Compleet.

De fietsroute waar ik twee blogs geleden over schreef is nu compleet, de laatste twee kunstwerken  zijn vrijdag 4 september onthuld. Ik kon die dag niet, maar mijn fietsmaatje wel. Het was erg leuk geweest en degene die model hadden gestaan waren allemaal aanwezig.

 Afgelopen maandag, prachtig weer, stond de wind gunstig om naar Veghel te fietsen en manlief stelde voor om dan maar gelijk de nieuwe beelden te gaan bekijken. Deze "Speedpedelec" stond bij een bedrijventerrein, maar ook zagen we nog een stukje van het Duits Lijntje.

Dit beeld "Recreant" vind ik goed bedacht, want het is natuurlijk ook zo dat je als fietser of wandelaar regelmatig even stopt om wat te fotograferen. Dat deed zij (rechts haar fiets) en dat deden ook wij. Het totaal van tien kunstwerken op acht locaties langs een route die verwijst naar het verleden van het gebied en dan vooral naar het Duits Lijntje, de voormalige spoorverbinding die ooit door deze streek liep.

 

Welke kant ?

 

Afrikaantjes of Tagetes. Mijn vader zette ze vroeger elk jaar in de tuin, ik vond er niks aan en mijn moeder ook niet, maar goed, mijn vader hield de tuin bij dus...... Maar er stonden nog genoeg planten in die wij wel mooi vonden. En kijk nu hier, als je ons dorp binnen rijd zie je opeens een gigantisch bloemenveld van Afrikaantjes en ik vind het er zo mooi uitzien. Ik geniet er elke keer weer van en gelukkig rijden we meestal die richting uit, anders had ik ze nooit gezien. Haha, mijn vader moest eens weten.

Veel geel !

 

Gisteren mijn favoriete fietsroute gereden. Over de dijk, naar Mook, een prachtige route, maar waar is het nu niet mooi. 

Vooral van de bermen geniet ik volop. Een paar foto's maakte ik en ik zag tuis pas dat er veel geel op is te zien, vooral aan de overkant van de Maas. Een gigantisch weiland vol met Boterbloemen. Nou laat ik er toch maar even een kleintje blog van maken.

Toch herfst !

 

Wat een heerlijk weer is het en dat betekent veel fietstochtjes. Het lijkt wel Lente, maar nee het is toch echt Herfst.

Gelukkig staan er paddenstoelen langs onze route, dus we vergissen ons écht niet. Meestal moeten we zoeken naar rode, maar hier reden we langs een plek waar er genoeg stonden. nou ja geen honderden natuurlijk, maar meestal ben je al blij als je er één ziet. Afstappen dus en even door de knieën.

 

Ontsluiten en verbinden.

Niet alleen watertorens, maar ook nog wat kunst zagen we onderweg. Dit staat hier naar aanleiding van het 125 jaar bestaan van de spoorverbinding Sittard - Herzogenrath in 1896. Door proefboringen had men ontdekt dat dit gebied rijk aan steenkool was en aan de energiebehoefte van Nederland kon voldoen. Voor het transport was een spoorlijn onontbeerlijk. Er moesten grote hoeveelheden steenkool getransporteerd worden en de trein was ook een uitstekend vervoermiddel voor de noodzakelijke onderdelen die voor het goed functioneren van de mijnindustrie nodig waren. Op deze manier werd tevens een grensoverschrijdende verbinding gemaakt tussen Nederland en Duitsland.

Op het plateau staan 4 gevels van identieke stations en in de gevels staan de namen Sittard, Heerlen, Schaarsberg en Herzogenrath. Voor de stations zijn aaneengesloten spoorrails zichtbaar. Dit symboliseert dat de treinen zonder blokkade van een grens kunnen blijven rijden. De ramen, trapgevel en ornamenten zijn opengewerkt waardoor er doorkijk naar de andere zijde mogelijk is, verbinding ontstaat en lichtinval mogelijk is. De gevels van de stations zijn in de hoeken met elkaar verbonden, waardoor er een onlosmakelijke eenheid ontstaat. Op de rails rijden 3 'treinenstellen'. De zwarte stoomlocomotief staat voor het verleden, de groene trein voor het heden en de gouden ('hoge snelheids-') trein voor de toekomst. Elk treinstel staat op de hoek van 2 stations waardoor het, op weg zijn van en naar, uitgedrukt wordt. Twee treinstellen rijden van Sittard richting Herzogenrath, twee andere van Herzogenrath naar Sittard. In de onderrand staat deze tekst. Het plateau en de stations zijn van cortenstaal.

1896 - 2021 VAN ZWART NAAR GROEN NAAR GOUD DE TRANSFORMATIE VAN ONZE REGIO'S DOOR DEZE HISTORISCHE SPOORLIJN ZONDER GRENZEN.

Over het spoor, zagen we heel veel muurschilderingen, echt een hele straat lang. We zijn er niet naar toe gereden, vonden het zo ook al leuk. 

Eerder zagen we deze, daar konden we gewoon langs fietsen, wel zo handig, want we waren nog niet thuis, uh, ik bedoel terug bij het hotel.

 

Gewoon mooi !

 

Wat is de natuur prachtig en op dit moment overheersen hier de boterbloemen.

Héél véél boterbloemen, overal. Langs de dijken en in de weilanden, ik denk dat het maaibeleid nu eindelijk zijn vruchten begint af te werpen.

Mooi plaatje vonden we dit, even gestopt en nog een poos staan kijken tot er eindelijk eentje naar ons terug keek.

Damwanden.

 

Het was vorige week regelmatig zonnig, maar maar wel koud met die oostenwind. Met oostenwind fietsen we meestal langs de Maas, dus konden we mooi weer het project Meanderende Maas bekijken, het was een doordeweekse dag en men zou vast wel aan het werk zijn en dat was ook zo. 

Men was zelfs op verschillende plekken bezig. De fietspad over de dijk is voor een groot gedeelte verdwenen, fietsers en wandelaars mogen nu over de rijweg. 

We zagen (rechts op de onderste foto) dat men bezig was geweest met het graven van de sleuven, voor het plaatsen van de damwanden. Er werd op dat moment geboord en dus stapte we af om te kijken naar het plaatsen van zo'n damwand. 

Helaas voor ons, duurde het boren nogal lang en omdat we in die venijnige wind stonden en koude voeten kregen, zijn we maar weer verder gefietst. 

We komen er regelmatig en het project is nog lang niet klaar, dus volgende keer hopen we op meer succes.

 

Sterke dijken.

 

Regelmatig fietsen wij langs de Maas en we wisten uit krantenberichten natuurlijk wel dat er een gigantisch project van start zou gaan. 

Her en der zag je vorig jaar wel wat  gebeuren, bomen werden gekapt er werd wat gegraven  maar of dat er al mee te maken had wisten we niet, maar nu is het écht volop aan de gang. 

Project Meanderende Maas gaat de dijk van Ravenstein tot Lith versterken.

Het projectgebied omvat naast de ruim 26 km lange Brabantse dijk, ook de uiterwaarden aan beide zijden van het 18 kilometer lange Maastraject.

Het resultaat moet in 2030 zijn: een sterkere dijk en een prachtig gebied met ruimte voor mens, rivier en natuur. Mooi en veilig. Dat veilig is voor mij wel het belangrijkste. 

De dijk tussen Ravenstein en Lith voldoet niet meer aan de waterveiligheidsnormen, dus vandaar de versterking. Dit in combinatie met rivierverruiming in het project Meanderende Maas, beschermt 270.000 bewoners, economische centra, infrastructuur en cultuurhistorische waarden op de as Nijmegen, Oss en 's-Hertogenbosch. Dit project combineert de noodzaak van waterveiligheid met de kansen voor gebiedsontwikkeling, waaronder 500 hectare aan natuurontwikkeling, de verbetering van de waterkwaliteit en de versterking van de (vrijetijds)economie.

Het was jammer dat we er op een zondag langsreden en er dus niet gewerkt werd, maar we houden het in de gaten en t.z.t schrijf ik er nog weleens een blogbericht over, als we er nog steeds doorkunnen en niet alles wordt afgesloten.

Die dag bleef het nogal lang mistig, heel anders dan vandaag, strakblauwe hemel en zon, maar de molen, waar onze Franse vrienden dol op zijn, is goed te zien tussen de twee werktuigen. Ik bedenk net dat ik die foto ook maar een naar hun toe ga sturen, vinden ze vast leuk.
    

Stekelig, dat wel !

Maandag was het een prima dag om te fietsen, we maakten gewoon een voor ons bekent rondje hier in de buurt en moesten over een wildviaduct. 

De week ervoor had ik daar aan een struik wat geels gezien, maar nu lette ik extra op en zag dat er meer geel aan was gekomen. De struik begon in bloei te komen. Eerst dacht ik, Brem, nu al ! Maar nee toen we afstapte zag ik dat het wat anders was, maar wat. Ik kende de struik niet, maar zag wel dat er flinke stekels aan zaten. 

En dan is het handig dat er zo'n app op de telefoon zit en als die het goed heeft gezien, moet het een Ulex, oftewel een Gaspeldoorn zijn, een planten geslacht binnen de vlinderbloemenfamilie.         

Heel vroeger werden doorns van planten, zoals die van de gaspeldoorn, gebruikt als speld voor het sluiten van kleding. De plant kan in de wintermaanden al volop bloeien, dus wat we zagen was niet uitzonderlijk, maar heel normaal, had niks met het klimaat of de opwarming van de aarde te maken, alhoewel de hoofdbloeitijd loopt van eind maart tot en met mei dus we houden het in de gaten, komen er vast nog eens langs.

 

Gewoon lekker gefietst.

Gisteren profiteerden we van het mooie weer, eergisteren ook, maar toen op een andere manier. We zijn namelijk ons huis aan het schilderen en om te schuren en te schilderen is droog weer wel noodzaak en om te fietsen wel prettig natuurlijk. We kiezen onze dagen en wisselen het af. 

En dan vind je opeens zo'n cadeautje in de berm. We zagen de afgelopen tijd al wel paddenstoelen, maar dat waren allemaal van die bleekneusjes, ook mooi hoor, maar die hadden we al zo vaak gefotografeerd, deze knalde er echt uit. Groot waren ze ook, de grootste was denk ik tussen de 15 en 20 cm doorsnede.

Op de derde foto staat een andere soort, ik ken ze geen van allen hoor, maar die worden wel lekker gevonden zo te zien. ze waren nogal aangevreten. Vandaag heerlijk in de tuin gerommeld en een struik gesnoeid om beter bij het schilderwerk te kunnen, morgen weer op de fiets, tja conditie moet ook op pijl blijven !

 

Grondwater.

 

Regelmatig fietsen wij door het Bossche Broek en laatst zag ik deze watermeter staan. Niet eerder was die me opgevallen, ziet er wel vrij nieuw uit maar, Joost mag weten hoelang die er al staat. Even van de fiets om eens te kijken hoe het met het grondwater is gesteld.

Grondwater is water dat via neerslag, sloten, meren en rivieren in onze bodem is gezakt. Het is nodig voor een gezonde natuur en landbouw. Ook is het diepere grondwater de belangrijkste bron van ons drinkwater. 

Het grondwater stond vroeger op veel plaatsen in Brabant te hoog voor landbouw en bebouwing. Daarom werd het teveel aan regenwater rechtstreeks via riolen, sloten en rivieren naar de zee afgevoerd. Hierdoor wordt het grondwater nu te weinig aangevuld. De grondwaterstanden zijn te laag en Noord-Brabant verdroogd steeds meer. Bovendien komen er door klimaatveranderingen langere periodes van droogte voor, waardoor verdroging van de bodem toeneemt.

De provincie, waterschappen en gemeenten nemen daarom maatregelen, maar we moeten het met elkaar doen, staat er dan bij, met een verwijzing naar HIER !

Het Bossche Broek is van oudsher een moerasgebied. De stad ligt op een zandheuvel met daaromheen graslanden. Het 'broek' blijft nat door kwelwater uit de Dommel en de Aa en door de lage ligging. Ook het grondwaterpeil is hier meestal hoger dan in het hoge en droge zuiden van Noord-Brabant. Het grondwater komt op verschillende plekken in het Bossche Broek als kwelwater omhoog. Je ziet dan bruin water met een 'film' erop. Dit zijn resten van ijzer. Hierdoor is er veel soortenrijk grasland met bijzondere planten.

Deze tekst staat op het informatiebord.

Hier op de plek waar we stonden, zit het grondwater gemiddeld tussen de 1,1 en 1,8 meter onder onze voeten.

Op de grondwatermeter.

Blauw: het grondwater staat hoger dan gemiddeld.

Groen: het grondwater staat gemiddeld.

Rood: het grondwater staat lager dan gemiddeld.

Het ziet er redelijk uit, maar deze foto is weer een paar weken oud, het had toen meer geregend, dus het  zou nu wel weer anders kunnen zijn na al die hitte van de laatste weken.

De watermeter zegt natuurlijk niks over de kwaliteit van het water en daar maak ik me toch wel zorgen over. Zeker met de berichten van de laatste jaren, over al het gif dat over het land wordt verspreid, denk aan glyfosaat en Joost mag weten wat nog meer en nu weer de meer dan toegestane lozingen van PFAS vanuit Duitsland. 

Piepklein !

 

Prachtig weer hadden we heel de dag,  we fietsten heerlijk in een duinlandschap en dat gebeurd ons niet zo vaak. Ja, wel af en toe in de Drunense duinen, maar die liggen niet aan zee en deze wel. Het heeft altijd wel wat, vind ik, om daar te fietsen, alhoewel het er best druk is en daar houd ik dan weer niet zo van. Ik wil alleen maar even een glimp opvangen van de zee en dat vind ik dan al genoeg. 

Het was warm en we stopten even om wat te drinken en een foto te nemen. Plotseling zag ik langs de fietspad dit mooie plantje staan, echt een hele kleine bloem. Nog nooit gezien, heel schattig. Heb het natuurlijk thuis meteen opgezocht en als ik het goed heb is het Rood guichelheil. De plant groeit op open en vochtige grond, akkers en akkerranden (dus ik dacht al dat ik verkeerd zat maar er kwam nog meer) in de duinen en op zandplaten ook in drogere grond. De bloemgrootte is 4-7 mm doorsnee. Kijk dat vind ik nou leuk, net op de plek waar je even stopt staat er zo'n plantje. Dan is mijn dag al goed, maar nog niet ten einde !

 

Terschelling.

We waren al eens eerder op dit eiland, we fietsten toen de ronde van Nederland en omdat we op een camping in Harlingen lagen, besloten we een rustdag in te lassen om Terschelling te bezoeken. We genoten van de boottocht en maakten foto's van de meeuwen die het brood uit je handen pikten, van de talrijke boten in de haven, van de prachtig gekleurde boeien die er lagen, van de Brandaris natuurlijk, maar dat deden we nu allemaal niet. 

Wel van deze muurschilderingen, die we toen niet hebben gezien, maar die er misschien ook niet eens waren.

Nadat we de watertoren hadden gefotografeerd, fietsten we nog wat over het eiland en langs de zee, dronken ergens wat in het centrum en zo kom je toch wel wel aardige dingen tegen.

Deze plant bijvoorbeeld, het lijkt wel boerenkool, alleen deze had witte bloemen.

En wat te denken van deze vrouw, die driftig stond te wijzen naar iets, maar wat ? 

Wij gingen een kijkje nemen en kwamen bij het Strieperkerkhof, een grafheuvel waarin tot 1916 nog werd begraven.

Het Strieperkerkhof is volgens een sage nauw verbonden met de inval van de Engelse vloot op Terschelling in 1666. De Engelsen staken toen het dorp West-Terschelling in brand en trokken zo verder over het eiland naar het oosten. In de rook en de mist zagen ze in de verte de grafheuvel met enkele zerken. De Engelsen vermoedden echter een Hollandse versterking. De vraag aan een passerende oude vrouw wat dat in de verte was, leverde de soldaten als antwoord op: "Ze staan er met honderden, maar liggen er bij duizenden". Zij doelde hier op de grafstenen, maar de Engelsen schrokken zo, dat ze rechtsomkeer maakten. Zo zou het Sryper Wyfke de overige dorpen en buurtschappen van het eiland gered hebben. 

Op het eiland staat sinds 1982 dit kunstwerk van Huib Noorlander van het Stryper Wyfke.

Uit onderzoek is gebleken dat op het Strieperkerkhof een houten kerkje heeft gestaan rond het jaar 850. Op het kerkhof zijn de oudste bewoningsresten van het eiland Terschelling aangetroffen. Op het kerkhof werd later een stenen kerk gebouwd, de Sint Maartenskerk, die in 1569 door de watergeuzen in brand is gestoken. De toren is in 1603 ingestort en sindsdien is het Srieperkerkhof een grafheuvel.

 

Kippen.

 

Vorige week fietsten we opeens langs een weiland met loslopende kippen. Nou dat hebben we hier nog nooit gezien. Ja natuurlijk weleens op een boerenerf, of in een dorp bij een woonhuis, maar dat zijn er meestal maar enkele. Wat zouden dit nou voor kippen zijn, vrije uitloop, of scharrelkippen.

Zouden deze kippen biologisch worden "opgevoed", of zijn het toch legbatterij kippen, gezien de grote schuren op de achtergrond. 

Mogen ze om de beurt in groepjes even de buitenlucht in, ik weet het niet hoor, heb er geen verstand van, maar ik vond het wel onverwacht en leuk om te zien.

Daarom stapten we even af om een foto te maken en daarna lekker verder, al fietsend, te filosoferen over het, hoe, waarom, hoezo, hoelang ..........

Gesprekstof genoeg !

Vrolijke bijen.

Evenals afgelopen woensdag, met de Sterke Dijkenroute, was het donderdag ook mooi fietsweer. We bleven wel hier in de omgeving en op die route komen we altijd langs dit bord. Er staat ook een mooi kastje en daarin, potjes gevuld met heerlijke honing. Eindelijk nu eens gefotografeerd en natuurlijk een potje gekocht. Lekker !!

 

Vandaag niet ........

 

.......maar gisteren wel, wat een heerlijk weer was het. We maakten een tochtje langs de Maas en fietsten van Berghem naar Rossum. Lekker koffie gedronken bij een van onze favoriete plekjes en op de terugweg besloten we toch maar eens wat foto's te nemen van de vele vogels die we er op de heenweg hadden gezien.

Het was er een gesnater, op de grond en in de lucht.

Verspreid op de route zagen we vijf ooievaars nesten en allemaal bewoond. Ik denk dat ze hun winterveren nog hadden, want zo'n dikke bos zag ik nog niet eerder. Er vlogen ook enkele kraaien rond deze nest en het lijkt erop dat ze een nest aan het maken zijn onder in het nest van de ooievaars.

En dan zag ik na lange tijd weer eens een échte boomhut.

Echte boomhutten zijn tegenwoordig dun gezaaid, maar hier hadden ze er de ruimte voor. 

Er moet natuurlijk wel een boom aanwezig zijn en die was er.

Goed dat we hier nu langs kwamen, want het zal niet heel lang meer duren dat de boom volop in het blad zit.

Wat heerlijk voor de kinderen die zo'n mooie boomhut hebben om in te kunnen zitten, spelen en wie weet ook nog wel eens in mogen slapen.

Je zou er zomaar jaloers op kunnen worden.