Zomaar wat !

 

We gingen fietsen en zagen we vorig jaar overal paddenstoelen, rood met witte stippen, dit jaar zien we niks anders dan deze.

Ook mooi hoor, maar het is wel opvallend omdat er op plaatsen waar we de rode met stip meestal wel zien er nu geen enkele te bekennen is.

Ik weet weinig van paddenstoelen, maar ik keek in mijn boekje en deze leek het meest op de grote parasolzwam. de eivormige jonge hoed spreidt zich snel uit en wordt plat in het midden. 

De hoed is licht vaalbruin met zeer donkere, afgeplatte schubben die vanuit het midden naar de randen gaan.

Nou, lijkt er aardig op.

CADEAU.

 Toen ik jarig was kreeg ik een mooie felicitatiekaart met een stuk papier erin dat duidelijk ergens vanaf was geknipt. Nummer 1 stond er achterop en het was niet alleen voor mij, want er stond bij, dit is deel een van je/jullie cadeau. Nummer 2 van de puzzel kwam een tijdje daarna en ik denk dat het met moederdag was, want ik kan niets anders bedenken. Stom dat ik dat niet meer weet.

Inmiddels werd het me al duidelijk en zeker bij het derde kaartje dat voor manlief bestemt was op vaderdag. Het laatste stuk van de puzzel kregen we op onze trouwdag, toepasselijk kaartje toch ?en toen kregen we ook te horen wat het allemaal inhield. Er moest natuurlijk ook een datum worden gezocht wanneer iedereen zou kunnen, want dochter en schoonzoon gingen ook mee, wat wel zo gezellig was.

Afgelopen vrijdag was het zover, we zouden om vier uur vertrekken en onze kleindochter kwam net terug van haar rijexamen, helemaal blij, ze was geslaagd en we konden haar meteen feliciteren. Wij niet minder blij natuurlijk. We werden uitgezwaaid en moesten ongeveer 'n uur rijden naar de plaats van bestemming en daar konden we rustig een drankje drinken en dochter en schoonzoon hadden een heerlijk drie gangen menu geregeld. Gezellig was het, maar ik heb alleen een foto van mijn toetje. Ergens had ik gelezen dat er niet gefotografeerd mocht worden, maar dat gold alleen voor de voorstelling, dus maakte ik nog snel deze twee. Wat voor voorstelling, we waren uitgenodigd voor de musical 40-45, wat hebben we genoten, onvoorstelbaar. Onvoorstelbaar wat er aan talent te zien was, bekende en minder bekende, kinderen, vrijwilligers en wat een creativiteit achter de schermen, een technisch hoogstandje waren de rijdende tribunes en fijn waren ook de koptelefoons. Je miste niks van de tekst, we zaten er middenin !

Het is een oorlogsverhaal natuurlijk en de Tweede Wereldoorlog heeft bij heel veel families ontzettend veel verdriet gebracht. Hoewel het verhaal wat men hier laat zien fictief is, speelt het zich af tegen een achtergrond die vaak pijnlijk herkenbaar en realistisch aanvoelt en dat laatste was zeker waar. Men heeft duidelijk laten zien hoe oorlog ingrijpt in mensenlevens en dit gevoelige thema met groot respect benaderd. Alle lof daarvoor.

Het was een grandioos cadeau en vooral de creatieve manier hoe het werd gebracht was voor mij al een cadeau op zich !

I SWEAR.

 Het nieuwe seizoen van de Filmliga is weer begonnen en hoe, een film die ik meteen aanraad om te gaan zien. Sommige films laten zien hoe één mens ondanks grote tegenslagen, een verschil kan maken.

I Swear vertelt het waargebeurde verhaal van John Davidson, die als tiener te maken krijgt met het syndroom van Gilles de la Tourette in een tijd waarin daar nauwelijks begrip voor bestaat. Regisseur Kirk Jones brengt een ontroerend en toegankelijk drama waarin humor, veerkracht en menselijkheid hand in hand gaan.

Het leven van de jonge Schot John Davidson veranderd ingrijpend wanneer hij op vijftienjarige leeftijd plotseling last krijgt van onvrijwillige tics en verbale uitingen. In het Groot-Brittannië van de jaren tachtig is het syndroom van Gilles de la Toerette nog vrijwel onbekend. Onbegrip op school, spanningen binnen zijn familie en sociale uitsluiting maken zijn jeugd bijzonder moeilijk. Toch weigert hij zich neer te leggen bij zijn situatie. Gaandeweg ontmoet hij mensen die hem steunen en ontdekt hij hoe belangrijk acceptatie en zelfvertrouwen zijn.

Robert Aramayo vertolkt de hoofdrol met veel overtuiging. Hij won voor zijn hoofdrol een BAFTA voor Beste Acteur. Regisseur Kirk Jones legt de nadruk op de mensen rond John en op de kracht van vriendschap, familie en begrip. Hierdoor ontstaat een film die niet alleen informeert over Tourette, maar ook universele thema's behandelt zoals doorzettingsvermogen, acceptatie en menselijke waardigheid.

Bron: folder van de filmliga omdat dat een goede samenvatting is en er toch niets wordt verteld over alles wat de film zó de moeite waard maakt.

Na twee jaar !

 

Het kan goed al een paar jaren geleden zijn dat we hier langs fietsten. Niet gestopt, maar we kletste er gewoon wat over.  Leuk dat mensen dit doen, leuk bankje erbij om nog te gaan zitten lezen, blablabla.....en een end verder zeg ik, waarom nam ik daar geen foto van ? Nou dat deden we gisteren pas, want eerder waren we er niet meer geweest. Niet meer aan gedacht en op een gegeven moment wisten we niet meer waar het was. Dit was puur toeval omdat we na onze fietstocht nog aardappels moesten halen bij de boer. We waren om 9.oo u vertrokken, lekker fietsweer en om ongeveer 14.oo u zou het gaan regenen. nou dan zijn we allang weer thuis. Mooi niet, het foto's nemen koste tijd. aardappels halen idem dito en tot overmaat van ramp was opeens de fietspad afgesloten en moesten we een heel end omrijden. Het regenen was ook precies om 14.oou begonnen (hoe is het mogelijk) we hadden wel een regenjack bij ons, maar onze schoenen staan nu nog te drogen. Toch een lekker rondje hoor en we kunnen er weer 71,69 km bijschrijven.

Compleet.

De fietsroute waar ik twee blogs geleden over schreef is nu compleet, de laatste twee kunstwerken  zijn vrijdag 4 september onthuld. Ik kon die dag niet, maar mijn fietsmaatje wel. Het was erg leuk geweest en degene die model hadden gestaan waren allemaal aanwezig.

 Afgelopen maandag, prachtig weer, stond de wind gunstig om naar Veghel te fietsen en manlief stelde voor om dan maar gelijk de nieuwe beelden te gaan bekijken. Deze "Speedpedelec" stond bij een bedrijventerrein, maar ook zagen we nog een stukje van het Duits Lijntje.

Dit beeld "Recreant" vind ik goed bedacht, want het is natuurlijk ook zo dat je als fietser of wandelaar regelmatig even stopt om wat te fotograferen. Dat deed zij (rechts haar fiets) en dat deden ook wij. Het totaal van tien kunstwerken op acht locaties langs een route die verwijst naar het verleden van het gebied en dan vooral naar het Duits Lijntje, de voormalige spoorverbinding die ooit door deze streek liep.

 

Welke kant ?

 

Afrikaantjes of Tagetes. Mijn vader zette ze vroeger elk jaar in de tuin, ik vond er niks aan en mijn moeder ook niet, maar goed, mijn vader hield de tuin bij dus...... Maar er stonden nog genoeg planten in die wij wel mooi vonden. En kijk nu hier, als je ons dorp binnen rijd zie je opeens een gigantisch bloemenveld van Afrikaantjes en ik vind het er zo mooi uitzien. Ik geniet er elke keer weer van en gelukkig rijden we meestal die richting uit, anders had ik ze nooit gezien. Haha, mijn vader moest eens weten.

Half Nul.

 

Langs snelfietsroute F50 tussen Veghel en Uden staat het kunstproject 'Half Nul' (vernoemd naar de schaal voor modelspoorbouw) van kunstenaar Florentijn Hofman, bestaande uit vijf levensgrote beelden van fietsers, dit zijn sterk uitvergrote modelbouwpopjes.

 Deze route volgt het historische Duits Lijntje (vandaar de naam 'Half Nul'. Het moest natuurlijk een naam hebben en de kunstenaar is daar vrij in, maar ik kan het niet helemaal volgen. Inwoners stonden model voor de beelden. Florentijn Hofman is bekend van de reusachtige gele badeend die overal eens opduikt.

Van de zeven beelden zijn er nu vijf klaar, dus we moeten nog eens terug. We dat waren Ellen en ik en zij heeft deze keer de route uitgekozen en een leuke plek om koffie te drinken, plus een gezellige lunchplaats.

De tekst hierbij kreeg ik ook van haar en ik heb er, zoals elk jaar weer, van genoten.

Volgend jaar weer !!

Kreeg nog een update van Ellen, dat de twee laatste beelden geplaatst worden op vrijdag 4 september.

Dat duurt niet meer zo lang, maar ik weet niet of ik er op die dag bij kan zijn. Zo niet, dan ga ik er daarna naartoe en dan komen ze hier nog wel terecht.

Lonneke, het meisje dat met losse handen kan fietsen was het eerste beeld dat werd geplaatst op de 7km lange beeldenroute. Het kreeg al meteen veel kritiek van Veilig verkeer Nederland die stelde dat je nul controle hebt over de fiets en niet meer kan remmen. Er zit natuurlijk een kern van waarheid in, maar je kunt ook stellen dat je het fietsen goed beheerst. Ik weet niet anders dan dat wij in onze jeugd regelmatig met losse handen fietsten. maar goed de meningen waren verdeeld.

 Mijn fiets staat erbij Lonneke, zodat je goed ziet hoe groot de beelden zijn.

Moeder met kind, man en vrouw op een tandem, twee wielrenners, maar die tellen voor 1en een meisje dat naar school/winkel fietst. De laatste twee is nog even afwachten.

Langs de Waal.

 

Het liefst fiets ik op dijken en dan langs het water, gisteren was het de Waal. We stopten toevallig bij dit bordje, niet voor een wandeling, maar als je dat zou willen, zoek dan op struinroute waal en je vind er diverse schitterende routes.

Nee, wij stopten om een paar foto's te nemen van de woonboten die daar altijd in het water liggen. Water, hè ? Nou dat is deze keer wel anders, ze liggen er maar droogjes bij. Jammer voor de bewoners, jammer voor de dieren, jammer voor de natuur, maar het is niet anders, het is de toekomst !

Turnhout.

Toen we in Turnhout op zoek gingen naar een leuke eet plek, had mijn man nog twee foto's gemaakt van  muurschilderingen. 

Ik kwam ze nu toevallig weer tegen en alsnog laat ik ze hier  maar zien.

Zijn ze niet voor niets gemaakt.

Weet niet wie de makers zijn, ik vergeet sowieso meestal om daar naar te kijken, nou Toos, volgende keer toch maar eens doen !

 

Alle drie !

 Gister en eergister werden dan eindelijk de diploma's uitgereikt. 

Drie van onze vier kleinkinderen hadden eindexamen middelbare school en alle drie geslaagd, hoe fijn is dat !

Twee waren er meteen geslaagd en een moest een her !

Was natuurlijk spannend, maar we hadden er toch allemaal het volste vertrouwen in. 

Dinsdag kwam de verlossende app "ik ben geslaagd", nou iedereen blij natuurlijk, dus ook voor hem kon de vlag uit.

Heerlijk, iedereen kan nu verder, maar het voornaamste eerst. 

                VACANTIE !    

Laatste van het seizoen............

 

........en het zou een feel good film zijn en dat was het ook. Gioia Mia is een warme, ingetogen coming-of-agefilm die zich afspeelt op het zonovergoten Sicilië. De film volgt Nico, een jongen uit de moderne wereld die gewend is aan snelheid, schermen en constante prikkels. Hij moet onverwacht de zomer doorbrengen bij zijn tante Gela in een afgelegen dorp. Het lijkt alsof hij een andere tijd binnenstapt. Voor Nico voelt deze plek eerst beklemmend, geen wifi, geen drukte, alleen de onwennige rust van een wereld zonder haast. De eerste dagen verlopen stroef, maar langzaam aan veranderd er iets. Nico ontdekt de schoonheid en betekenis van kleine gewoontes. Tegelijk verzacht Gela, alsof Nico's aanwezigheid iets in haar wakker maakt. Er ontstaan kleine momenten van toenadering. Af en toe betrekt Gela hem bij eenvoudige handelingen, zoals koken. Er gebeurd nog van alles tussendoor, maar daar vertel ik natuurlijk niks over, want dan zou ik teveel verklappen. Wij krijgen de folder over de film altijd al via de mail, maar ik pak altijd nog een papieren folder van de balie als we naar binnen lopen, vind ik fijn om te hebben. Nu stond men aan het eind van de film folders uit te delen, dus ik zeg die heb ik al, nou zei die man, kijk maar eens goed en het is een folder met de recepten zoals ze gemaakt werden in de film. Hoe leuk is dat, nou heel leuk !

Ik heb de gerechten nog niet gemaakt, maar ga dat beslist eens doen.  

In september begint er weer een nieuw seizoen en zijn we beslist weer van de partij.

Stukje tuin.

Onze zoon gaf me twee zakjes met knolletjes. Een om bij hem te planten en een om bij ons te planten. Ik had geen plekje vrij en heb ze in twee potten gepland. Ik ben niet zó van de bollen, maar was wel nieuwsgierig wat het zou worden, nou best aardig hoor. Dit is een Oxalis Deppei en dat grote blad is nog even een verrassing !

Clematis texensis 'Princess Diana' staat hier al jaren, doet het altijd goed, maar is door de hitte al snel aan het uitvallen. Niet getreurd want je ziet de zaadbollen waar pluimpjes in komen al zitten.

Een cosmea wou ik al jaren hebben, maar vergat het steeds als we in het tuincentrum waren, maar nu heb ik er een en volgend jaar misschien wel meer, want het zaad ga ik wel bewaren.

Op de linker foto ook een bloem van de bolletjes en knolletjes, weet niet de naam toen ik zocht met 'lens', gaf men pioenroos aan, maar ik ben daar niet van overtuigd. Misschien zeg je, staat daar niks anders in de tuin dan fuchsia roze, nee hoor, er staan best veel kogeldistels dit jaar en de Salvia nemorosa 'Ostfriesland' doet ook zijn best. Misschien komt er nog een blog met andere kleuren, maar misschien ook niet VEEL TE WARM NU.

 

In de toppen van de bomen.

Maandag, de laatste dag van het weekend weg werd fietsen.  Dat was van tevoren al besloten. Wij hadden onze fietsen meegenomen en de rest huurde daar ieder 'n fiets. We troffen het wel, want elke dag heerlijk weer. 

We hadden dit gezien in een blad dat bij het tijdschrift FIETS zat en onze schoonzoon had het geloof ik op internet gevonden. Leuk tochtje er naar toe en wanneer je er bent, brengt het fietspad van 700 meter lang je naar een hoogte van 10 meter, tot je plots door de kruinen trapt. Een leuke ervaring en ik ben geloof ik zo'n stuk of 6 keer naar boven gefietst. Jullie snappen wel dat we deze foto niet zelf maakte, maar plukten van het internet.

Hier kwamen we eraan. Nu naar boven !

Leuk dat men dat hier zomaar heeft aangelegd en even een aardige onderbreking.

Allemaal een paar ronden fietsen !

Daarna maar eens op zoek naar een leuke lunchplek en die vonden we op een aardig pleintje. We moesten wel ontzettend lang wachten op onze lunch, misschien hier ook personeelsgebrek, maar het kan ook zijn omdat we allemaal wat anders hadden besteld. We waren het er wel over eens dat het het wachten waard was geweest.

Terug fietsen, fietsen inleveren en naar huis. Thuis alles uitgepakt en onze dochter vond dat we ter afsluiting nog maar even naar hun moesten komen en hebben we nog lekker met z'n allen friet met....gegeten.

Nou, mooie herinneringen hebben we gemaakt en manlief en ik hebben ten volle genoten van dit fijne cadeau. 

MIJNDEPOT !

 Dag 3 en weer hadden we wat gevonden (in overleg) om gaan te bekijken. Ex-mijnwerkers van vzw Mijn-Verleden maakten van het oude magazijn in Waterschei een  unieke expo over het harde leven in de mijn. (vzw = vereniging zonder winstoogmerk). Het depot is ondergebracht in het voormalig magazijn van de mijn, een deel van het hoofdgebouw.

Gigantisch veel mijnmaterialen, werktuigen, machines en originele objecten. 

Het bezoek is altijd met rondleiding (1u45) door gidsen met verhalen. Wij hadden een fantastische gids, oud mijnwerker, die fantastisch kon vertellen en graag had dat je zelf ook vragen stelde, wat we ook deden en daar ging hij uitgebreid op in. Je kon merken dat hij er plezier in had.

Muizen liepen er natuurlijk ook rond vroeger en wee, degene die er een doodsloeg als ze aan een lunchzak begonnen te knagen. De muizen waren een soort levens verzekering voor de mijnwerkers, want als er ergens gas vrijkwam kon men dat niet ruiken, maar de muizen stierven daar aan. Ik had wel eens gehoord dat men kanaries meenam in de mijnen voor dit zelfde doel. 

Grote historische foto's hingen er aan de muur met een indrukwekkende kijk op de mijnsite. Vrouwen mochten niet in de mijn werken, maar waren wel van nut in het reinigen van allerlei noodzakelijke spullen. De mijnlampen controleren was een van die taken, ook van levensbelang zou ik zeggen, controleren en schoonmaken. De jonge vrouw was daar ook mee bezig en onze gids vertelde dat er na een rondleiding een vrouw naar hem toekwam, bedankte voor de mooie rondleiding en zei dat was mijn moeder. Dit vertelde hij ons toen hij na afloop nog even bij ons aan tafel kwam zitten, hij vond dat wij met veel interesse de rondleiding hadden gevolgd, wat voor hem  fijn was natuurlijk, maar voor ons was hij ook een uitzonderlijk goede gids geweest. Van beide kanten tevredenheid.

De werkkleding werd na het werk aan het plafon gehangen, om te luchten, maar ook tegen ongedierte wat er in kon kruipen.

Vlak ook het werk van de mijnwerkersvrouw niet uit, die soms wel drie keer per dag in de keuken aan de slag was om een warme maaltijd klaar te maken voor man en zonen als ze terug keerden van hun werk ondergronds. Zonder het huishoudelijk werk van de vrouwen konden de mannen ondergronds niet goed presteren. En wat denk je van de was, ook niet mis, in het begin moesten de vrouwen dit doen, zonder alle Electrische  machines van tegenwoordig. later werd dat verzorgd door het bedrijf.

Een beschilderde kolenwagen, zo te zien veel gebruikt.

Kleding van de mijnwerkers en toen gingen we naar buiten. Een monument en een herdenkingsplek voor alle omgekomen Koolputters ( mijnwerkers). De witte stenen, ook uit de mijn afkomstig, symboliseren de doden.

Koolputter is Vlaams dialect voor mijnwerker.

Er werkten ook vele buitenlanders.

Goed uitgebeeld hoe zwaar de omstandigheden om te werken vaak waren. Men kon echt niet meteen rechtop staan om te gaan hakken, nee daar ging heel wat aan vooraf.

Buiten stonden nog gedeelten van de oude kolenmijn en wie schetst onze verbazing, onze gids van binnen kwam eraan en hij gaf ons nog een kleine rondleiding. 

André Dumont trof in 1901 voor het eerst steenkool aan in de buurgemeente As in Limburg. De bestuurders van As kozen ervoor om landbouwers gemeente te blijven waardoor de bouw van de mijn in Waterschei gebeurde.

Het duurde nog tot 1924 dat er voor het eerst daar steenkool werd gedolven op verdiepingen op 560, 647, 700, 807, 920, 980 en 1040 m diepte. Kun je nagaan wat een voorbereiding het is geweest, met vergunningen, maar vooral met de bouw. In 1949 was de tewerkstelling maximaal-6834 mijnwerkers. Het topjaar qua productie was 1968 met 1.490.700 ton. De totale productie bedroeg 72.453.000 ton. 

De mijn werd op 10 september 1987 gesloten.

We wisten wel dat het werken in de mijnen heel zwaar was, maar hoe zwaar dat beseften we pas echt na deze dag. We waren allemaal erg onder de indruk omdat we nu de omstandigheden zagen, voelden en hoorden. Het is een bezoek wat ik iedereen aanraad om eens naar toe te gaan, het was indrukwekkend.

Na afloop gingen we terug naar het huisje, hebben zelf gekookt en de koffers ingepakt, want de volgende dag moesten we om 10.00u uit het huis zijn, maar konden nog heel de dag van alle faciliteiten gebruik maken. Lekker nog heel de avond spelletjes gedaan met een hapje en een drankje en toen naar bed. Wat vliegt zo'n weekend om, maar we hebben het wel goed benut. Wat we de laatste dag nog deden, daarover lees je in mijn volgende blog.

Speelkaarten.

We bleven natuurlijk niet heel de dag bij het huisje zitten en hadden van tevoren al gezocht. Het glas museum  vond iedereen wel wat, gelukkig keek onze dochter nog even op de site en las, let op, wegens verbouwing gesloten. Jammer, maar in Turnhout is een speelkaartenmuseum, jaaaaa daar wouw de jeugd wel naar toe. Speelkaarten zijn meer dan 1.000 jaar oud. Voor Turnhout werden ze pas echt belangrijk aan het begin van de 19de eeuw. In 1826 drukt Pieter Jozef Brepols de eerste speelkaarten in de stad. Het betekent het begin van een bloeiende nijverheid, die de Kempense stad tot ver buiten de landsgrenzen op de kaart zet.

Turnhout is een centrum van grafische industrieën met als bekendste product de speelkaart. Vroeger scoorde de stad naast kaarten vooral met volks en kinderprenten, marmer en fantasiepapier, kerkboeken en devotieliteratuur, boekdruk en bindwerk. Tegenwoordig behoren stripalbums, kettingformulieren =  een rol papier waarvan de bladen aan elkaar vastzitten, maar losgescheurd kunnen worden langs een geperforeerde lijn Daarnaast hebben kettingformulieren randen met gaten, waardoor ze mee door de printer getrokken worden, agenda's, naslagwerken en verpakkingen tot de toppers in het assortiment. Speelkaarten blijven een vaste waarde. De productiecapaciteit bedraagt momenteel meer dan 1.300.000 spellen per dag! Turnhout is meteen de belangrijkste exporteur van speelkaarten ter wereld. Met deze gigantische productie en uitvoer zet Turnhout in feite een eeuwenoude traditie voort.

Niettemin  is de Turnhoutse geschiedenis geen ononderbroken succesverhaal en verloopt ze allerminst in één rechte lijn. Het vergt teveel om dat hier allemaal op te schrijven, maar er is genoeg te vinden op het internet.

Echt een aardig museum en je hoeft niet eens een fanatiek kaartspeler te zijn. Er zijn schitterende afbeeldingen te zien en men kan ook zelf eens wat proberen.

Er was op dit moment ook een tentoonstelling over vals spelen, hoort er ook bij hè, en sommige mensen maakten er hun beroep van.

In een bak vol met kaarten kon je ook nog enkele kaarten die je leuk vond kiezen en meenemen, dit voor de verzamelaars, want die zijn er ook.

Laat gewoon nog maar wat zien.

De laatste zou ik nog bijna vergeten.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn prentbriefkaarten van kaartspelende soldaten een populair thema. Ze moesten thuisblijvers geruststellen, het leven aan het front is niet alleen kommer en kwel. Op sommige kaarten wordt er duidelijk vals gespeeld. Ga zelf op zoek en ontdek waar de soldaten een loopje nemen met de regels.

Wat een bizar idee, dat van de speelkaarten voor het thuisfront. De kaarten zijn niet erg duidelijk, maar ik heb de valsspelers toch kunnen vinden, even wat dichterbij halen en een loep doet ook wonderen.

Nou vooruit, nog een paar foto's, maar dan is het mooi geweest, meestal is mijn blog niet zo lang. Er was veel aan techniek te zien, grafische machines en drukpersen  en dit is de historische stoommachine met toebehoren: ca. 40 ton. Doorsnede vliegwiel: 5,6 m, gewicht ca. 6 ton. Totaal vermogen: 257 pk. Men was hier net mee aan het demonstreren toen we er waren. Dit gevaarte staat in een extra aangebouwde glazen museumvleugel. Deze stoommachine bracht  heel veel in beweging. Maar dit had je er ook voor nodig evenals een stoker. 

Instructies van de "stoker".

De ""vuurmaker" (stoker) is verplicht een uur voor de aanvang van het werk  aanwezig in de fabriek. Hij moet 15 minuten voor het begin van de werken de arbeiders verwittigen dat ze moeten beginnen door middel van een fluitsignaal. De stoker signaleert ook wanneer de stoommachine wordt gestart.

Hij mag tijdens de werkuren onder geen enkele voorwaarde de stoomketel verlaten, uitgezonderd op zaterdagavond nadat hij het vuur heeft afgedekt.

Hij is verplicht zijn werkplaats volledig netjes te houden, de stoomketel meerdere keren per dag te onderzoeken en als hij iets bemerkt dat een ongeluk zou kunnen veroorzaken onmiddellijk de directeur van de fabriek te verwittigen.

Hij ontzegt iedereen de toegang tot de stoomketel en-machine die niet is vergezeld van de directeur of van de meestergast.

Deze instructie hing hierbij, een verantwoordelijk beroep ! en zo te lezen maakte hij lange dagen. 

Mocht je eens in de buurt komen, er is genoeg te zien voor jong en oud. 

Er is ook een restaurant bij, waar we superlekkere broodjes aten. 

Een leuke dag was het, nog wat gewinkeld en omdat het zo'n prachtig weer was 's-avonds op een terras in de stad nog gegeten.

(bron, folder van het museum)