamer met vrolijke kleuren. Fijne badkamer (gedeeld) en schoon. Onze gastvrouw deed dit nog niet zo heel lang vertelde ze en was nog bezig manieren te vinden om wat meer bekendheid te krijgen. Ik vroeg of ze het misschien leuk vond als ik een LINK op mijn blog zou zetten, nou bij deze dus. Ik zei al, veel molens onderweg. De bovenste is de OELE MÖLLE in Hardenberg en de onderste  DE WIPPE in Hellendoorn. Voordat we deze laatste zagen hadden we nog twee "beklimmingen"gehad, de Lemelerberg en de Holterberg. Jaja een pittige dag hadden we achter de rug toen we in Laren arriveerden.

Etappe, Hardenberg - Laren, 101.67 km.

Pieterpad voor fietsers 3.

Wat bleef het lang warm gisteravond. Nadat we uit eten waren geweest hebben we nog even bij ons gastgezin in de tuin gezeten maar zijn toch vrij snel op bed gaan liggen. Door de warmte en de 80,93 km van die dag waren we daar aan toe. We hadden een ventilator op de kamer gekregen en dat was fijn maar na een tijdje hebben we hem uitgezet en met de raam wagenwijd open was het goed te doen. Na een heerlijk ontbijt stapten we weer op de fiets voor een volgende etappe maar moesten al snel weer afstappen. Er stond een molen en we hadden besloten om van elke molen waar we langs zouden komen een foto te nemen. Het was een aardige route, door bossen, over de heide, waar een waterstandmeter aangaf hoe droog het was, al had je daar geen meetaperatuur voor nodig :-) maar de informatie over hoe Staatsbosbeheer en het waterschap samenwerken om de natuurgebieden weer natter te maken was interessant om te lezen. Voor 1960 stond het grondwater hoog, soms tot aan de oppervlakte. Voor natuurgebieden was dat prima, maar voor de landbouw was het vaak te nat. Er zijn toen veel sloten gegraven en beken verbreed om het water sneller weg te laten stromen. Verder gebruiken we steeds meer grondwater voor ons drinkwater. Zodoende verdroogden de Drentse natuurgebieden. Zelfs sommige landbouwgebieden kregen last van te lage grondwaterstanden. Nu is het zo dat in de meeste landbouwgebieden het grondwater op peil is, maar in veel natuurgebieden nog te laag. De waterschappen proberen dit nu weer omhoog te brengen door sloten te dempen en stuwtjes te plaatsen, zodat regenwater niet meer zo snel weg kan stromen. Dat was in het Heerenveldje, waar wij stonden, al goed te zien. De bovengrond was er afgeplagd en daar staat nu weer volop struik en dophei.
Af en toe even rusten is natuurlijk ook wel lekker en zeker wanneer je langs zo'n leuke plek als deze komt "Het kleinste café". Ik dacht dat ik het op sjannesblog al eens had gezien maar kon het niet meer terugvinden. Zó leuk dat iemand dat zomaar doet in zijn huis. Je kunt er koffie of thee pakken. Er staat een koelkastje met fris en er liggen koeken en zelfs appeltaart. Er staat een blikje of potje waar je het geld in moet doen en hier mocht je zelfs een kop en schotel als herinnering (voor een euro) meenemen. Bij de rechter deur was ook nog een (schoon toilet) en er stond nog een zitbank. Vooral fijn, zulke plekjes, wanneer het minder mooi weer is, zeg regen, maar dat zat er voorlopig niet aan te komen.

Etappe, Rolde - Hardenberg, 93.66 km.

Pieterpad voor fietsers 2.

Gisteren zijn we om te overnachten vanuit Pieterburen terug gefietst naar Eenrum, weer richting Groningen. We sliepen in een huis met een verhaal. We raakten met onze gastvrouw aan de praat en ze vertelde dat ze op een keer zag dat iemand haar huis fotografeerde. Toen ze vroeg "waarom" kreeg ze het hele verhaal te horen van de Joodse familie die er vroeger had gewoond. De familie Benninga die er een winkel hadden. Ze liet ons een boekje zien dat geschreven is door Noach Benninga. Het gaat over hem en zijn familie. Hij beschrijft de vlucht naar Engeland, de reis via Zuid Afrika en Australië naar Nederlands Indië en de Japanse bezetting, de uiteindelijke terugreis naar Nederland en de nieuwe toekomst in Amerika. Zij hebben op tijd kunnen vluchten maar in Eenrum is een JOODS MONUMENT opgericht ter nagedachtenis aan tien Joodse medeburgers die in 1942 door de bezetter op transport zijn gesteld naar concentratiekampen in Polen. HIER nog wat informatie over de familie Benninga. In de kamer waar wij sliepen hing een oude foto van de familie Benninga, poserend voor hun winkel.
Het was een prima overnachtings adres en 's-avonds hebben we er recht tegenover, lekker makkelijk, in een MOSTERDMAKERIJ en tevens restaurant, heerlijk buiten in de tuin gegeten.
Zoals gezegd moesten we weer terug naar Groningen want zo loopt de route. geen probleem want het weer werkte van alle kanten mee en er was zoveel te zien onderweg. In Garnwerd kwamen we langs molen De Meeuw en in Glimmen zagen we een leuke toren van fietsen ergens in een tuin.
En hé, ook in de provincie Groningen hebben hunebedden gestaan. Deze is de enige die nog op zijn oorspronkelijke plaats staat en werd in 1957 voor een deel opgegraven. Daarbij zijn de resten van minstens 150 potten gevonden. Maar er werd nog een bijzondere ontdekking gedaan : voor de ingang van het hunebed was een kuil gegraven waarin waarschijnlijk twee kinderen begraven waren. Zulke 'vlakgraven' uit de tijd van de hunebedden waarbij personen alleen of met z'n tweeën in een kuil werden bijgezet, komen vaker voor. Ze zijn natuurlijk moeilijker te vinden dan hunebedden. De meeste dateren uit de laatste fase van de Trechterbekercultuur. De doden die er zijn bijgezet zijn meestal verbrand. We weten niet, waarom sommige mensen apart werden begraven, en anderen in een hunebed. Al deze informatie stond ter plekke te lezen.
Wij fietsten weer verder, naar Drente waar we gingen overnachten bij een kaasmakerij, gelegen haha, aan de Hunebedweg.

Etappe, Eenrum - Rolde, 80.93 km.

Pieterpad voor fietsers.

Het Pieterpad is een langeafstandwandeling vanaf Pieterburen ( Groningen ) naar de Pietersberg in Maastricht ( Limburg. Maar ja, wij zitten liever op de fiets. Hebben wij even geluk dat men er ook een fietsroute van heeft gemaakt, het Fietserspad. HIER allerlei informatie. Men heeft etappes gemaakt van ± 60 km maar je kunt ze korter of langer maken naar eigen keuze. Wij maakten etappes van ± 80 km per dag. We gingen dus op pad, met onze fietsen in de trein, spannend want dat hadden we nog niet eerder gedaan. Het is niet alleen de fiets maar ook ieder twee tassen met fietskleding, gewone kleding, toiletspullen, fietsschoenen en gewone schoenen en onze regenjack. C. heeft nog een stuurtas speciaal voor zijn foto apparatuur en ik voor het adressenboek van VRIENDEN OP DE FIETS, lunch, portemonnee, naai etui en nog allerlei dingen die ik denk nodig te hebben om te "overleven" haha. We vertrokken op 'n zondag en dat was eigenlijk wel fijn want, minder drukte. De trein kwam, de fietscoupé zag ik langs komen en toen de trein stopte liepen we daar naartoe. Een conducteur zag dat en zei, loop maar naar de achterkant ( dat was dichterbij ) daar is altijd bij dit model trein een fietscoupé. Niet dus. Aangezien de trein weer ging vertrekken hielp hij ons snel de coupe in en zei, misschien kunnen jullie bij de volgende halte wel in een echte fietscoupé. Hij bleef wel bij ons om dan te helpen. Helaas was er te weinig tijd om uit en in te stappen dus we konden gewoon blijven waar we zaten. Hij moest zelf wel naar een andere trein en had het wel keurig doorgegeven aan zijn collega die daarna gezellig even een praatje kwam maken ( voordeel van de zondag ). In Zwolle moesten we overstappen op de trein naar Groningen maar we zijn eerst even ergens koffie gaan drinken met 'n lekker Zwollenaartje erbij. Daarna naar Groningen. Daar stapten we op onze fiets en reden door mooie dorpen, langs vaarten, molens en kerkjes zoals DIT in Winsum, maakten héél véél foto's en kwamen zo bij het beginpunt van onze tocht, Pieterburen.

Etappe, Groningen - Pieterburen - Eenrum, 47.60 km.

Mandala 7.

De zonnebloem was overgebleven van een boeket dat we kregen voor onze trouwdag. De blaadjes waren er afgevallen en liggen er nu rondom. De bolletjes knipte ik van het Boerenwormkruid dat ik plukte tijdens een fietstocht en de gele bloemen, zou dat St. Janskruid kunnen zijn ? In elk geval was het een fijn rustmoment om dit te creëren.

Quality time.

Ik kreeg voor, mijn verjaardag of Moederdag dat weet ik niet meer, een mooie zelfgemaakte cadeaubon voor een dag samen winkelen in een stad naar keuze en als traktatie een heerlijke lunch. Nou ben ik niet zo'n winkelmens maar om dat samen met m'n dochter te doen, kijk dat vind ik dan wel weer gezellig. Ik koos voor 's-Hertogenbosch omdat ik daar eigenlijk, alhoewel heel dichtbij, niet zo vaak kom. Ja we, man en ik, fietsen er wel regelmatig naar toe, drinken er koffie op de Parade en fietsen weer terug. we komen ook regelmatig in het Noord Brabants Museum maar gaan na het bezoek weer naar huis. Maar deze keer hadden dochter en ik besloten dat we, wanneer we ergens wat gingen drinken of lunchen, dat zouden doen op een voor ons onbekende plek. En die zijn er genoeg. heel verrassend vind ik in een stad altijd de binnentuinen waar je heel rustig kunt zitten en eigenlijk geen idee hebt van de stad. Topdag was het en vooral de lunch HIER was zeer geslaagd. Leuke winkeltjes zijn er bijgekomen in de loop der jaren en heel veel gezonde drankjes en frozen yoghurt plekjes, nee we moeten daar maar eens vaker rond gaan hangen.

Oppaseten.

Afgelopen zaterdag werden we, als dank voor het oppassen, weer getrakteerd op een lekker etentje. Het begon 's-middags rond koffietijd en onze jongste kleinzoon had bedacht dat we maar eens moesten beginnen met een "bedreigde diersoorten taart". Op school was iemand van het W.N.F daarover komen vertellen ( niet over de taart hoor ). De Panda werd gekozen en ook helemaal zelf gemaakt met de hulp van zijn zus en papa of mama, dat weet ik niet. Het was verrukkelijk evenals het weer, dus we zaten lekker buiten in de tuin en de kinderen doken regelmatig in het zwembad of sprongen op de trampoline. Na de koffie kregen we verschillende nootjes, mooi gepresenteerd op een plankje en in mini bloempotjes, en honing om in te dippen. Bij het derde eetmoment werden er verschillende soorten broodjes geserveerd, groenten frieten ( gele en oranje wortelen, bleekselderij, komkommer en rabarber ) met hummus, aioli en muhammara. Een tijdje later kwam de soep, ook weer leuk geserveerd in glaasjes. Voor ieder een tomaten, een champignon en een courgette soepje. Ondertussen hadden de kleinkinderen nog wat bedacht, synchroonzwemmen, ja fantasie hebben ze wel. Even geoefend en toen kregen we een voorstelling. Hilarisch ! Dan waren we beland bij nummer vijf, het hoofdgerecht, broccoli camembert quiche met notenrijst. Alle gerechten vers en helemaal zelf gemaakt. Maar we waren er nog niet want nummer zes op de kaart was chocolade mousse met karamelsaus en cashewnoten, waaw zóó lekker. Daarna nog koffie met keuze uit vier soorten chocolade van het bekende Nederlands merk dat strijdt voor 100% slaafvrij van deze lekkernij. Nou daar heb ik er maar een van geproefd want het was mooi geweest. Het was inmiddels een uur of tien, nee we hebben er wel onze tijd over gedaan. Het was heerlijk en we gaan nog maar even door met oppassen ( haha, doen we toch wel hoor ) veel te leuk.

Mandala 6.

Tot mijn schrik zag ik vanmiddag ineens dat het Ballonklokje ( Platycodon grandiflorum 'Mariesii' ) bijna is uitgebloeid. Dat door de hitte natuurlijk en aangezien ik daar graag een Mandala van wou leggen heb ik de laatste vijf bloemen er afgeknipt. Pff, net op tijd. De roze bloem in het midden is ook een ballonklokje maar dan open geknipt. De vier blauwe klokjes liggen op z'n kop dus een mocht er nog gewoon op de foto. Verder gebruikte ik, Lavendel, Hortensia Annabelle en de nu nog groene bolletjes van de Hulst. Een lekker rustig werkje om te doen met dit warme weer.

Nog een keer "op reis".

Zo kom je er in 10 jaar ( want zo lang bestaat het dit jaar ) nooit en dan kom je er twee keer in zeven dagen tijd. Vorige week gingen we HIER naar toe met onze twee oudste kleinkinderen en nu met onze twee jongsten. De "reis"door het lichaam duurt altijd 55 min maar daarna kun je in het interactieve deel je eigen tempo bepalen en zolang bezig blijven als je wil. Deze keer waren we er dan ook langer want ze hebben echt veel testjes, spelletjes en van alles gedaan. De heenreis ging vrij vlot maar op de terugweg zaten we vorige week in de spits dus hebben we het nu anders gedaan. We waren maar zo'n 12 km bij Katwijk aan Zee vandaan dus zijn we daar naartoe gereden. We maakten een lekkere strandwandeling, raapten natuurlijk schelpen, schreven in het zand, fotografeerden kwallen en hebben er ook nog wat gegeten. En daarna, zonder files naar huis.

Prettig park.

Ik kan eigenlijk wel zeggen dat we zijn opgegroeid met de Efteling. Vroeger, héél vroeger, toen de Efteling pas bestond gingen we er, met onze ouders, heen met de fiets. Er was toen alleen het SPROOKJESBOS, een speeltuin en de STOOMCARROUSEL. Later ging ik er heen met mijn verkering ( nu mijn man ) en nog veel later met onze kinderen. Het Park was toen al flink uitgebreid. We vierden er het vrijgezellenfeest van onze dochter, die onder valse voorwendselen daar naartoe was gebracht en waar de hele groep verstopt zat bij de diverse sprookjes ( ik was Doorntoosje ). Dochter kreeg een plattegrond mee en moest door middel van puzzels oplossen ons zien te vinden. Iedereen had iets lekkers gemaakt voor een pick-nick en toen de groep compleet was hebben we ( het was schitterend weer ) heerlijk zitten eten. We waren er ook alweer een paar keer geweest met de kinderen en inmiddels ook kleinkinderen en afgelopen zondag was het wederom Eftelingdag met z'n allen. Het is nog steeds een heerlijk park voor jong en oud en het wordt nog steeds heel goed onderhouden. De bomen, struiken, bloemen en planten ( zelfs die in potten ) zagen er, ondanks de droogte van de afgelopen weken, prima uit. Ik moet toegeven dat er heel veel attracties zijn waar ik niet meer in ga, maar even zoveel waar ik volop van kan genieten en gelukkig zijn er nog steeds de aloude vertrouwde sprookjes en de carrousel.

Op reis.

We gingen op reis, niet zo heel lang hoor, 55 minuten liepen we door het MENSELIJK LICHAAM. We leerden hoe het lichaam in elkaar zit, hoe het werkt en wat je moet doen om het gezond te houden. Je gaat bij de knie het lichaam in en komt aan het einde van "de reis" bij de hersenen weer naar buiten. Onderweg kregen we een paar keer een 3d bril op en zaten we o.a echt met ons hoofd tussen de zaadcellen die op weg waren om een eitje te bevruchten. We zagen de bloedstromen en het gevecht van bloedlichaampjes dat plaatsvond om een infectie van een wond te voorkomen. we zagen de darmen werken en dat alles van binnenuit. Dit reisje was in het kader van ons jaarlijks uitstapje met de kleinkinderen. Na "de reis" was er nog het interactieve deel waar ze testjes konden doen en games spelen. Allemaal over het menselijk lichaam en je gezondheid. Ik moet eerlijk zeggen, het was niet zo spectaculair als we gedacht hadden maar wel leuk om een keer gedaan te hebben.

4000 km.

En weer 1000 km erbij. we fietsten met een omweg naar Dodewaard omdat we daar dan om ongeveer lunchtijd zouden zijn. C. had weer een mooie route uitgezet. Eerst met het pontje over de Maas en daardoor kwamen we ook weer langs het ooievaarsnest van enkele weken geleden, tjonge-jonge wat zijn ze flink gegroeid. We fietsten lekker over de dijk, dronken koffie in Beneden-Leeuwen, weer verder over de dijk ( ben dol op dijken ) staken de Waal over en zagen in Dodewaard deze oude kerk. Hij is gebouwd omstreeks 1050 en HIER lees je wat over de historie. Mij was het eigenlijk meer te doen om de zonnewijzer, altijd leuk om te zien of het klopt maar dat behoord met de invoering van de zomertijd tot het verleden. We kunnen er zelf ook wel een uur bijtellen, maar gelukkig hebben we de klokken nog, die hingen er genoeg en vanuit elke kant van het dorp is de tijd te zien.
We waren mooi op tijd voor ons "twaalfuurtje" zal ik maar zeggen en het was weer verrukkelijk.

 

Zon-zon en nog eens zon.

Heerlijk, je hoort mij niet klagen hoor. Ik hou van de warmte en met de wind van de afgelopen dagen erbij word het binnen ook niet zo snel benauwd. Het "droogte-alarm" van de waterbedrijven betekent niet dat we en masse flessenwater moeten hamsteren, verzekert Brabant Water. Er is voldoende kraanwater, maar de druk in de leiding kan lager zijn door grootverbruik las ik in de krant. Dat is dan weer een geruststelling, alhoewel je het nooit weet natuurlijk, want hoe dikwijls is het niet gebeurd dat er na een bericht "het kan geen kwaad voor de volksgezondheid" toch anders bleek te zijn. Maar enfin we springen sowieso zuinig om met water ook als het niet zo droog is. En fietsen hè, we fietsen wat af met dit mooie weer. Zo zagen we gisteren dan ook deze mooie regenboog kleuren over een aardappelveld gaan. De boer was aan het sproeien en aan het einde van de stevige straal, wanneer er een waas van druppels over het veld waaiden, veranderde die met medewerking van de zon in dit mooie schouwspel. We hebben er echt een tijdje naar staan kijken. Een eind verderop zijn we nog eens van de fiets gestapt om een klein tafereeltje ( ja echt heel klein ), wat iemand in het gat in de boom had gezet te fotograferen. Het is Maria met kind en nog een ander "Heiligenbeeldje". Het plantje maakt het compleet, vond het wel grappig om te zien.

Heilig boontje.

Onze buurvrouw vroeg enkele weken geleden of ik wel eens van een heilig boontje had gehoord. Iemand die zich braaf voordoet en zich daarop laat voorstaan ? Maar nee dat bedoelde ze niet. Ze had van een vriendin echte boontjes gehad en die boontjes hebben aan de zijkant een tekening waar je met een beetje fantasie een MONSTRANS in kunt herkennen. Nee van die heilige boontjes, Phaseolus vulgaris "Monstrans", had ik nog nooit gehoord ( Monstrare is Latijn voor showen, laten zien ). De Katholieken dragen in processies de hostie met zich mee in een rijk bewerkte zilveren of gouden stralenkrans op een stok, met in het midden van de "zon" twee glazen plaatjes waartussen de hostie geplaatst kan worden. Zo kunnen devote katholieken het lichaam van Christus ( hostie ) beter aanbidden. Sommige zien in de tekening een engel, een adelaar of een kaarsje. HIER vindt je nog meer informatie.
Ik kreeg er drie van onze buurvrouw maar helaas is er maar een opgekomen. De plant groeit goed ( is nu groter dan op de foto ) en ik ben benieuwd of er ook werkelijk bonen aankomen met een mooie tekening. Misschien kan ik dan ook uitdelen, spannend !!!

Midden-Betuweroute.

Begin juni is deze foto van het ooievaarsnest genomen, zondag fietsten we er weer langs en jawel ze waren er nog. We waren op weg om de Midden-Betuweroute te gaan fietsen maar eigenlijk hadden we daar beter een andere dag voor kunnen kiezen. Waarom dat dan, nou de dingen die we uitgezocht hadden om te bezoeken waren allemaal gesloten en zelfs de restaurants en cafés waren dicht. Wij hadden daar in eerste instantie helemaal niet bij stil gestaan maar toen we op een gegeven moment langs een kerk fietsten begrepen we dat het met het geloof had te maken. Mannen in zwarte pakken, vrouwen met zwarte kousen, hoed op, net mantelpak en tas aan de arm zagen we. Het leek of we terug in de tijd waren gegaan.Ik weet wel dat dat nog bestaat maar we zien het zelden. Ik vraag me dan wel af, en misschien weet iemand dat, of men die kleding in speciale winkels kan kopen of dat die overgaat van moeder op dochter of zo want het is niet bepaald eigentijds. Ik wil maar zeggen onze koningin draagt ook wel eens zwarte kousen, een hoed, net mantelpak en een tas aan de arm maar dan wel uit deze tijd. Dat dus, die gedachten houden me dan bezig. Ik moet zeggen, het was ook ontzettend stil onderweg, heel opvallend eigenlijk.
We genoten wel van de natuur en vooral van de vele, nu prachtig in bloei staande CICHOREI.
Een beeld van een BOERENVROUW, de Wachter, vind ik nog wel het vermelden waard. Zo eenvoudig maar heel pakkend.
De Midden-Betuweroute is maar 48 km maar met het er naar toe en terug fietsen hadden we toen we weer thuis waren 94.05 km op onze teller staan. We hadden dus weer goed aan onze conditie gewerkt.

Straat Kunst.

Nog een keer Leeuwarden. Tijdens onze wandeling door de stad zagen we verschillende muurschilderingen maar ook op de grond waren de kunstenaars bezig geweest. Wij waren op eigen houtje rond gewandeld maar bij thuiskomst zag ik dat er een echte STREET ART WANDELING is ( gratis ). Toen we op weg waren naar het oude postkantoor ( vorige blogbericht ) kwamen we langs DE OLDEHOVE een vrijstaande kerktoren, ook wel de Toren van Pisa genoemd. De toren had een van de hoogste van Nederland moeten worden, maar tijdens de bouw in 1529, op de helling van een terp, ging het mis ( hij zakte scheef ) waardoor de bouw werd gestaakt. Op een muur in een van de gezellige straatjes is het werk van de Friese schilder Alma Tadema ( 1836-1912 ) in streetart nagemaakt.
Tegenover de toren was, eveneens in straatkunst, Maria Louise von Hessen-Kassel en haar echtgenoot Johan Willem Friso afgebeeld. Je krijgt hier ook het "bewijs" dat alle vorsten van Europa van de Friezen afstammen. Ja ze houden daar wel van 'n grapje.
Eerder moesten we al opletten om niet in het gat op het plein te vallen, waar de kunst zomaar uit op leek te stijgen.
De dag was veel te kort om alles te zien, maar dan kunnen we nog eens terug, nietwaar!

Koffie in het postkantoor.

 We waren al een paar keer eerder in Leeuwarden maar dat was tijdens een L.F fietsroute. We zagen wel dat het een mooie stad was, we pikten er een terrasje en fietsten dan weer verder. Nu hadden we wat meer tijd om rond te kijken en er was genoeg te zien. Ik vind het altijd mooi wanneer oude gebouwen niet worden gesloopt, maar weer gebruikt worden voor wat heel anders, zoals het voormalige HOOFDPOSTKANTOOR. Het monumentale pand, waar nu een hotel en grand café gevestigd is, stamt uit 1902. Het schijnt dat het hotel haar koffiebonen, voor de eigen branderij, bewaart in de oude postkluizen. We dronken er ons bakje koffie en genoten van de entourage en na het toiletbezoek konden we onze handen wassen in deze geinige wasbak.

Escher.

We gingen gisteren naar Leeuwarden. Samen met VALLETTA een van de twee steden die zich in 2018 Culturele hoofdstad van Europa mogen noemen. In het Fries Museum bekeken we de tentoonstelling ESCHER op reis. Leeuwarden was tenslotte zijn geboorteplaats en C. vond dat we daar maar eens naar toe moesten gaan, ikzelf had zo mijn bedenkingen. Begrijp me goed, ik vind zijn werken subliem maar we hebben door de jaren heen al veel van hem gezien, hebben een prachtig boek in huis met al zijn werk, diverse kaarten een Escher logboek plus een oude agenda vol met prenten die ik nooit weg zal doen. We hebben maar een foto kunnen maken, aan het begin van de tentoonstelling, toen werd manlief op de vingers getikt, verboden bij Escher te fotograferen. JA JONGU - NEE JUH.