Veel geel !

 

Gisteren mijn favoriete fietsroute gereden. Over de dijk, naar Mook, een prachtige route, maar waar is het nu niet mooi. 

Vooral van de bermen geniet ik volop. Een paar foto's maakte ik en ik zag tuis pas dat er veel geel op is te zien, vooral aan de overkant van de Maas. Een gigantisch weiland vol met Boterbloemen. Nou laat ik er toch maar even een kleintje blog van maken.

Citaat.

 Het geluid van lachen

heeft op mij altijd de indruk gemaakt

de meest beschaafde muziek ter wereld te zijn.

Sir Peter Ustinov ( 1921-2004 )

De allerlaatste opdracht van de 18 creatieve uitdagingen die  CONNY vorig jaar had bedacht (kies een mooi citaat en werk het uit). Soms waren ze makkelijk, soms moeilijk, maar ik kon er toch altijd wel wat van maken. deze keer dus ook. Ik vond deze in een boekje dat ik ooit van een vriendin kreeg 'Een wijs woord voor elke dag'.

PETER USTINOF heeft dit ooit gezegd en via de link kom je meer over hem te weten. 

Bij Conny vind je de namen van de andere deelnemers.

Dank voor het organiseren en je vind vast wel weer een nieuwe uitdaging.

De Tuut !

Vorige week had de veteranenpersoneelsvereniging een leuk uitje voor ons geregeld, we gingen  naar Museum De Tuut. Het bestaat uit het volledig gerestaureerde stoomgemaal en het nieuwe motorenmuseum met een grandioze  verzameling antieke stationaire motoren. Het toont ons techniek van ongeveer 100 jaar geleden, de pionierstijd van de mechanisatie.

Het stoomgemaal de Tuut is het enig overgebleven stoomgemaal in 'Het Land van Maas en Waal'. Vroeger stonden er in deze polder van 20.000 hectare 8 stoomgemalen en in het gehele Gelderse rivierengebied 34. Voor de waterbeheersing van alle polders in het stroomgebied van Rijn en Maas werden meer dan 75 stoomgemalen gebouwd. Van al deze gemalen is er nog slechts één over: Stoomgemaal De Tuut.

Vrijwilligers bouwden een water ontdekbak om aan kinderen uit te leggen en te laten zien hoe het gemaal werkt. In de ontdekbak werkte ook alles, water stroomde weg, water kwam weer terug naar gelang de waterstanden. Niet alleen duidelijk voor kinderen !

We kregen er een rondleiding van een geweldig goede gids en dat geeft echt een meerwaarde, hij kon smakelijk vertellen en men kon merken dat hij er zelf ook plezier in had. 

Het museum ligt in een mooi gebied, je kunt er in de omgeving lekker fietsen en voor de liefhebbers zijn er twee historische wandelingen uitgezet vanuit het museum.

Maar wij deden dat niet er was binnen zóveel te zien en te beluisteren, jammer dat je niet alles kunt onthouden.

Ik kan hier nog wel wat over vertellen, gewoon om te laten weten wat er toen al werd gemaakt.  Dit is een Hornsby uit 1905. Er zijn twee Hornsby motoren in de collectie. ze werden gebruikt om pompen aan te drijven.  Deze petroleummotor van 10 pk is de oudste van de twee en is gemaakt door Richard Hornsby & Sons, een in 1818 in Lincolnshire in Engeland gestichte  machinefabriek, die tot 1918 bestaan heeft. Het was een innovatief bedrijf dat vanaf 1891 succesvol de door Akroyd bedachte oliemotor op de markt bracht. Deze oliemotoren, met een voor te verwarmen gloeikop, waren veel veiliger dan de gas- en benzinemotoren, waardoor de motor ook in dicht bewoond gebied toegepast kon worden. De oliemotor van Akroyd was de voorloper van de in het begin van de 20e eeuw ontwikkelde dieselmotor, die veel zuiniger is. Deze motor is als eerste uitgevoerd met instelbare brandstofinspuiting. Jullie snappen wel dat ik dit niet allemaal kon onthouden, maar daarom is het ongelooflijk knap dat al de vrijwilligers die hier werken, alles weer aan de praat hebben gekregen.

Alles schoon houden en controleren dat het veilig opgestart kan worden, voor de open dagen. Het stoomgemaal wordt een aantal keren per jaar een weekend onder stoom gebracht. nadere informatie is te vinden op www.de-tuut.nl

Je kunt wel zien hier dat alles goed word onderhouden, en dan te bedenken dat men het jaren heeft verwaarloosd en heeft willen slopen.

Hulde nogmaals aan alle vrijwilligers die met hun  vakmanschap en enorme kennis dit in stand houden. Wij vonden het de moeite waard om dit alles te bekijken. We genoten met z'n allen ook nog van de heerlijke, goed verzorgde lunch. Helaas vergeten om er een foto van te nemen, maar hier wel een foto van het koffiekopje.

 

Een unieke plek !

 

Wij gingen naar het TextielMuseum voor een speciale tentoonstelling die laat zien hoe textiel leeft, beweegt en vernieuwt. Het is uniek wat hier allemaal mogelijk is, een geweldige plek waar ideeën kunnen worden getest door kunstenaars in samenwerking met weefspecialisten. Dit werk, Boulez, is van Peter Struycken, hij werd in 2002 als eerste kunstenaar uitgenodigd oom een werk te realiseren op de nieuwe, computergestuurde weefmachine, in samenwerking met TextielLab-weefspecialist Stef Miero. Struycken was al internationaal bekend om zijn systematische benadering van kleur. Voor dit wandkleed stond hij voor voor een nieuwe uitdaging. Het kleurenpalet was nu afhankelijk van het mengen van verschillende garens. De techniek, het vakmanschap, de intuïtieve keuzes van de kunstenaar en veel creativiteit geven dit resultaat. 

Dit is werk van een Japanse kunstenaar, een combinatie van motieven uit de 8e eeuw en moderne. Het doek hangt van links naar rechts en van het tussenstuk zijn draden weg, maar het patroon blijft zichtbaar.

Nee dit is geen papier, maar ook textiel. De structuren van Samira Boon zijn  bestendig en toe te passen om de akoestiek te verbeteren in een ruimte. Het werken op de weefmachine maakt het mogelijk om ze op grote schaal te produceren. De vouwlijnen zijn in het patroon geprogrammeerd met soepelere verbindingen. Ten slotte kwam er ook nog handwerk aan te pas: losse draden in de bindingen zijn deels weggeknipt om het contrast tussen verschillende vlakken te vergroten.

Als je zin hebt en de kans krijgt om er naar toe te gaan, écht doen en dan raad ik aan om de korte filmpjes te bekijken die er op elke locatie te zien zijn over het maakproces, geeft een meerwaarde. In deze jubileum tentoonstelling van de elf kunstenaars zijn veel prachtige werken te bewonderen, maar ik laat er maar een paar zien anders is het verrassende eraf.

Andere afdelingen zijn er ook nog, je kunt er wel een dag ronddwalen en richting einde zijn er ook nog beelden te zien van waar in de wereld werk uit het TextielMuseum is toegepast, ongelooflijk veel. Je hebt nog alle tijd want de tentoonstelling is nog te zien T/M 11 OKTOBER 2026.

(bron/museum)

     

TextielMuseum - TextielLab.

 

Het textiel museum, een museum waar we al vaak waren en dat ons nog nooit teleur stelde. Eerst even een stukje binnenkijken, daar waar gewerkt wordt. 

Mijn man had even staan praten met de man die met dit kleed bezig was en hij vertelde dat hij 2 dagen bezig was geweest om alle kettingdraden te spannen.

Niet alleen gigantische kleden worden hier geweven, maar ook theedoeken. Deze zijn ontworpen door Kiki van Eijk. Inspiratiebron was haar moestuin. Ik kocht er ook een, maar met een ander motief. Jacquard geweven in het TextielLab, 100% biologische katoen. 

In deze kast staan garens waarmee men in het TextielLab werkt. Onder de kast staan bakken met een naam erop en klossen garen erin. Dat zijn de garens die bij een lopend project horen. Garens verschillen in kleur, dikte, structuur en herkomst. Zo zijn er dierlijke garens (wol mohair en zijde), plantaardige garens (katoen, linnen en hennep) en synthetische garens (polyester, nylon en acryl). Gemengde garens zijn er ook, die bestaan uit een mengsel van twee of meer verschillende vezels. Bij TextielLab werkt men zoveel mogelijk met duurzame garens van Europese leveranciers, men investeert in onderzoek en zijn altijd op zoek naar mooie en vernieuwende garens om hun assortiment mee uit te breiden.

Een klein overzicht is dit van het TextielLab, we hadden hier niet zóveel foto's genomen, maar wel waar we eigenlijk voor kwamen, maar dat zien jullie een volgend keer

Bloemen en vlinders !

 

Een ATC dat wou ik deze keer weer eens gaan maken.

 Meestal maak ik ze van stof, want papier gaat me niet zo goed af.

 Waardoor komt dat, nou ja dat komt omdat ik meestal de juiste afmetingen van plaatjes niet kan vinden (meestal te groot) en ik moet zeggen dat ik in een vlaag van opruimwoede eigenlijk teveel tijdschriften heb weggegeven, al uitgeknipt materiaal en aanverwante dingen heb weggegooid.

 Maar goed, ben toch gaan zoeken en vond nog wat bruikbaars.

Een overgebleven kaartje van een gelli plate probeersel, daar wat bloemen bij getekend en geplakt plus de twee vlinders.

En omdat ik nu toch bezig was maakte ik er nog twee bij.

Niet om nu te zeggen halleluja, maar ik heb misschien de smaak wel te pakken. 

Volgende keer de laatste opdracht (wat vliegt de tijd) van CONNYSQUILTS en CREATIES en bij haar kun je ook zien wie er nog meer mee doen.

FANTASY.

 Deze creatieve kronkel heeft van Conny de naam FANTASY gekregen, tja wat ga ik hier mee doen ? Ik kreeg een idee toen ik op het blog van Bettie (12 april) een schoolboekje zag. Een kind had alle o's dicht gemaakt en Bettie dacht dat scholieren zich toen ook weleens verveelden. Nou dan ga ik mezelf ook maar eens vervelen, alleen heet dit eigenlijk Boekselen. Ik heb het al wel eens eerder op mijn blog laten zien, maar dat is lang geleden.

"Boekselen" is een, door Loes Vork, zelf bedacht woord en is een samenvoeging van de woorden "boek" en "knutselen". Loes Vork heeft daar ook een doe boek over geschreven, met de naam "Uitgelezen". In het boek staan allerlei ideeën, prachtige ideeën, wat je met een (oud) boek kunt doen. Ik heb een oud vergeeld boek genomen, van mijn broer geweest en ben daar in begonnen, maar op een heel simpele manier. 

Ik nam het woord FANTASY en kleurde alle ff felgroen, dat waren er maar 3. Alle a'tjes ook, dat waren er 58. 

90 keer de letter n, 44 keer 'n t, 34 keer de letter s, maar de Griekse Y kwam ik helemaal niet tegen. Denk dat men in die tijd gewoon Fantasie schreef en nog geen leenwoorden uit het Engels gebruikte. Heb ze er zelf in het groot maar bij getekend.

Ik dacht het simpel te houden, maar al met al was het toch nog een heel gedoe, maar ach, het is weer gelukt !

Bij CONNY kun je zien wie er nog meer meedoen. 

O ja, dit ook nog.

 

Geen muurschilderingen, maar paalschilderingen zal ik het maar noemen. Een hele lange rij stond er, toen we naar het museum liepen, maar we hadden geen zin om ze allemaal te gaan fotograferen alhoewel het er leuk uitzag.

Na het museumbezoek, op weg naar de metro zagen we deze op een schutting en onderweg, vanuit de metro namen we van deze wat lugubere afbeelding ook nog maar een foto. Het allerlaatste van ons dagje Rotterdam, waarvan we nog lang niet thuis waren. Moeilijkheden met de trein, maar daar hebben we het niet meer over, want het was een super mooie museum dag geweest.

Rotterdam 3

Dit is echt het laatste blog over het fotomuseum, nog een paar dingen laat ik zien en dan stop ik, want anders is er niks nieuws meer al jullie er naar toe gaan. Grapje hoor, want met meer dan 6,5 miljoen fotografische objecten behoort hun Collectie tot de grootste ter wereld en bevat negatieven, dia's, afdrukken en digitale beelden van vroege daguerreotypen tot hedendaagse digitale werken. Ik las ook ergens dat ze ontzettend veel fotoboeken in bezit hebben, dus men kan nog jaren putten uit hun objecten om mooie tentoonstellingen te maken. 

Deze foto, gemaakt door Piet Zwart (1931). Man op houtstapel bij Bruynzeels Deurenfabriek. Een evenwicht kunstenaar, maar zou nu niet meer mogen. Dit soort foto's spreken mij altijd aan, een tijdsbeeld.

We zagen ook oude fototoestellen en grappig, want ongeveer zo een als deze heb ik hier ook liggen. Héél vroeger gekregen van een tante en ik heb het toestel nog wel een tijdje gebruikt. Het tasje heb ik ook nog en we hebben er nog maar een foto aan gewaagd. Deze Warwick No 2 camera werd rond 1930 in Birmingham, Engeland, gemaakt. Het was een eenvoudige boxcamera voor het maken van opnamen van 6x9 cm op rolfilm. De camera was gemaakt van hout met een leren bekleding en een metalen frontplaat. Hij was voorzien van een horizontale en verticale zoeker, een lens met vaste scherpstelling en een snelsluiter. Tot zover mijn collectie !

Een vogelaar in eigen huis, grappig, geen last van regen of kou wanneer je zo kampeerd, maar  wel wat gaten in je Perzisch tapijt en in de vloer, dat dan weer wel !

Deze nog om de grote groep mensen die zó  gedisciplineerd staan te wachten. kan dat nu ook nog ?

En als laatste nog deze foto, met haar camera trekt beeldend kunstenaar Anne Geene (1983) eropuit, gedreven door een grenzeloze nieuwsgierigheid naar de verborgenheden van planten en dieren. Ik vond het fascinerend, met hoeveel geduld zij mieren heeft geobserveerd. Dit werk laat zien hoe ver we gaan in onze honger naar kennis: uren bij een mierennest zitten, één enkel insect volgen en elke beweging noteren. Wat op papier verschijnt, is meer dan een spoor van een mier. Het is ook een portret van menselijke nieuwsgierigheid en vasthoudendheid.

Heb er her en der zomaar wat uit geplukt om de diversiteit te laten zien, maar er is zóveel dat, als we dichterbij zouden wonen, we er regelmatig binnen zouden lopen.

Nu genieten we hier maar van de vele foto's die we namen. 

We zijn hier in elk geval niet voor het laatst geweest.

Bron van sommige teksten komen van de borden die erbij lagen.

 

Rotterdam 2

De Eregalerij van de Nederlandse Fotografie toont de ontwikkeling van de fotografie in Nederland - vanaf de uitvinding in 1839 tot het huidige digitale tijdperk. We konden daar 99 bijzondere foto's bekijken die zijn gekozen wegens hun sociale en artistieke impact en omvat meesterwerken van Anton Corbijn, Dana Lixenberg, Violette Cornelius, Ed van der Elsken, Paul Huf, Rineke Dijkstra en Erwin Olaf. Het 100ste werk van de tentoonstelling zal worden gekozen door bezoekers.

Ik koos deze uit de 99 omdat men veilig  werken zo te zien toen nog niet hoog in het vaandel had staan en van de verweerde gezichten van de mijnwerkers is echt wel te zien hoe zwaar het beroep is. De andere foto's koos ik omdat we dit in onze tijd vaak hebben gezien in verband met krakers en ander soort rellen.

Dit vond ik een hele mooie foto, genomen rond 1912. dat uit die tijd al een foto van jezelf kon hebben is natuurlijk een voordeel wanneer je vader fotograaf is. Marie Zeegers, dochter van fotograaf Jan Zeegers.

Ik laat zomaar willekeurig wat zien hoor. Deze vond ik leuk omdat ze alletwee poseren met iets speciaals, de vrouw in Zuid-Bevelandse protestantse dracht ( gefotografeerd ± 1890-1899)  en de kroonprins van Yogyakarta (± 1883-1890) in feestelijk kleding. Wat ik grappig vond, ze hebben alle twee iets moois over hun oren, zij een mooie kap en hij een soort opzetstukjes als versiering.

Deze twee hebben ook wel een soort van overeenkomst, al kun je Anne Frank niet vergelijken met gebouwen. Het rechtse werk heet Metropolis (1923) en is van Paul Citroen.

Wie de fotocollage maakte van Anne ben ik even kwijt, maar misschien weet ik het de volgende keer. Ga er nog één blog aan wagen !

 

Rotterdam.

 

We gingen dus naar Rotterdam, naar het Pakhuis Santos, gebouwd in 1901-1902 voor koffie die vanuit de Braziliaanse havenstad Santos werd verscheept. In 2000 werd het een nationaal monument. Sinds kort (7 februari 2026) is er het Nederlands Fotomuseum in gevestigd.

In dit negen verdiepingen tellende state-of-the-art gebouw, een van de best bewaarde historische pakhuizen van het land, krijgen bezoekers niet alleen toegang tot topstukken uit de nationale Collectie, maar ook een unieke blik achter de schermen in de open depotruimtes en restauratieateliers. Het gebouw is niet alleen mooi van buiten, ik was weg van de raampjes met de groene luiken en kozijnen,  maar ook van binnen is het prachtig gerenoveerd en heeft men gekozen voor een duidelijke scheiding tussen de historische structuur en de hedendaagse uitbreiding.

Een kijkje van beneden naar boven. 

Het was echt hoog en er was zoveel te zien, eigenlijk teveel voor op één dag. 

En een kijkje van boven naar beneden, met zicht op het trappenhuis.

Een stuk van de oude constructie, dat men nog heeft laten zitten.

En als laatste, het hoogste gedeelte, dat je buiten ook al zag en waar je wat kunt gaan eten en een prachtig uitzicht hebt op Rotterdam.

Volgende keer over waar we voor kwamen, het werk van de fotografen.

VOOROUDERS.

 

Deze week had CONNY (bij haar vind je ook de namen van de andere deelnemers) het woord Voorouders voor ons bedacht om wat mee te doen. Een moeilijke opdracht, maar ik heb toch wat gevonden. Dit is de naaidoos van mijn oma, die ik helaas nooit heb gekend en op de andere foto zie je haar haaknaalden koker en nog wat stopnaalden op een uitgerafeld stuk mouw. Mijn oma is in de oorlog geraakt door een granaatscherf en meteen overleden. Er werd flink gebombardeerd, het gezin moest vluchten en wat neem je dan mee. Nou, haar dochter, mijn moeder dus nam deze naaidoos mee, waar ook de koker in zat. 

Ze kwamen terecht in een nonnenklooster waar ze onderdak kregen en daar, zo vertelde mijn moeder, heeft ze de naaidoos goed kunnen gebruiken. Er was ook een school bij het klooster en mijn moeder mocht daar helpen bij de handwerk lessen.

Na de oorlog konden ze niet terug naar hun huis, dat was er niet meer. De laatste tijd moet ik daar vaak aan denken als ik de beelden op tv zie van al die puinhopen van kapot gebombardeerde huizen.

Dit kistje van mijn oma, het ziet er niet meer uit, maar dat is niet gek. Een oorlog overleefd, door mijn moeder nog jaren gebruikt, daarna door mij, na mij gaat het naar onze dochter en zo misschien verder, of niet !