Een van de drie.

 

Deze Social Sofa zagen we vanmorgen op een plein in Vinkel. Joost mag weten hoe vaak we hier al langs zijn gefietst en nog nooit gezien. Nou moet ik er wel bij vertellen dat deze bank helemaal aan de andere kant van het plein staat, maar omdat we hier even moesten stoppen zag ik hem.

De bank is een afscheidscadeautje van de gemeente Maasdonk ter gelegenheid van de opheffing daarvan. 

Ook Geffen en Nuland kregen zo'n Social Sofa, die bedoeld is als ontmoetingsplek.

Dan zit er niets anders op dan, als het ons uitkomt, ook maar eens naar de andere twee op zoek te gaan.

Kijken of ze precies hetzelfde zijn, of net een ietsje anders.

N.B: nou ik kan nu al zeggen dat elk bankje iets anders is, in de plaats waar het bankje staat is de plaatsnaam met de grootste letters "geschreven".

Ik zag het gisteravond op mijn eigen blog, het bankje in Geffen was het tweede dat ik fotografeerde toen ik met deze bankjes begon. dat was in 2019.

Tja men vergeet weleens wat !

Terug in ons ritme !

 

Na enkele weken van regen en kou, gelukkig waren er wel de Olympische Winterspelen, hadden we woensdag en donderdag heerlijk weer. Een mooie blauwe winterlucht en weinig wind. Laten we maar weer eens fietsen voordat we het afleren. Koffie gedronken bij een van onze favoriete stopplaatsen en daarna iets lekkers gekocht bij een bakker en opgegeten op een bankje recht tegenover deze poort.

We zijn hier al vaak langs gekomen, ook al weleens gestopt, maar geen foto's genomen. DIT MUSEUM vindt je in een eeuwenoud en deels door zusters Birgittinessen bewoond abdijcomplex.

Hier is een van de mooiste collecties religieuze kunst van Nederland te zien. Unieke laatmiddeleeuwse beelden, een verzameling iconen, zilver, maar ook moderne en hedendaagse kunst. Men kan er ook wandelen in een, naar middeleeuws voorbeeld aangelegde kruidentuin en genieten van de geuren en kleuren van meer dan 150 soorten verschillende planten.

heb je alles bekeken, neem dan plaats in of op het terras van het museumcafé met de toepasselijke naam de Refter met uitzicht op de kruidentuin en onder het genot van iets lekkers. 

Een refter is de eetzaal in collectieve voorzieningen zoals internaten, kazernes, abdijen of kloosters. Nou heb ik het woord refter nooit gehoord m.b.t kazernes en mijn man zei, wij noemden het altijd eetschuur. Het woord refter is afkomstig van het Latijnse woord reficere dat herstellen betekent. In deze ruimte kon men dus door het eten lichamelijk herstellen.

Even wat dichterbij en nu is het beter te zien dat het tegels zijn en geen schilderwerk.

In de poort is een ingang voor de zusters die er nog wonen, hoeven ze niet door het museum.

Mooie ramen sieren de gevels.

Met daaronder ook weer mooie tableaus met tegels.

Aan de zijkant nog een deur, maar voor wie da weet ik nie ! MR zagen we wel staan, verder niks. Maar wie of wat is MR.

Lekker weer verder gefietst en toen we thuis kwamen hadden we toch een leuk rondje gereden van 63.57 km. Een mooi begin weer.

Ik moest nog snel een kaart schrijven en gaan posten, maar de fiets stond al in de garage, geen zin om die te pakken dan maar lopen.

Gelukkig leverde dat nog twee aardige natuurfoto's op.

De wadi waar ik langs kwam staat vol met krokussen en de wilgenkatjes doen het ook weer prima.

Droog en vers.

 Toen ik de tere bloemen zag in de begonia, kreeg ik opeens zin om weer eens een Mandala te gaan leggen. Ik knipte wat takjes van de Hulst want de bolletjes kon ik wel gebruiken, maar daar hield het dan ook mee op. Het blad van de hulst was te springerig en verder was er niet echt iets naar mijn zin. Dan maar zoeken bij gedroogd spul wat hier her en der nog hangt. Ik gebruikte de gedroogde zaaddozen van de papavers. Enkele grote en enkele kleine en ik knipte ook de kroontjes van sommige af, wat een leuk effect geeft. Het was lang geleden dat ik Mandala's had gelegd en dat was wel te merken. Maar ik ben tevreden hoor, ga het weer eens vaker doen, want oefening baart kunst. 

Groente !

 

Zet een stuk groente of fruit in een officiële baan aan het werk was de opdracht van deze week. Ik ben er in ieder geval lekker mee aan de slag gegaan. Je ziet hier al waar ik voor heb gekozen, rode kool. Mijn bedoeling was om deze keer een Atc'tje te maken, maar dat is mislukt. Ik kwam niet verder met het kaartje en heb het maar gebruikt als middelpunt in mijn "collage". Ik had de kool ook kunnen inzetten op een bowlingbaan, of in een baan rond de aarde, maar ik koos voor een baan als fotomodel. Die zijn hard nodig bij het maken van foto's bij lekkere recepten in kook bladen, in artikelen over land en tuinbouw, of een reportage over volkstuintjes. Genoeg werk dus voor zo'n rode kool of wat voor groente of fruit dan ook. 

Opdracht volbracht en bij CONNY kun je zien wie er nog meer mee deden.

Poëzie.

Ik was bezig met tijdschriften opruimen, uitknippen en weg ermee ! 
Dat schiet meestal niet op omdat ik regelmatig ook weer wat ga lezen, maar dat is niet erg, heb er geen hekel aan. Zo kwam ik dit stukje poëzie in het tijdschrift LFK, oftewel LIEFKE tegen en aangezien ik regelmatig mensen hoor zeggen dat ze zó genoeg hebben van het sombere en grijze weer (ik gelukkig niet hoor) en naar de lente verlangen, is dit wel aardig. Jammer genoeg bestaat dit tijdschrift niet meer.

Van mij mag het wel iets eerder

liever dan eind maart

dat ook de merel mijmert

van lome dagen zingend door de straat

van alle kussen in de lucht

op zoek naar warme wangen

een mooi gesprek

waarin ik altijd wel wil blijven

lieve lente

van mij mag het wel iets eerder

liever dan eind maart-

De wereld van Fien

VINTAGE.

 

Deze keer hadden we bij CONNY de keuze om wat te doen met de woorden vintage/retro of je kunt ze natuurlijk beide gebruiken. Vintage is iets wat daadwerkelijk gemaakt is in een eerdere periode (meestal 20-100 jaar oud) en retro zijn nieuwe producten die de stijl van vroeger nabootsen. Ik koos voor mode en wat je hier ziet is echt in die tijd gemaakt. Ik heb de foto's geknipt uit een oude libelle die ik al die jaren zorgvuldig heb bewaard. In die tijd kon je je trouwfoto insturen en als je geluk had werd je gekozen tot bruidspaar van de maand en kreeg je een cadeau. Nou wij hadden dat geluk en daarom heb ik dit blad nog. Helemaal nog intact tot nu toe dan. 

Vanaf deze Libelle koos de moderedactie voortaan een model uit dat de titel ,,patroon van de maand" meekreeg. Het moest om daarvoor te worden uitgekozen, aan de hoogste mode-eisen voldoen. Dat wil zeggen dat zo'n model niet alleen volledig bij de tijd moet zijn, maar ook praktisch, draagbaar voor grote en kleine maten en extra mooi van lijn. Dit blauw geruite model werd zo'n patroon. Ideaal voor de twijfelaars, die nog wat aarzelend stonden tegenover de lange rok en het kleed slank af dankzij het lange mouwloze vest en de in banen geknipte ruime rok. Op het middelste plaatje kun je zien dat het mouwloze vest net iets langer is dan de rok. In de Libelle stond nog wel een duidelijkere foto, maar die was zo groot dat ie hier niet op paste.

Heb toch wat kunnen maken ondanks dat we een drukke periode hadden en in het weekend is manlief 80 jaar geworden. Hij kreeg een mooi eerbetoon van dochter en schoonzoon en dat eindigde zo. 

Koud buiten !

Van een goede kennis die op visite kwam, kreeg ik begin november een Amaryllisbol. Nog niks aan te zien natuurlijk, maar ik hoopte zo dat de bol met kerstmis in bloei zou staan. In het begin gebeurde er niet veel, maar toen er eenmaal een knop verscheen ging het snel. Mooi om bij te houden en precies in de kerstweek stond hij in volle bloei. Vijf bloemen kwamen erin en ik probeer hem over te houden. Het is me ooit eerder gelukt.

Van onze dochter, die ik hielp met planten verpotten,  kreeg ik vorig jaar twee grote stukken van volgens mij een begonia. Die groeide best snel en een gedeelte gaf ik aan onze buurvrouw. Bij haar deed de plant het zó goed dat er bloemen in kwamen. Bij mij toen nog niks.

Natuurlijk keek ik regelmatig  tussen de bladeren en jawel hoor er kwam ook wat tevoorschijn. Nu zitten er drie takken in en ik geniet er elke dag van. Het zijn zo'n mooie fragile bloemen. Eerst waren ze wit, maar nu zit er een roze tintje in. Het is dan wel koud buiten, maar binnen lekker warm en met een mooi boek erbij is het best vol te houden.

 

Zelfportret !

 Het woord dat CONNY deze keer had bedacht is ZELFPORTRET, en dat probeer ik hier, middels een collage, te laten zien.

Een gedeelte van dingen waar ik van houd. Kleding maken was mijn passie en links laat ik een stuk zachtgroene zijde zien van de bruidsjurk  die ik maakte voor onze dochter. Een stuk kant moest op het bovenlijf worden genaaid met palletjes en kraaltjes. Een heel werk dat met de hand moest gebeuren. Het andere stukje kant is van mijn eigen jurk, ook zelf gemaakt. Negen heb ik er gemaakt voor familie en vrienden. Ontzettend leuk om te doen.

Verder vind ik het fijn om elke morgen met muziek wakker te worden, houd ik van film, geniet van een museum bezoek, van fietsen, vroeger in Frankrijk, nu alleen Nederland (7983.34 km) in 2025, Mandala's leggen. Heb een paar keer aan wadlopen gedaan en vond het geweldig, evenals de Vierdaagse van Nijmegen, die ik liep met onze dochter. In de tuin werken deed ik graag en nog steeds, Franse cursus enkele jaren gevolgd en houd het nog steeds elke dag bij. Dan heb ik nog rechts de hartjes, het bovenste is mijn lief, wij kregen een dochter en een zoon, onze dochter kreeg ook een dochter en een zoon en onze zoon kreeg twee zonen, vier kleinkinderen dus voor ons. Van dat hele stel houd ik het aller meest.

Vreemde vogels !

De creatieve uitdaging die CONNY'S QUILTS deze week had bedacht is: Vreemde vogels. Ik had het natuurlijk ook met mensen kunnen doen, want soms kom je weleens personen tegen waarvan je denkt, dat is wel héél vreemd. Maar ja, wat is vreemd ? Voor degene die er dan buitenissig uitziet is het waarschijnlijk gewoon zijn of haar stijl, dus heb ik me maar gehouden aan het letterlijke woord.

Jaren geleden heb ik ook al eens zitten knippen en plakken, samen met onze kleindochter die toen nog op de basisschool zat, om zulke vreemde vogels te creëren en ik moet zeggen dat ik er toen heel veel plezier in had en nu weer.

Het was wel zo dat ik toen heel wat meer tijdschriften en knipsels in huis had dan tegenwoordig. Ben nu meer van het opruimen/weggooien. Toentertijd werd er hier meer geknutseld, maar goed het is gelukt en ik maakte deze drie ansichtkaarten, nog nuttig ook.

Dit idee kwam toen van Helmi Coenders, maar zij blogt niet meer.

 

 

-10.

Telefoon van onze schoonzoon, of ik zin had om mee te gaan naar Biddinghuizen. Er was een kaartje over, want onze dochter was ziek geworden. Sneu voor haar, geluk voor mij. Het ijssculpturen festival was daar weer begonnen. Het festival heeft als thema deze keer Let's go to de movies: IJsbeelden van het witte doek. Onze kleinkinderen kenden ze zowat allemaal, ik niet hoor, maar genieten deed ik toch wel. Er werd aangeraden om je goed warm aan te kleden en je muts en handschoenen mee te nemen. Duh, dat hadden we zelf ook al bedacht. Jaren geleden zijn we ook eens naar ijsbeelden gaan kijken, maar dat was toen in Zwolle. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren dat het zó koud was. Min 10º, maar misschien komt dat ook wel omdat we nu ouder zijn. Het was in elk geval weer de moeite waard. Op het eind kon je ook nog een film bekijken over hoe men te werk gaat. Vanaf het aanvoeren van de materialen en de gigantische ijsblokken en natuurlijk hoe de kunstenaars bezig zijn. Ik vond dat een meerwaarde hebben. 

Het festival duurt nog t/m 8 maart.

 

Bij toeval !

 

Toen we de graansilo's (vorig blog) hadden gefotografeerd, had mijn man ook van deze oude fabriek een foto genomen. Omdat hij er vroeger ontelbare keren is langs gefietst. 

Hij was bezig met het maken van fotoboeken over de watertorens, want we waren er klaar mee, de laatste was die in Axel. 

Toen kwam onze schoonzoon langs en had een lijst bij zich van watertorens en wie schetst onze verbazing, daar stond deze oude fabriek op, met watertoren.

Hier een link voor wat meer informatie. De lijst van onze schoonzoon was langer dan de onze, maar dat betrof veelal "watertorens" die op tuinderijen staan. We kennen ze wel, hebben er ook enkele gefotografeerd, maar het zijn vaak verwaarloosde roestbakken die ook niet meer in gebruik zijn en wij vinden het ook geen echte.

Maar deze is wel degelijk een echte en is ook opgenomen als laatste in het boek. Op het nippertje en wat een geluk dat we die nog net, bij toeval, hebben gefotografeerd.

De fotoboeken zijn inmiddels klaar en verstuurd, volgende week moeten ze op de mat vallen. we zijn benieuwd !

De onderste foto is van een ansichtkaart, gevonden op internet.

Vergeten graffiti.

 

Heel vaak, als we in de trein zaten zagen we, richting 's-Hertogenbosch, deze enorme beschilderde graan silo's. Volgens mijn man zat daar vroeger de mengvoederfabriek Koudijs. Al jaren zeg ik dan, dat wil ik eens fotograferen, maar dan vergat ik het weer. Maar afgelopen zomer kwam het er dan toch van. We fotografeerden van een afstand, over het water heen, niet zo handig maar we hadden wat. Ze zijn nog wel mooi na al die jaren, maar de roest begint al aardig toe te slaan. Nou ja, hadden we maar eerder moeten gaan. Laat ik nu de foto's toch weer vergeten zijn, wat is dat toch ! Deze week kwam ik ze toevallig tegen, dus bij deze. Eindelijk geplaatst.

Uitzicht uit jouw raam.

 

Het uitzicht vanuit dit kamerraam is nu de kerstboom. Een boom, gemaakt door onze zoon, van een afgedankt tuinhek. HIER schreef ik er al eens over. 

Er hangen vogeltjes van lood in de boom en zaadballen voor de vogels. Jammer genoeg zijn er bijna geen vogels te bekennen en dat is héél opmerkelijk omdat er hier altijd heel veel soorten meesjes waren. Nu zien we hier af en toe wat eksters en dat is het. Ik vind het onbegrijpelijk.

Het fotograferen was best nog een klus en dan bedoel ik vooral in het donker. Heel veel weerkaatsing van het licht in de huiskamer en op sommige foto's zag je de kamerkast buiten staan.

Op de tuintafel liggen 3 oude wekflessen op hun kant, met een waxinelichtje erin. Geeft een mooi effect en wanneer het gaat regenen blijven de lichtjes droog.

In het echt kijkt het heel gezellig als het donker is, maar hier komt het niet helemaal uit de verf. Het is wat het is en we doen het ermee. 

Dit is de laatste creatieve uitdaging van Conny's quilts en creaties, nu pauze voor de feestdagen. 

Ik wens iedereen mooie eindejaarsdagen en een gezond, liefdevol en creatief  2026.

Iets wat je nooit in het echt hebt gezien.

 

Bijna iedereen heeft het in juli 1969 wel gezien op tv, wij ook. Maar dat is toch heel wat anders dan wat de astronauten te zien kregen en daar was ik niet bij. Dus in het echt heb ik het niet gezien en dat komt goed uit want nu kan ik het mooi gebruiken voor de creatieve uitdaging die CONNY'S QUILTS heeft bedacht. Het lijkt me een heerlijk gevoel om je voetstap daar neer te kunnen zetten en van het immense maanlandschap te genieten.  Niet dat ik het zou willen hoor, maar toch, het is het gevoel hè ! Een collage heb ik er daarom van gemaakt. De gele foto's zijn genomen op 11 augustus 1999. We kwamen terug van onze vakantie in Frankrijk de almachtige zon werd bedwongen door de op zichzelf veel sympathiekere en zachtaardigere maan, kijk en daar was ik wel bij, dat telt niet voor vandaag, maar ik had de foto's nodig. We hadden het eerst niet eens in de gaten, op een gegeven moment werd het stiller op de weg en zagen we dat de parkeerplaatsen vol raakten. Bovendien gebeurde er wat met het licht, een soort van afwachtende sfeer hing er, net als van vóór een storm of vreselijk onweer. Toen drong het tot ons door dat de zonsverduistering die dag zou plaatsvinden en zijn we ook gestopt. Daarna zijn we in een gigantische file beland.

Volgende keer: Uitzicht uit jouw raam.

HELDIN.

 

De film van donderdagmiddag speelt zich, van begin tot het einde, helemaal af in het ziekenhuis. Verpleegkundige Flora begint aan haar dienst en we worden helemaal meegezogen in de hectiek van een nachtdienst. Het begint al meteen met te weinig personeel, men moet het die avond/nacht doen met twee verpleegkundige en een stagiaire. 

Een patiënt moet op tijd antibiotica krijgen. Een ander moet naar de operatiekamer. Een derde heeft dringend pijnstillers nodig. Er is net een gaatje voor een onderzoek voor nummer vier. Nummer vijf wil na zes dagen wel eens weten hoe het met zijn diagnose staat. Telefoon: een vrouw belt voor een verloren leesbril. Zoemer: een patiënt in een privékamer wil pepermuntthee. Het wordt steeds drukker, patiënten moeten naar de OK, zijn aan het herstellen of komen nieuw binnen, allemaal mensen met vragen en verlangens. De verzoeken stapelen zich op, terwijl ze haar reguliere zorgtaken probeert af te werken. Het is amper bij te houden.

Het acteerwerk van actrice Leonie Benesch, eerder zagen we haar als betrokken docente in de film Das Lehrerzimmer, is indrukwekkend. 

Ik ga er niet meer over zeggen, alleen nog dat je de film echt zelf moet gaan ervaren. Wij vonden het een film die de moeite waard is en we hadden, onafhankelijk van elkaar, dezelfde beoordeling gegeven: zeer goed !

Op droge dagen.......

 

.......en die zijn er niet veel  de laatste tijd, fietsen is dus beperkt. Vorige week 1 dag droog en gisteren ook. Fijn, soms een mager zonnetje, maar overwegen bewolking.

Heiig was het als je in de verte keek, niet veel te zien, behalve op een gegeven moment deze groep ganzen vorige week. Je ziet wel dat het heel drassig was langs het fietspad, maar een paar foto's hadden we. Gisteren zagen we zwanen, maar zijn er niet voor afgestapt, mij te koud. Maar toch was het lekker om even een frisse neus te hebben gehaald. Nou ja het is tenslotte herfst. Zo meteen lekker naar de FilmLiga, ben benieuwd !

Verstrengeld.

 

Deze keer was het niet zo moeilijk, er zijn zoveel mogelijkheden. Verliefde stellen lopen vaak innig in elkaar verstrengeld, vroeger had ik lange vlechten, dus mijn haren zaten in elkaar verstrengeld. In de natuur zie je vaak klimop of andere planten die zich helemaal om planten of een boom hebben verstrengeld. Zelfs weefsels en breiwerk tellen mee en allerlei dingen die op een onoverzichtelijke manier in de war zijn geraakt. Dat laatste was hier het geval, want ik gooi mijn kettingen als ik ze af doe altijd in een bakje en ja dan krijg je van tijd tot tijd deze warboel. Gebeurd alleen met mijn kralenkettingen, want op mijn moderne, door een vriend gemaakte, roestvrije sieraden ben ik zuiniger. Van de kralenkettingen sneuvelen er ook wel eens, dat is niet erg want die kralen gebruik ik dan weer voor andere creatieve doeleinde. Heb ze vandaag wel even weer "ontstrengeld".

Mijn bijdrage deze keer voor de creatieve uitdaging die Conny's quilts en creaties heeft georganiseerd.

Toch herfst !

 

Wat een heerlijk weer is het en dat betekent veel fietstochtjes. Het lijkt wel Lente, maar nee het is toch echt Herfst.

Gelukkig staan er paddenstoelen langs onze route, dus we vergissen ons écht niet. Meestal moeten we zoeken naar rode, maar hier reden we langs een plek waar er genoeg stonden. nou ja geen honderden natuurlijk, maar meestal ben je al blij als je er één ziet. Afstappen dus en even door de knieën.

 

Tafels.

 

Wat een weer was het afgelopen maandag, regen, regen en nog eens regen, maar ik moet zeggen dat we onze dag zeker niet hebben verspild. Ik kreeg ineens zin om al onze gordijnen (inbetweens) te gaan wassen en alle bijbehorende ramen te zemen natuurlijk. Het zijn lange gordijnen, van plafond tot op de grond en de ramen idem dito, nou dan kom je de dag wel door. Tussendoor was er nog tijd om wat foto's te nemen van de herfsttafel en van de eetkamertafel, die omgetoverd werd om te knutselen in de "pauze". Binnenkort ga ik met een vriendin een dag kerstkaarten maken en ze vroeg of ik al ideeën had. Ben dus gaan zoeken op het WWW en ging in die "pauzes" wat uit proberen. Nou zes voorbeelden heb ik om te laten zien, het begin is gemaakt.

Ruïnes of treinstations.

Deze week weer de creatieve uitdaging Conny's quilts en creaties, het woord: ruïnes of treinstations. ik koos voor ruïnes. Als we de Maas-Waalroute fietsen, komen we altijd langs de Ruïne van Batenburg , een ruïne van een van de oudste kastelen van Gelderland en te bekijken met een gids, er is een eendenkooi, molen, een mooie uiterwaard en er kan lekker worden gewandeld. Bij de link staat alle informatie. Er is zelfs een Ruïnetheater waar elk jaar in juni/juli voorstellingen worden gegeven. En mooi gebied is het en de moeite waard om te bezoeken.

Om nog creatief bezig te zijn heb ik van de ruïne foto's twee ansichtkaarten gemaakt met, niet op de foto, ook twee mooie enveloppen erbij. Jammer genoeg is er met de foto's iets niet goed, in het echt zijn ze goed en op mijn blog nu ineens niet meer.