Van de 8000 naar de 9000 km heeft wel even geduurd, want er was wat raars aan de hand. Op 5 oktober, tijdens het ontbijt, wou ik even kijken wat er 's-avonds op tv zou komen, even de krant doornemen, de weersverwachting en zo van die dingen. Het was net na die dagen dat faceboek en twitter er uit hadden gelegen en ik zei nog tegen mijn man, nou nu zijn ze weer in de lucht, maar ze geven halve teksten. Maar toen ik op de ontbijttafel naar een doosje schudde buikjes keek en naar het kuipje becel, zag ik alleen maar udde kjes en cel. Nou dat kon niet aan het internet liggen toch ? Heb toen maar eens de huisarts gebeld en die vond dat ik meteen maar moest komen. Twee dagen later kon ik al terecht in het ziekenhuis allerlei testen. Ik moet zeggen dat alles prima was geregeld en al die tijd liep er een vrijwilligster mee naar alle afdelingen waar je moet zijn. Die dag kregen we ook meteen de uitslag en wat het vermoeden al was, een TIA, bleek te kloppen. Een oog TIA, gelukkig heel licht, maar toch !
Het fietsen is dus wat minder geweest, alhoewel de neuroloog wel adviseerden om dat zeker te blijven doen. maar we hebben een tijdje minder lange afstanden gereden, want zeker in het begin was ik eerder
moe. Geen ramp hoor we kijken wel wat kan en het gaat goed. We hebben onszelf weer getrakteerd op een lekkere lunch om de 9000 km te vieren. We hadden
HIER gereserveerd en zoals je op de bovenste foto kunt zien, zetten ze er dat leuke naambordje op de tafel. Dat is gezelliger zei de jongen die ons hielp, hij vond het persoonlijker dan het gewone "gereserveerd" bordje en gelijk had hij.
De laatste foto werd onderweg gemaakt en het valt op dat er nu veel grote en grillige, maar alleen gele of beige, padenstoelen staan.
