FANTASY.

 Deze creatieve kronkel heeft van Conny de naam FANTASY gekregen, tja wat ga ik hier mee doen ? Ik kreeg een idee toen ik op het blog van Bettie (12 april) een schoolboekje zag. Een kind had alle o's dicht gemaakt en Bettie dacht dat scholieren zich toen ook weleens verveelden. Nou dan ga ik mezelf ook maar eens vervelen, alleen heet dit eigenlijk Boekselen. Ik heb het al wel eens eerder op mijn blog laten zien, maar dat is lang geleden.

"Boekselen" is een, door Loes Vork, zelf bedacht woord en is een samenvoeging van de woorden "boek" en "knutselen". Loes Vork heeft daar ook een doe boek over geschreven, met de naam "Uitgelezen". In het boek staan allerlei ideeën, prachtige ideeën, wat je met een (oud) boek kunt doen. Ik heb een oud vergeeld boek genomen, van mijn broer geweest en ben daar in begonnen, maar op een heel simpele manier. 

Ik nam het woord FANTASY en kleurde alle ff felgroen, dat waren er maar 3. Alle a'tjes ook, dat waren er 58. 

90 keer de letter n, 44 keer 'n t, 34 keer de letter s, maar de Griekse Y kwam ik helemaal niet tegen. Denk dat men in die tijd gewoon Fantasie schreef en nog geen leenwoorden uit het Engels gebruikte. Heb ze er zelf in het groot maar bij getekend.

Ik dacht het simpel te houden, maar al met al was het toch nog een heel gedoe, maar ach, het is weer gelukt !

Bij CONNY kun je zien wie er nog meer meedoen. 

O ja, dit ook nog.

 

Geen muurschilderingen, maar paalschilderingen zal ik het maar noemen. Een hele lange rij stond er, toen we naar het museum liepen, maar we hadden geen zin om ze allemaal te gaan fotograferen alhoewel het er leuk uitzag.

Na het museumbezoek, op weg naar de metro zagen we deze op een schutting en onderweg, vanuit de metro namen we van deze wat lugubere afbeelding ook nog maar een foto. Het allerlaatste van ons dagje Rotterdam, waarvan we nog lang niet thuis waren. Moeilijkheden met de trein, maar daar hebben we het niet meer over, want het was een super mooie museum dag geweest.

Rotterdam 3

Dit is echt het laatste blog over het fotomuseum, nog een paar dingen laat ik zien en dan stop ik, want anders is er niks nieuws meer al jullie er naar toe gaan. Grapje hoor, want met meer dan 6,5 miljoen fotografische objecten behoort hun Collectie tot de grootste ter wereld en bevat negatieven, dia's, afdrukken en digitale beelden van vroege daguerreotypen tot hedendaagse digitale werken. Ik las ook ergens dat ze ontzettend veel fotoboeken in bezit hebben, dus men kan nog jaren putten uit hun objecten om mooie tentoonstellingen te maken. 

Deze foto, gemaakt door Piet Zwart (1931). Man op houtstapel bij Bruynzeels Deurenfabriek. Een evenwicht kunstenaar, maar zou nu niet meer mogen. Dit soort foto's spreken mij altijd aan, een tijdsbeeld.

We zagen ook oude fototoestellen en grappig, want ongeveer zo een als deze heb ik hier ook liggen. Héél vroeger gekregen van een tante en ik heb het toestel nog wel een tijdje gebruikt. Het tasje heb ik ook nog en we hebben er nog maar een foto aan gewaagd. Deze Warwick No 2 camera werd rond 1930 in Birmingham, Engeland, gemaakt. Het was een eenvoudige boxcamera voor het maken van opnamen van 6x9 cm op rolfilm. De camera was gemaakt van hout met een leren bekleding en een metalen frontplaat. Hij was voorzien van een horizontale en verticale zoeker, een lens met vaste scherpstelling en een snelsluiter. Tot zover mijn collectie !

Een vogelaar in eigen huis, grappig, geen last van regen of kou wanneer je zo kampeerd, maar  wel wat gaten in je Perzisch tapijt en in de vloer, dat dan weer wel !

Deze nog om de grote groep mensen die zó  gedisciplineerd staan te wachten. kan dat nu ook nog ?

En als laatste nog deze foto, met haar camera trekt beeldend kunstenaar Anne Geene (1983) eropuit, gedreven door een grenzeloze nieuwsgierigheid naar de verborgenheden van planten en dieren. Ik vond het fascinerend, met hoeveel geduld zij mieren heeft geobserveerd. Dit werk laat zien hoe ver we gaan in onze honger naar kennis: uren bij een mierennest zitten, één enkel insect volgen en elke beweging noteren. Wat op papier verschijnt, is meer dan een spoor van een mier. Het is ook een portret van menselijke nieuwsgierigheid en vasthoudendheid.

Heb er her en der zomaar wat uit geplukt om de diversiteit te laten zien, maar er is zóveel dat, als we dichterbij zouden wonen, we er regelmatig binnen zouden lopen.

Nu genieten we hier maar van de vele foto's die we namen. 

We zijn hier in elk geval niet voor het laatst geweest.

Bron van sommige teksten komen van de borden die erbij lagen.

 

Rotterdam 2

De Eregalerij van de Nederlandse Fotografie toont de ontwikkeling van de fotografie in Nederland - vanaf de uitvinding in 1839 tot het huidige digitale tijdperk. We konden daar 99 bijzondere foto's bekijken die zijn gekozen wegens hun sociale en artistieke impact en omvat meesterwerken van Anton Corbijn, Dana Lixenberg, Violette Cornelius, Ed van der Elsken, Paul Huf, Rineke Dijkstra en Erwin Olaf. Het 100ste werk van de tentoonstelling zal worden gekozen door bezoekers.

Ik koos deze uit de 99 omdat men veilig  werken zo te zien toen nog niet hoog in het vaandel had staan en van de verweerde gezichten van de mijnwerkers is echt wel te zien hoe zwaar het beroep is. De andere foto's koos ik omdat we dit in onze tijd vaak hebben gezien in verband met krakers en ander soort rellen.

Dit vond ik een hele mooie foto, genomen rond 1912. dat uit die tijd al een foto van jezelf kon hebben is natuurlijk een voordeel wanneer je vader fotograaf is. Marie Zeegers, dochter van fotograaf Jan Zeegers.

Ik laat zomaar willekeurig wat zien hoor. Deze vond ik leuk omdat ze alletwee poseren met iets speciaals, de vrouw in Zuid-Bevelandse protestantse dracht ( gefotografeerd ± 1890-1899)  en de kroonprins van Yogyakarta (± 1883-1890) in feestelijk kleding. Wat ik grappig vond, ze hebben alle twee iets moois over hun oren, zij een mooie kap en hij een soort opzetstukjes als versiering.

Deze twee hebben ook wel een soort van overeenkomst, al kun je Anne Frank niet vergelijken met gebouwen. Het rechtse werk heet Metropolis (1923) en is van Paul Citroen.

Wie de fotocollage maakte van Anne ben ik even kwijt, maar misschien weet ik het de volgende keer. Ga er nog één blog aan wagen !

 

Rotterdam.

 

We gingen dus naar Rotterdam, naar het Pakhuis Santos, gebouwd in 1901-1902 voor koffie die vanuit de Braziliaanse havenstad Santos werd verscheept. In 2000 werd het een nationaal monument. Sinds kort (7 februari 2026) is er het Nederlands Fotomuseum in gevestigd.

In dit negen verdiepingen tellende state-of-the-art gebouw, een van de best bewaarde historische pakhuizen van het land, krijgen bezoekers niet alleen toegang tot topstukken uit de nationale Collectie, maar ook een unieke blik achter de schermen in de open depotruimtes en restauratieateliers. Het gebouw is niet alleen mooi van buiten, ik was weg van de raampjes met de groene luiken en kozijnen,  maar ook van binnen is het prachtig gerenoveerd en heeft men gekozen voor een duidelijke scheiding tussen de historische structuur en de hedendaagse uitbreiding.

Een kijkje van beneden naar boven. 

Het was echt hoog en er was zoveel te zien, eigenlijk teveel voor op één dag. 

En een kijkje van boven naar beneden, met zicht op het trappenhuis.

Een stuk van de oude constructie, dat men nog heeft laten zitten.

En als laatste, het hoogste gedeelte, dat je buiten ook al zag en waar je wat kunt gaan eten en een prachtig uitzicht hebt op Rotterdam.

Volgende keer over waar we voor kwamen, het werk van de fotografen.

VOOROUDERS.

 

Deze week had CONNY (bij haar vind je ook de namen van de andere deelnemers) het woord Voorouders voor ons bedacht om wat mee te doen. Een moeilijke opdracht, maar ik heb toch wat gevonden. Dit is de naaidoos van mijn oma, die ik helaas nooit heb gekend en op de andere foto zie je haar haaknaalden koker en nog wat stopnaalden op een uitgerafeld stuk mouw. Mijn oma is in de oorlog geraakt door een granaatscherf en meteen overleden. Er werd flink gebombardeerd, het gezin moest vluchten en wat neem je dan mee. Nou, haar dochter, mijn moeder dus nam deze naaidoos mee, waar ook de koker in zat. 

Ze kwamen terecht in een nonnenklooster waar ze onderdak kregen en daar, zo vertelde mijn moeder, heeft ze de naaidoos goed kunnen gebruiken. Er was ook een school bij het klooster en mijn moeder mocht daar helpen bij de handwerk lessen.

Na de oorlog konden ze niet terug naar hun huis, dat was er niet meer. De laatste tijd moet ik daar vaak aan denken als ik de beelden op tv zie van al die puinhopen van kapot gebombardeerde huizen.

Dit kistje van mijn oma, het ziet er niet meer uit, maar dat is niet gek. Een oorlog overleefd, door mijn moeder nog jaren gebruikt, daarna door mij, na mij gaat het naar onze dochter en zo misschien verder, of niet !

Nieuw voor ons.

 

Vorige week zondag gingen we een dag naar Rotterdam en aangezien we dat best een eind vinden, namen we de trein. 

Boek mee en lekker lezen, maar er viel me ook wat op. Dit soort plafond was nieuw voor mij, zag dit nog niet eerder. 

Nog iets nieuws, althans voor mij, er waren geen kapstokjes aan de raam kant om je jas op te hangen.

 

Maar wel deze knopjes, met een hangertje erop, leuk weer eens wat anders.

Even erop duwen dan kwam het naar voren en voilà, de jas kan worden opgehangen. 

Ik vind dat soort dingen leuk, maar de mensen die meer dan wij met de trein reizen is dit natuurlijk al lang bekent.

Waar we heen gingen met de trein, nou daar komt binnenkort wel een blog over, maar we hebben zoveel gefotografeerd dus dat moeten we eerst maar eens gaan ordenen.

Kan wel vast zeggen dat we een leuke dag hadden !

A.T.C ruil 2026.

 

Het was weer een leuke ruil die MIEKE had georganiseerd, een hoop werk voor haar, maar ze is er een kei in. Ze maakt voor alle deelnemers een grote kaart plus nog een atc'tje. Dat van haar ligt rechts onder. Rechtsboven zie je een envelop met een kaartje erin van  Ferrara, zij doet niet mee met de ruil maar maakt wel kaartjes die Mieke mag verdelen. Linksonder het kaartje dat ik kreeg van Frederika Kamphuis uit Noorwegen en daarnaast een kaartje gemaakt door Conny. Iedereen bedankt, hartstikke leuk allemaal.

Hieronder de kaartjes die ik maakte.