Half Nul.

 

Langs snelfietsroute F50 tussen Veghel en Uden staat het kunstproject 'Half Nul' (vernoemd naar de schaal voor modelspoorbouw) van kunstenaar Florentijn Hofman, bestaande uit vijf levensgrote beelden van fietsers, dit zijn sterk uitvergrote modelbouwpopjes.

 Deze route volgt het historische Duits Lijntje (vandaar de naam 'Half Nul'. Het moest natuurlijk een naam hebben en de kunstenaar is daar vrij in, maar ik kan het niet helemaal volgen. Inwoners stonden model voor de beelden. Florentijn Hofman is bekend van de reusachtige gele badeend die overal eens opduikt.

Van de zeven beelden zijn er nu vijf klaar, dus we moeten nog eens terug. We dat waren Ellen en ik en zij heeft deze keer de route uitgekozen en een leuke plek om koffie te drinken, plus een gezellige lunchplaats.

De tekst hierbij kreeg ik ook van haar en ik heb er, zoals elk jaar weer, van genoten.

Volgend jaar weer !!

Kreeg nog een update van Ellen, dat de twee laatste beelden geplaatst worden op vrijdag 4 september.

Dat duurt niet meer zo lang, maar ik weet niet of ik er op die dag bij kan zijn. Zo niet, dan ga ik er daarna naartoe en dan komen ze hier nog wel terecht.

Lonneke, het meisje dat met losse handen kan fietsen was het eerste beeld dat werd geplaatst op de 7km lange beeldenroute. Het kreeg al meteen veel kritiek van Veilig verkeer Nederland die stelde dat je nul controle hebt over de fiets en niet meer kan remmen. Er zit natuurlijk een kern van waarheid in, maar je kunt ook stellen dat je het fietsen goed beheerst. Ik weet niet anders dan dat wij in onze jeugd regelmatig met losse handen fietsten. maar goed de meningen waren verdeeld.

 Mijn fiets staat erbij Lonneke, zodat je goed ziet hoe groot de beelden zijn.

Moeder met kind, man en vrouw op een tandem, twee wielrenners, maar die tellen voor 1en een meisje dat naar school/winkel fietst. De laatste twee is nog even afwachten.

Langs de Waal.

 

Het liefst fiets ik op dijken en dan langs het water, gisteren was het de Waal. We stopten toevallig bij dit bordje, niet voor een wandeling, maar als je dat zou willen, zoek dan op struinroute waal en je vind er diverse schitterende routes.

Nee, wij stopten om een paar foto's te nemen van de woonboten die daar altijd in het water liggen. Water, hè ? Nou dat is deze keer wel anders, ze liggen er maar droogjes bij. Jammer voor de bewoners, jammer voor de dieren, jammer voor de natuur, maar het is niet anders, het is de toekomst !

Turnhout.

Toen we in Turnhout op zoek gingen naar een leuke eet plek, had mijn man nog twee foto's gemaakt van  muurschilderingen. 

Ik kwam ze nu toevallig weer tegen en alsnog laat ik ze hier  maar zien.

Zijn ze niet voor niets gemaakt.

Weet niet wie de makers zijn, ik vergeet sowieso meestal om daar naar te kijken, nou Toos, volgende keer toch maar eens doen !

 

Alle drie !

 Gister en eergister werden dan eindelijk de diploma's uitgereikt. 

Drie van onze vier kleinkinderen hadden eindexamen middelbare school en alle drie geslaagd, hoe fijn is dat !

Twee waren er meteen geslaagd en een moest een her !

Was natuurlijk spannend, maar we hadden er toch allemaal het volste vertrouwen in. 

Dinsdag kwam de verlossende app "ik ben geslaagd", nou iedereen blij natuurlijk, dus ook voor hem kon de vlag uit.

Heerlijk, iedereen kan nu verder, maar het voornaamste eerst. 

                VACANTIE !    

Laatste van het seizoen............

 

........en het zou een feel good film zijn en dat was het ook. Gioia Mia is een warme, ingetogen coming-of-agefilm die zich afspeelt op het zonovergoten Sicilië. De film volgt Nico, een jongen uit de moderne wereld die gewend is aan snelheid, schermen en constante prikkels. Hij moet onverwacht de zomer doorbrengen bij zijn tante Gela in een afgelegen dorp. Het lijkt alsof hij een andere tijd binnenstapt. Voor Nico voelt deze plek eerst beklemmend, geen wifi, geen drukte, alleen de onwennige rust van een wereld zonder haast. De eerste dagen verlopen stroef, maar langzaam aan veranderd er iets. Nico ontdekt de schoonheid en betekenis van kleine gewoontes. Tegelijk verzacht Gela, alsof Nico's aanwezigheid iets in haar wakker maakt. Er ontstaan kleine momenten van toenadering. Af en toe betrekt Gela hem bij eenvoudige handelingen, zoals koken. Er gebeurd nog van alles tussendoor, maar daar vertel ik natuurlijk niks over, want dan zou ik teveel verklappen. Wij krijgen de folder over de film altijd al via de mail, maar ik pak altijd nog een papieren folder van de balie als we naar binnen lopen, vind ik fijn om te hebben. Nu stond men aan het eind van de film folders uit te delen, dus ik zeg die heb ik al, nou zei die man, kijk maar eens goed en het is een folder met de recepten zoals ze gemaakt werden in de film. Hoe leuk is dat, nou heel leuk !

Ik heb de gerechten nog niet gemaakt, maar ga dat beslist eens doen.  

In september begint er weer een nieuw seizoen en zijn we beslist weer van de partij.

Stukje tuin.

Onze zoon gaf me twee zakjes met knolletjes. Een om bij hem te planten en een om bij ons te planten. Ik had geen plekje vrij en heb ze in twee potten gepland. Ik ben niet zó van de bollen, maar was wel nieuwsgierig wat het zou worden, nou best aardig hoor. Dit is een Oxalis Deppei en dat grote blad is nog even een verrassing !

Clematis texensis 'Princess Diana' staat hier al jaren, doet het altijd goed, maar is door de hitte al snel aan het uitvallen. Niet getreurd want je ziet de zaadbollen waar pluimpjes in komen al zitten.

Een cosmea wou ik al jaren hebben, maar vergat het steeds als we in het tuincentrum waren, maar nu heb ik er een en volgend jaar misschien wel meer, want het zaad ga ik wel bewaren.

Op de linker foto ook een bloem van de bolletjes en knolletjes, weet niet de naam toen ik zocht met 'lens', gaf men pioenroos aan, maar ik ben daar niet van overtuigd. Misschien zeg je, staat daar niks anders in de tuin dan fuchsia roze, nee hoor, er staan best veel kogeldistels dit jaar en de Salvia nemorosa 'Ostfriesland' doet ook zijn best. Misschien komt er nog een blog met andere kleuren, maar misschien ook niet VEEL TE WARM NU.

 

In de toppen van de bomen.

Maandag, de laatste dag van het weekend weg werd fietsen.  Dat was van tevoren al besloten. Wij hadden onze fietsen meegenomen en de rest huurde daar ieder 'n fiets. We troffen het wel, want elke dag heerlijk weer. 

We hadden dit gezien in een blad dat bij het tijdschrift FIETS zat en onze schoonzoon had het geloof ik op internet gevonden. Leuk tochtje er naar toe en wanneer je er bent, brengt het fietspad van 700 meter lang je naar een hoogte van 10 meter, tot je plots door de kruinen trapt. Een leuke ervaring en ik ben geloof ik zo'n stuk of 6 keer naar boven gefietst. Jullie snappen wel dat we deze foto niet zelf maakte, maar plukten van het internet.

Hier kwamen we eraan. Nu naar boven !

Leuk dat men dat hier zomaar heeft aangelegd en even een aardige onderbreking.

Allemaal een paar ronden fietsen !

Daarna maar eens op zoek naar een leuke lunchplek en die vonden we op een aardig pleintje. We moesten wel ontzettend lang wachten op onze lunch, misschien hier ook personeelsgebrek, maar het kan ook zijn omdat we allemaal wat anders hadden besteld. We waren het er wel over eens dat het het wachten waard was geweest.

Terug fietsen, fietsen inleveren en naar huis. Thuis alles uitgepakt en onze dochter vond dat we ter afsluiting nog maar even naar hun moesten komen en hebben we nog lekker met z'n allen friet met....gegeten.

Nou, mooie herinneringen hebben we gemaakt en manlief en ik hebben ten volle genoten van dit fijne cadeau. 

MIJNDEPOT !

 Dag 3 en weer hadden we wat gevonden (in overleg) om gaan te bekijken. Ex-mijnwerkers van vzw Mijn-Verleden maakten van het oude magazijn in Waterschei een  unieke expo over het harde leven in de mijn. (vzw = vereniging zonder winstoogmerk). Het depot is ondergebracht in het voormalig magazijn van de mijn, een deel van het hoofdgebouw.

Gigantisch veel mijnmaterialen, werktuigen, machines en originele objecten. 

Het bezoek is altijd met rondleiding (1u45) door gidsen met verhalen. Wij hadden een fantastische gids, oud mijnwerker, die fantastisch kon vertellen en graag had dat je zelf ook vragen stelde, wat we ook deden en daar ging hij uitgebreid op in. Je kon merken dat hij er plezier in had.

Muizen liepen er natuurlijk ook rond vroeger en wee, degene die er een doodsloeg als ze aan een lunchzak begonnen te knagen. De muizen waren een soort levens verzekering voor de mijnwerkers, want als er ergens gas vrijkwam kon men dat niet ruiken, maar de muizen stierven daar aan. Ik had wel eens gehoord dat men kanaries meenam in de mijnen voor dit zelfde doel. 

Grote historische foto's hingen er aan de muur met een indrukwekkende kijk op de mijnsite. Vrouwen mochten niet in de mijn werken, maar waren wel van nut in het reinigen van allerlei noodzakelijke spullen. De mijnlampen controleren was een van die taken, ook van levensbelang zou ik zeggen, controleren en schoonmaken. De jonge vrouw was daar ook mee bezig en onze gids vertelde dat er na een rondleiding een vrouw naar hem toekwam, bedankte voor de mooie rondleiding en zei dat was mijn moeder. Dit vertelde hij ons toen hij na afloop nog even bij ons aan tafel kwam zitten, hij vond dat wij met veel interesse de rondleiding hadden gevolgd, wat voor hem  fijn was natuurlijk, maar voor ons was hij ook een uitzonderlijk goede gids geweest. Van beide kanten tevredenheid.

De werkkleding werd na het werk aan het plafon gehangen, om te luchten, maar ook tegen ongedierte wat er in kon kruipen.

Vlak ook het werk van de mijnwerkersvrouw niet uit, die soms wel drie keer per dag in de keuken aan de slag was om een warme maaltijd klaar te maken voor man en zonen als ze terug keerden van hun werk ondergronds. Zonder het huishoudelijk werk van de vrouwen konden de mannen ondergronds niet goed presteren. En wat denk je van de was, ook niet mis, in het begin moesten de vrouwen dit doen, zonder alle Electrische  machines van tegenwoordig. later werd dat verzorgd door het bedrijf.

Een beschilderde kolenwagen, zo te zien veel gebruikt.

Kleding van de mijnwerkers en toen gingen we naar buiten. Een monument en een herdenkingsplek voor alle omgekomen Koolputters ( mijnwerkers). De witte stenen, ook uit de mijn afkomstig, symboliseren de doden.

Koolputter is Vlaams dialect voor mijnwerker.

Er werkten ook vele buitenlanders.

Goed uitgebeeld hoe zwaar de omstandigheden om te werken vaak waren. Men kon echt niet meteen rechtop staan om te gaan hakken, nee daar ging heel wat aan vooraf.

Buiten stonden nog gedeelten van de oude kolenmijn en wie schetst onze verbazing, onze gids van binnen kwam eraan en hij gaf ons nog een kleine rondleiding. 

André Dumont trof in 1901 voor het eerst steenkool aan in de buurgemeente As in Limburg. De bestuurders van As kozen ervoor om landbouwers gemeente te blijven waardoor de bouw van de mijn in Waterschei gebeurde.

Het duurde nog tot 1924 dat er voor het eerst daar steenkool werd gedolven op verdiepingen op 560, 647, 700, 807, 920, 980 en 1040 m diepte. Kun je nagaan wat een voorbereiding het is geweest, met vergunningen, maar vooral met de bouw. In 1949 was de tewerkstelling maximaal-6834 mijnwerkers. Het topjaar qua productie was 1968 met 1.490.700 ton. De totale productie bedroeg 72.453.000 ton. 

De mijn werd op 10 september 1987 gesloten.

We wisten wel dat het werken in de mijnen heel zwaar was, maar hoe zwaar dat beseften we pas echt na deze dag. We waren allemaal erg onder de indruk omdat we nu de omstandigheden zagen, voelden en hoorden. Het is een bezoek wat ik iedereen aanraad om eens naar toe te gaan, het was indrukwekkend.

Na afloop gingen we terug naar het huisje, hebben zelf gekookt en de koffers ingepakt, want de volgende dag moesten we om 10.00u uit het huis zijn, maar konden nog heel de dag van alle faciliteiten gebruik maken. Lekker nog heel de avond spelletjes gedaan met een hapje en een drankje en toen naar bed. Wat vliegt zo'n weekend om, maar we hebben het wel goed benut. Wat we de laatste dag nog deden, daarover lees je in mijn volgende blog.

Speelkaarten.

We bleven natuurlijk niet heel de dag bij het huisje zitten en hadden van tevoren al gezocht. Het glas museum  vond iedereen wel wat, gelukkig keek onze dochter nog even op de site en las, let op, wegens verbouwing gesloten. Jammer, maar in Turnhout is een speelkaartenmuseum, jaaaaa daar wouw de jeugd wel naar toe. Speelkaarten zijn meer dan 1.000 jaar oud. Voor Turnhout werden ze pas echt belangrijk aan het begin van de 19de eeuw. In 1826 drukt Pieter Jozef Brepols de eerste speelkaarten in de stad. Het betekent het begin van een bloeiende nijverheid, die de Kempense stad tot ver buiten de landsgrenzen op de kaart zet.

Turnhout is een centrum van grafische industrieën met als bekendste product de speelkaart. Vroeger scoorde de stad naast kaarten vooral met volks en kinderprenten, marmer en fantasiepapier, kerkboeken en devotieliteratuur, boekdruk en bindwerk. Tegenwoordig behoren stripalbums, kettingformulieren =  een rol papier waarvan de bladen aan elkaar vastzitten, maar losgescheurd kunnen worden langs een geperforeerde lijn Daarnaast hebben kettingformulieren randen met gaten, waardoor ze mee door de printer getrokken worden, agenda's, naslagwerken en verpakkingen tot de toppers in het assortiment. Speelkaarten blijven een vaste waarde. De productiecapaciteit bedraagt momenteel meer dan 1.300.000 spellen per dag! Turnhout is meteen de belangrijkste exporteur van speelkaarten ter wereld. Met deze gigantische productie en uitvoer zet Turnhout in feite een eeuwenoude traditie voort.

Niettemin  is de Turnhoutse geschiedenis geen ononderbroken succesverhaal en verloopt ze allerminst in één rechte lijn. Het vergt teveel om dat hier allemaal op te schrijven, maar er is genoeg te vinden op het internet.

Echt een aardig museum en je hoeft niet eens een fanatiek kaartspeler te zijn. Er zijn schitterende afbeeldingen te zien en men kan ook zelf eens wat proberen.

Er was op dit moment ook een tentoonstelling over vals spelen, hoort er ook bij hè, en sommige mensen maakten er hun beroep van.

In een bak vol met kaarten kon je ook nog enkele kaarten die je leuk vond kiezen en meenemen, dit voor de verzamelaars, want die zijn er ook.

Laat gewoon nog maar wat zien.

De laatste zou ik nog bijna vergeten.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn prentbriefkaarten van kaartspelende soldaten een populair thema. Ze moesten thuisblijvers geruststellen, het leven aan het front is niet alleen kommer en kwel. Op sommige kaarten wordt er duidelijk vals gespeeld. Ga zelf op zoek en ontdek waar de soldaten een loopje nemen met de regels.

Wat een bizar idee, dat van de speelkaarten voor het thuisfront. De kaarten zijn niet erg duidelijk, maar ik heb de valsspelers toch kunnen vinden, even wat dichterbij halen en een loep doet ook wonderen.

Nou vooruit, nog een paar foto's, maar dan is het mooi geweest, meestal is mijn blog niet zo lang. Er was veel aan techniek te zien, grafische machines en drukpersen  en dit is de historische stoommachine met toebehoren: ca. 40 ton. Doorsnede vliegwiel: 5,6 m, gewicht ca. 6 ton. Totaal vermogen: 257 pk. Men was hier net mee aan het demonstreren toen we er waren. Dit gevaarte staat in een extra aangebouwde glazen museumvleugel. Deze stoommachine bracht  heel veel in beweging. Maar dit had je er ook voor nodig evenals een stoker. 

Instructies van de "stoker".

De ""vuurmaker" (stoker) is verplicht een uur voor de aanvang van het werk  aanwezig in de fabriek. Hij moet 15 minuten voor het begin van de werken de arbeiders verwittigen dat ze moeten beginnen door middel van een fluitsignaal. De stoker signaleert ook wanneer de stoommachine wordt gestart.

Hij mag tijdens de werkuren onder geen enkele voorwaarde de stoomketel verlaten, uitgezonderd op zaterdagavond nadat hij het vuur heeft afgedekt.

Hij is verplicht zijn werkplaats volledig netjes te houden, de stoomketel meerdere keren per dag te onderzoeken en als hij iets bemerkt dat een ongeluk zou kunnen veroorzaken onmiddellijk de directeur van de fabriek te verwittigen.

Hij ontzegt iedereen de toegang tot de stoomketel en-machine die niet is vergezeld van de directeur of van de meestergast.

Deze instructie hing hierbij, een verantwoordelijk beroep ! en zo te lezen maakte hij lange dagen. 

Mocht je eens in de buurt komen, er is genoeg te zien voor jong en oud. 

Er is ook een restaurant bij, waar we superlekkere broodjes aten. 

Een leuke dag was het, nog wat gewinkeld en omdat het zo'n prachtig weer was 's-avonds op een terras in de stad nog gegeten.

(bron, folder van het museum) 

 

Weekend weg ........

........dat was vorige week, lekker in een huisje tussen de bossen. Een cadeau van dochter en schoonzoon, een geheel verzorgt weekend en ook onze kleinkinderen waren mee. Om drie uur konden we erin, we waren royaal op tijd, dus eerst nog lekker geluncht op het park. 

Dan even een drukte van wie slaapt waar en koffers uitpakken. Even op verkenning, de voorkant zag je al en hier de achterkant. Vanaf het terras doorlopen, over het heuveltje zo de waterplas in als je zou willen. Maar wij hadden zin om wat te drinken en om eten klaar te maken. Na het eten wilden de kleinkinderen gaan zwemmen en daarna hadden we spelletjes avond, iedereen houd daarvan. We hadden er verschillende meegenomen en hier herken je vast wel het aloude Triviant. Gezellig heel de avond buiten, gelukkig was het lang licht, maar wat is zo'n avond dan snel om.

 

NAWI !

Het 58ste  seizoen zit er bijna op, Volgende keer gaan we de laatste film zien, de elfde. Laatst zagen we, hoe kan het anders,   nummer 10. Het was geen vrolijke film, maar toch breng ik hem even onder de aandacht, omdat wij het een goede film vonden. De dertienjarige Nawi woont in Turkana, een afgelegen streek in het noorden van Kenia, waar kindhuwelijken, ondanks dat ze officieel verboden zijn, nog overal voltrokken worden. De film begint met de standvastige en leergierige Nawi die de hoogste cijfers haalt voor haar toelatingsexamen voor de middelbare school. Terwijl dit wordt gevierd door haar leraar, vrienden en een tv-ploeg haar interviewt over haar schoolprestaties, bedenkt haar vader een plan om haar uit te huwelijken aan een veel oudere man. Als enige dochter in de familie is het haar taak om hen te redden en zichzelf op te offeren, zodat de prijs die voor de bruidsschat wordt betaald, hen kan helpen. Zoals ze in haar dagboek schrijft, is de prijs "60 schapen, 8 kamelen, 10 geiten. Niet meer, niet minder". Op de avond voor haar bruiloft komt ze in de gelegenheid om er vandoor te gaan. Wat volgt is een aangrijpende en dappere strijd tegen een diepgewortelde traditie, maar ook een strijd voor zelfbeschikking en recht op onderwijs. Daarmee probeert Nawi niet alleen haar eigen lot, maar ook dat van alle meisjes in Kenia te veranderen. 

De film is gebaseerd op een verhaal van Milcah Cherotich, het schrijversdebuut van een jonge vrouw die het instuurde voor een nationale verhalencompetitie in Kenia. Dit verhaal werd de basis van de film en sloot aan bij zowel lokale als internationale zorgen over kindhuwelijken en gendergelijkheid. De prachtige hoofdrol van Michelle Lemuya Ikeny die de rol van Nawi met verve speelt, zorgen voor een onderhoudende sympathieke film met een duidelijke boodschap.

Onder op de folder stond nog: Na afloop van de film niet direct weglopen ! Deden we dus niet, Nawi kwam nog een paar woorden spreken.

(bronnen: de filmkeuzecommissie en Filmdepot.)