I SWEAR.

 Het nieuwe seizoen van de Filmliga is weer begonnen en hoe, een film die ik meteen aanraad om te gaan zien. Sommige films laten zien hoe één mens ondanks grote tegenslagen, een verschil kan maken.

I Swear vertelt het waargebeurde verhaal van John Davidson, die als tiener te maken krijgt met het syndroom van Gilles de la Tourette in een tijd waarin daar nauwelijks begrip voor bestaat. Regisseur Kirk Jones brengt een ontroerend en toegankelijk drama waarin humor, veerkracht en menselijkheid hand in hand gaan.

Het leven van de jonge Schot John Davidson veranderd ingrijpend wanneer hij op vijftienjarige leeftijd plotseling last krijgt van onvrijwillige tics en verbale uitingen. In het Groot-Brittannië van de jaren tachtig is het syndroom van Gilles de la Toerette nog vrijwel onbekend. Onbegrip op school, spanningen binnen zijn familie en sociale uitsluiting maken zijn jeugd bijzonder moeilijk. Toch weigert hij zich neer te leggen bij zijn situatie. Gaandeweg ontmoet hij mensen die hem steunen en ontdekt hij hoe belangrijk acceptatie en zelfvertrouwen zijn.

Robert Aramayo vertolkt de hoofdrol met veel overtuiging. Hij won voor zijn hoofdrol een BAFTA voor Beste Acteur. Regisseur Kirk Jones legt de nadruk op de mensen rond John en op de kracht van vriendschap, familie en begrip. Hierdoor ontstaat een film die niet alleen informeert over Tourette, maar ook universele thema's behandelt zoals doorzettingsvermogen, acceptatie en menselijke waardigheid.

Bron: folder van de filmliga omdat dat een goede samenvatting is en er toch niets wordt verteld over alles wat de film zó de moeite waard maakt.

Na twee jaar !

 

Het kan goed al een paar jaren geleden zijn dat we hier langs fietsten. Niet gestopt, maar we kletste er gewoon wat over.  Leuk dat mensen dit doen, leuk bankje erbij om nog te gaan zitten lezen, blablabla.....en een end verder zeg ik, waarom nam ik daar geen foto van ? Nou dat deden we gisteren pas, want eerder waren we er niet meer geweest. Niet meer aan gedacht en op een gegeven moment wisten we niet meer waar het was. Dit was puur toeval omdat we na onze fietstocht nog aardappels moesten halen bij de boer. We waren om 9.oo u vertrokken, lekker fietsweer en om ongeveer 14.oo u zou het gaan regenen. nou dan zijn we allang weer thuis. Mooi niet, het foto's nemen koste tijd. aardappels halen idem dito en tot overmaat van ramp was opeens de fietspad afgesloten en moesten we een heel end omrijden. Het regenen was ook precies om 14.oou begonnen (hoe is het mogelijk) we hadden wel een regenjack bij ons, maar onze schoenen staan nu nog te drogen. Toch een lekker rondje hoor en we kunnen er weer 71,69 km bijschrijven.

Compleet.

De fietsroute waar ik twee blogs geleden over schreef is nu compleet, de laatste twee kunstwerken  zijn vrijdag 4 september onthuld. Ik kon die dag niet, maar mijn fietsmaatje wel. Het was erg leuk geweest en degene die model hadden gestaan waren allemaal aanwezig.

 Afgelopen maandag, prachtig weer, stond de wind gunstig om naar Veghel te fietsen en manlief stelde voor om dan maar gelijk de nieuwe beelden te gaan bekijken. Deze "Speedpedelec" stond bij een bedrijventerrein, maar ook zagen we nog een stukje van het Duits Lijntje.

Dit beeld "Recreant" vind ik goed bedacht, want het is natuurlijk ook zo dat je als fietser of wandelaar regelmatig even stopt om wat te fotograferen. Dat deed zij (rechts haar fiets) en dat deden ook wij. Het totaal van tien kunstwerken op acht locaties langs een route die verwijst naar het verleden van het gebied en dan vooral naar het Duits Lijntje, de voormalige spoorverbinding die ooit door deze streek liep.

 

Welke kant ?

 

Afrikaantjes of Tagetes. Mijn vader zette ze vroeger elk jaar in de tuin, ik vond er niks aan en mijn moeder ook niet, maar goed, mijn vader hield de tuin bij dus...... Maar er stonden nog genoeg planten in die wij wel mooi vonden. En kijk nu hier, als je ons dorp binnen rijd zie je opeens een gigantisch bloemenveld van Afrikaantjes en ik vind het er zo mooi uitzien. Ik geniet er elke keer weer van en gelukkig rijden we meestal die richting uit, anders had ik ze nooit gezien. Haha, mijn vader moest eens weten.