O ja, dit ook nog.

 

Geen muurschilderingen, maar paalschilderingen zal ik het maar noemen. Een hele lange rij stond er, toen we naar het museum liepen, maar we hadden geen zin om ze allemaal te gaan fotograferen alhoewel het er leuk uitzag.

Na het museumbezoek, op weg naar de metro zagen we deze op een schutting en onderweg, vanuit de metro namen we van deze wat lugubere afbeelding ook nog maar een foto. Het allerlaatste van ons dagje Rotterdam, waarvan we nog lang niet thuis waren. Moeilijkheden met de trein, maar daar hebben we het niet meer over, want het was een super mooie museum dag geweest.

Rotterdam 3

Dit is echt het laatste blog over het fotomuseum, nog een paar dingen laat ik zien en dan stop ik, want anders is er niks nieuws meer al jullie er naar toe gaan. Grapje hoor, want met meer dan 6,5 miljoen fotografische objecten behoort hun Collectie tot de grootste ter wereld en bevat negatieven, dia's, afdrukken en digitale beelden van vroege daguerreotypen tot hedendaagse digitale werken. Ik las ook ergens dat ze ontzettend veel fotoboeken in bezit hebben, dus men kan nog jaren putten uit hun objecten om mooie tentoonstellingen te maken. 

Deze foto, gemaakt door Piet Zwart (1931). Man op houtstapel bij Bruynzeels Deurenfabriek. Een evenwicht kunstenaar, maar zou nu niet meer mogen. Dit soort foto's spreken mij altijd aan, een tijdsbeeld.

We zagen ook oude fototoestellen en grappig, want ongeveer zo een als deze heb ik hier ook liggen. Héél vroeger gekregen van een tante en ik heb het toestel nog wel een tijdje gebruikt. Het tasje heb ik ook nog en we hebben er nog maar een foto aan gewaagd. Deze Warwick No 2 camera werd rond 1930 in Birmingham, Engeland, gemaakt. Het was een eenvoudige boxcamera voor het maken van opnamen van 6x9 cm op rolfilm. De camera was gemaakt van hout met een leren bekleding en een metalen frontplaat. Hij was voorzien van een horizontale en verticale zoeker, een lens met vaste scherpstelling en een snelsluiter. Tot zover mijn collectie !

Een vogelaar in eigen huis, grappig, geen last van regen of kou wanneer je zo kampeerd, maar  wel wat gaten in je Perzisch tapijt en in de vloer, dat dan weer wel !

Deze nog om de grote groep mensen die zó  gedisciplineerd staan te wachten. kan dat nu ook nog ?

En als laatste nog deze foto, met haar camera trekt beeldend kunstenaar Anne Geene (1983) eropuit, gedreven door een grenzeloze nieuwsgierigheid naar de verborgenheden van planten en dieren. Ik vond het fascinerend, met hoeveel geduld zij mieren heeft geobserveerd. Dit werk laat zien hoe ver we gaan in onze honger naar kennis: uren bij een mierennest zitten, één enkel insect volgen en elke beweging noteren. Wat op papier verschijnt, is meer dan een spoor van een mier. Het is ook een portret van menselijke nieuwsgierigheid en vasthoudendheid.

Heb er her en der zomaar wat uit geplukt om de diversiteit te laten zien, maar er is zóveel dat, als we dichterbij zouden wonen, we er regelmatig binnen zouden lopen.

Nu genieten we hier maar van de vele foto's die we namen. 

We zijn hier in elk geval niet voor het laatst geweest.

Bron van sommige teksten komen van de borden die erbij lagen.

 

Rotterdam 2

De Eregalerij van de Nederlandse Fotografie toont de ontwikkeling van de fotografie in Nederland - vanaf de uitvinding in 1839 tot het huidige digitale tijdperk. We konden daar 99 bijzondere foto's bekijken die zijn gekozen wegens hun sociale en artistieke impact en omvat meesterwerken van Anton Corbijn, Dana Lixenberg, Violette Cornelius, Ed van der Elsken, Paul Huf, Rineke Dijkstra en Erwin Olaf. Het 100ste werk van de tentoonstelling zal worden gekozen door bezoekers.

Ik koos deze uit de 99 omdat men veilig  werken zo te zien toen nog niet hoog in het vaandel had staan en van de verweerde gezichten van de mijnwerkers is echt wel te zien hoe zwaar het beroep is. De andere foto's koos ik omdat we dit in onze tijd vaak hebben gezien in verband met krakers en ander soort rellen.

Dit vond ik een hele mooie foto, genomen rond 1912. dat uit die tijd al een foto van jezelf kon hebben is natuurlijk een voordeel wanneer je vader fotograaf is. Marie Zeegers, dochter van fotograaf Jan Zeegers.

Ik laat zomaar willekeurig wat zien hoor. Deze vond ik leuk omdat ze alletwee poseren met iets speciaals, de vrouw in Zuid-Bevelandse protestantse dracht ( gefotografeerd ± 1890-1899)  en de kroonprins van Yogyakarta (± 1883-1890) in feestelijk kleding. Wat ik grappig vond, ze hebben alle twee iets moois over hun oren, zij een mooie kap en hij een soort opzetstukjes als versiering.

Deze twee hebben ook wel een soort van overeenkomst, al kun je Anne Frank niet vergelijken met gebouwen. Het rechtse werk heet Metropolis (1923) en is van Paul Citroen.

Wie de fotocollage maakte van Anne ben ik even kwijt, maar misschien weet ik het de volgende keer. Ga er nog één blog aan wagen !

 

Rotterdam.

 

We gingen dus naar Rotterdam, naar het Pakhuis Santos, gebouwd in 1901-1902 voor koffie die vanuit de Braziliaanse havenstad Santos werd verscheept. In 2000 werd het een nationaal monument. Sinds kort (7 februari 2026) is er het Nederlands Fotomuseum in gevestigd.

In dit negen verdiepingen tellende state-of-the-art gebouw, een van de best bewaarde historische pakhuizen van het land, krijgen bezoekers niet alleen toegang tot topstukken uit de nationale Collectie, maar ook een unieke blik achter de schermen in de open depotruimtes en restauratieateliers. Het gebouw is niet alleen mooi van buiten, ik was weg van de raampjes met de groene luiken en kozijnen,  maar ook van binnen is het prachtig gerenoveerd en heeft men gekozen voor een duidelijke scheiding tussen de historische structuur en de hedendaagse uitbreiding.

Een kijkje van beneden naar boven. 

Het was echt hoog en er was zoveel te zien, eigenlijk teveel voor op één dag. 

En een kijkje van boven naar beneden, met zicht op het trappenhuis.

Een stuk van de oude constructie, dat men nog heeft laten zitten.

En als laatste, het hoogste gedeelte, dat je buiten ook al zag en waar je wat kunt gaan eten en een prachtig uitzicht hebt op Rotterdam.

Volgende keer over waar we voor kwamen, het werk van de fotografen.

VOOROUDERS.

 

Deze week had CONNY (bij haar vind je ook de namen van de andere deelnemers) het woord Voorouders voor ons bedacht om wat mee te doen. Een moeilijke opdracht, maar ik heb toch wat gevonden. Dit is de naaidoos van mijn oma, die ik helaas nooit heb gekend en op de andere foto zie je haar haaknaalden koker en nog wat stopnaalden op een uitgerafeld stuk mouw. Mijn oma is in de oorlog geraakt door een granaatscherf en meteen overleden. Er werd flink gebombardeerd, het gezin moest vluchten en wat neem je dan mee. Nou, haar dochter, mijn moeder dus nam deze naaidoos mee, waar ook de koker in zat. 

Ze kwamen terecht in een nonnenklooster waar ze onderdak kregen en daar, zo vertelde mijn moeder, heeft ze de naaidoos goed kunnen gebruiken. Er was ook een school bij het klooster en mijn moeder mocht daar helpen bij de handwerk lessen.

Na de oorlog konden ze niet terug naar hun huis, dat was er niet meer. De laatste tijd moet ik daar vaak aan denken als ik de beelden op tv zie van al die puinhopen van kapot gebombardeerde huizen.

Dit kistje van mijn oma, het ziet er niet meer uit, maar dat is niet gek. Een oorlog overleefd, door mijn moeder nog jaren gebruikt, daarna door mij, na mij gaat het naar onze dochter en zo misschien verder, of niet !

Nieuw voor ons.

 

Vorige week zondag gingen we een dag naar Rotterdam en aangezien we dat best een eind vinden, namen we de trein. 

Boek mee en lekker lezen, maar er viel me ook wat op. Dit soort plafond was nieuw voor mij, zag dit nog niet eerder. 

Nog iets nieuws, althans voor mij, er waren geen kapstokjes aan de raam kant om je jas op te hangen.

 

Maar wel deze knopjes, met een hangertje erop, leuk weer eens wat anders.

Even erop duwen dan kwam het naar voren en voilà, de jas kan worden opgehangen. 

Ik vind dat soort dingen leuk, maar de mensen die meer dan wij met de trein reizen is dit natuurlijk al lang bekent.

Waar we heen gingen met de trein, nou daar komt binnenkort wel een blog over, maar we hebben zoveel gefotografeerd dus dat moeten we eerst maar eens gaan ordenen.

Kan wel vast zeggen dat we een leuke dag hadden !

A.T.C ruil 2026.

 

Het was weer een leuke ruil die MIEKE had georganiseerd, een hoop werk voor haar, maar ze is er een kei in. Ze maakt voor alle deelnemers een grote kaart plus nog een atc'tje. Dat van haar ligt rechts onder. Rechtsboven zie je een envelop met een kaartje erin van  Ferrara, zij doet niet mee met de ruil maar maakt wel kaartjes die Mieke mag verdelen. Linksonder het kaartje dat ik kreeg van Frederika Kamphuis uit Noorwegen en daarnaast een kaartje gemaakt door Conny. Iedereen bedankt, hartstikke leuk allemaal.

Hieronder de kaartjes die ik maakte.

1000 km.

 

Vorige week overschreden we de eerste 1000 km van dit jaar, dus trakteerden we onszelf op een lekkere lunch. 

Nog iemand werd er getrakteerd, maar dan op iets heel anders, een prachtige muurschildering van 25 m breed en 6 m hoog. Onder de N 279 op een lege muur van het viaduct.

Aan de andere kant van de Zuid- Willemsvaart wandelt Fem van Empel (veldrijdster) al jarenlang met haar vader. Hij beloofde haar ooit: als je wereldkampioen wordt, dan kom jij daar op de muur. Dat WK won ze en niet één keer, maar 4 keer, plus 3 keer Europees kampioen. 

Het moest er nu eindelijk maar eens van komen. Het had nog wel heel veel voeten in de aarde, vergunningen zo, maar nu is het zover. Wij gingen eens kijken waar het was want we kwamen er deze dag toch in de buurt.

De kunstenaar was nog bezig, zijn laatste dag zei hij. Roy Valk is zijn naam, maar let op Bettie, zijn artiestennaam is KARSKIONE. Wat een leuk toeval. Een super aardige man en toen mijn man foto's ging nemen mocht hij in de bak van de verreiker mee omhoog. Dan heb je een mooier beeld vanaf boven vond hij. En gelijk had hij, anders hadden we deze laatste foto er niet helemaal op kunnen krijgen. Ik maakte nog foto's daarvan dacht ik, maar ze staan niet op mijn telefoon, hoe kan dat, balen hoor ! Gelukkig is de rest wel gelukt !

Een gelukkige zondagmorgen !

 

De keuzecommissie heeft voor het filmfestival met ontbijt 2026 dit jaar gekozen voor films met als thema: A Happy Sunday Morning. Wij kozen uit de vijf films ZWEI ZU EINS, een film uit 2024 onder regie van Natja Brunckhorst. Genre, Komedie, land, Duitsland, Frankrijk en de VS, met Ronald Zehrfeld, Sandra Hüller en Peter Kurth. Duur 116 minuten.

In de zomer van1990, wanneer de Oost-Duitse burgers slechts zes dagen krijgen om hun Ostmarken om te wisselen voor West-Duitse marken, besluiten jeugdvrienden en geliefden Maren, Robert en Volker een fortuin aan bijna waardeloos geld te stelen uit een ondergrondse bunker. Samen met famillie, vrienden en b uren bedenken ze een creatief plan om het geld zo snel mogelijk om te zetten in waardevolle spullen en zo de kapitalisten te slim af te zijn. Regisseur Natja Brunckhorst brengt met Zwei zu eins een luchtige DDR-komedie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met een Duitse sterrencast is het een verhaal over liefde en loyaliteit. over geld en gerechtigheid. De film toont een nostalgisch verlangen naar de oude DDR, vermengd met de vrolijk gestoorde chaos van een wereld in overgang.

 Bronnen: Filmtotaal, NRC, Volkskrant, Trouw, VPRO.

Wij vonden het een prima film, alle vijf de films waren 'feel good' films en dat was best eens fijn. Ellende is er al genoeg ! Een heerlijke zondag, lekkere broodjes, koffie/thee, jus/melk en niet te vergeten de filmblikken met paaseitjes, een soort van traditie noem ik het maar.

ZWART - WIT.

 

Zwart - wit is de creatieve opdracht die Conny deze week voor ons had bedacht en bij haar zie je een lijstje met de andere deelnemers. Manlief en ik dachten alletwee hetzelfde bij het zien van de twee woorden, lekkere snoepjes waren dat vroeger, zouden die er nog steeds zijn ? Zeker zijn er nog zwart witjes, maar in onze beleving waren ze toen wat anders van vorm en ook van smaak. Misschien heeft men dat door de jaren heen veranderd, maar het kan ook aan ons liggen. Wij zijn ook niet meer hetzelfde als zo'n 70 jaar geleden.

Maar goed, hier laat ik het natuurlijk niet bij. Ik wou steeds bij deze opdrachten een atc'tje maken, maar kreeg dat niet voor elkaar, maar hoera deze keer lukte het.

Eerst zwarte stof uitgerafeld, daarna het witte kant erop gestikt en daar tussen nog wat versierseltjes met kleine glazen bolletjes genaaid. De grote witte knoop paste er ook nog op en die heb ik vast gezet met vier zwarte kraaltjes van een gebroken ketting. 

TKT.

Uniek bij de filmliga Oss: voor de eerste maal in het 57-jarig bestaan een voorpremière. Aardig om te weten, maar het maakt voor mij niks uit, de film wordt er niet anders door.

TKT volgt het verhaal van Emma, een zestienjarig meisje, dat verstrikt raakt in een spiraal van pestgedrag. TKT is ontleend aan het door tieners afgekorte tínquiète, wat  'maak je geen zorgen betekent.

Deze Belgische dramafilm TKT ('t komt goed) maakt pijnlijk inzichtelijk waar cyberpesten toe kan leiden, vaak bijna onopgemerkt door de buitenwereld.

TKT laat zien wat (online) pesten en sociale uitsluiting doet met het slachtoffer, maar ook met vrienden, klasgenoten, ouders en leerkrachten. Met de komst van social media dreigt online pesten op school epidemische vormen aan te nemen. Steeds meer experts slaan alarm omdat bullying (pesten) op school tegenwoordig 24/7 doorgaat.

De film overdrijft de zaak niet, geeft geen lesje, maar biedt wel aanknopingspunten om de situatie te begrijpen. Het is een film van algemeen nut. Zoveel mogelijk tieners, (groot-)ouders en anderen zouden deze film moeten zien. De boodschap van de film is als je getuige bent van pesterijen, spreek er dan over, het kan een verschil maken in het pestgedrag van jongeren, al is het maar voor één jong mens.

Deze film is op een heel mooie en aparte manier opgenomen, maar ik wil er niet méér over vertellen, want dan verklap ik teveel. Een ding wil ik nog wel kwijt, als je de kans hebt, ga er naar toe !

De film wordt vanaf 9 april 2026 vertoond in de Nederlandse bioscopen.
 

Het verschil !

 

Vandaag heerlijk gefietst, toen we vertrokken scheen de zon al.

Heel anders dan gisteren, mistig dat was het en die trok maar niet op. 

Maar daar bleven we niet voor thuis.

Heel veel mensen wel, want we kwamen heel af en toe maar iemand tegen.

Niet heel erg, lekker rustig.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

Toch heeft het wel wat die mist.

Mooi die wazige bomen in de verte.

Maar de dichtbij boom mag er ook zijn. 

Het lijkt wel of hij ons nakijkt. 

Vind ze altijd wel grappig en sommigen hebben ogen van boven tot aan beneden. 

We hadden besloten om een halve ronde te fietsen en dan thuis te lunchen. 

Zo gezegd zo gedaan en toen we hadden gegeten.....

Niet te geloven, een stralende zon. 

Hup op de fiets voor een tweede rondje.

Dat scheelde een jas en de handschoenen waren ook niet meer nodig. 

Wat een verschil !

Strand/Zee.

De dertiende opdracht van de creatieve kronkels die CONNY voor ons heeft bedacht. Als we naar de zee gaan en over het strand lopen kan ik het écht niet laten om schelpen te zoeken. Nou ja zoeken hoeft niet natuurlijk, want ze liggen voor het oprapen. Een grote pot vol staat er hier op de vensterbank en sommige kon ik gebruiken op mijn werkstukje. Was weer van plan om een Atc-tje en weer lukte het niet. 

Ik gebruikte deze keer een zandkleurig stukje stof, deed daar een zachte fleece stof achter en naaide met de naaimachine wat kronkelige lijnen op het strand. daar zijn de schelpen blijven liggen, na het terugtrekken van het water. Dat is de bovenste rand, die is van zand en wat donkerder omdat daar de zee begint, maar die moet je er maar bij denken. De twee stukjes hout moeten de paaltjes voorstellen die vaak ook op het strand te zien zijn. Dat alles is om een stuk dik karton gespannen en dat is het voor deze keer. 

Bij Conny kun je zien wie de andere deelnemers zijn.

 

Een van de drie.

 

Deze Social Sofa zagen we vanmorgen op een plein in Vinkel. Joost mag weten hoe vaak we hier al langs zijn gefietst en nog nooit gezien. Nou moet ik er wel bij vertellen dat deze bank helemaal aan de andere kant van het plein staat, maar omdat we hier even moesten stoppen zag ik hem.

De bank is een afscheidscadeautje van de gemeente Maasdonk ter gelegenheid van de opheffing daarvan. 

Ook Geffen en Nuland kregen zo'n Social Sofa, die bedoeld is als ontmoetingsplek.

Dan zit er niets anders op dan, als het ons uitkomt, ook maar eens naar de andere twee op zoek te gaan.

Kijken of ze precies hetzelfde zijn, of net een ietsje anders.

N.B: nou ik kan nu al zeggen dat elk bankje iets anders is, in de plaats waar het bankje staat is de plaatsnaam met de grootste letters "geschreven".

Ik zag het gisteravond op mijn eigen blog, het bankje in Geffen was het tweede dat ik fotografeerde toen ik met deze bankjes begon. dat was in 2019.

Tja men vergeet weleens wat !

Terug in ons ritme !

 

Na enkele weken van regen en kou, gelukkig waren er wel de Olympische Winterspelen, hadden we woensdag en donderdag heerlijk weer. Een mooie blauwe winterlucht en weinig wind. Laten we maar weer eens fietsen voordat we het afleren. Koffie gedronken bij een van onze favoriete stopplaatsen en daarna iets lekkers gekocht bij een bakker en opgegeten op een bankje recht tegenover deze poort.

We zijn hier al vaak langs gekomen, ook al weleens gestopt, maar geen foto's genomen. DIT MUSEUM vindt je in een eeuwenoud en deels door zusters Birgittinessen bewoond abdijcomplex.

Hier is een van de mooiste collecties religieuze kunst van Nederland te zien. Unieke laatmiddeleeuwse beelden, een verzameling iconen, zilver, maar ook moderne en hedendaagse kunst. Men kan er ook wandelen in een, naar middeleeuws voorbeeld aangelegde kruidentuin en genieten van de geuren en kleuren van meer dan 150 soorten verschillende planten.

heb je alles bekeken, neem dan plaats in of op het terras van het museumcafé met de toepasselijke naam de Refter met uitzicht op de kruidentuin en onder het genot van iets lekkers. 

Een refter is de eetzaal in collectieve voorzieningen zoals internaten, kazernes, abdijen of kloosters. Nou heb ik het woord refter nooit gehoord m.b.t kazernes en mijn man zei, wij noemden het altijd eetschuur. Het woord refter is afkomstig van het Latijnse woord reficere dat herstellen betekent. In deze ruimte kon men dus door het eten lichamelijk herstellen.

Even wat dichterbij en nu is het beter te zien dat het tegels zijn en geen schilderwerk.

In de poort is een ingang voor de zusters die er nog wonen, hoeven ze niet door het museum.

Mooie ramen sieren de gevels.

Met daaronder ook weer mooie tableaus met tegels.

Aan de zijkant nog een deur, maar voor wie da weet ik nie ! MR zagen we wel staan, verder niks. Maar wie of wat is MR.

Lekker weer verder gefietst en toen we thuis kwamen hadden we toch een leuk rondje gereden van 63.57 km. Een mooi begin weer.

Ik moest nog snel een kaart schrijven en gaan posten, maar de fiets stond al in de garage, geen zin om die te pakken dan maar lopen.

Gelukkig leverde dat nog twee aardige natuurfoto's op.

De wadi waar ik langs kwam staat vol met krokussen en de wilgenkatjes doen het ook weer prima.