Deze week had
CONNY (bij haar vind je ook de namen van de andere deelnemers) het woord Voorouders voor ons bedacht om wat mee te doen. Een moeilijke opdracht, maar ik heb toch wat gevonden. Dit is de naaidoos van mijn oma, die ik helaas nooit heb gekend en op de andere foto zie je haar haaknaalden koker en nog wat stopnaalden op een uitgerafeld stuk mouw. Mijn oma is in de oorlog geraakt door een granaatscherf en meteen overleden. Er werd flink gebombardeerd, het gezin moest vluchten en wat neem je dan mee. Nou, haar dochter, mijn moeder dus nam deze naaidoos mee, waar ook de koker in zat.
Ze kwamen terecht in een nonnenklooster waar ze onderdak kregen en daar, zo vertelde mijn moeder, heeft ze de naaidoos goed kunnen gebruiken. Er was ook een school bij het klooster en mijn moeder mocht daar helpen bij de handwerk lessen.
Na de oorlog konden ze niet terug naar hun huis, dat was er niet meer. De laatste tijd moet ik daar vaak aan denken als ik de beelden op tv zie van al die puinhopen van kapot gebombardeerde huizen.
Dit kistje van mijn oma, het ziet er niet meer uit, maar dat is niet gek. Een oorlog overleefd, door mijn moeder nog jaren gebruikt, daarna door mij, na mij gaat het naar onze dochter en zo misschien verder, of niet !
Wat een verhaal. Je hebt daar een prachtig aandenken aan haar.
BeantwoordenVerwijderenWow, wat bijzonder en daardoor juist prachtig!
BeantwoordenVerwijderenWat een tragisch verhaal. We levenin een rare wereld, zo veel narigheid en oorlogen, wat doen mensen elkaar toch aan... :'(
BeantwoordenVerwijderenWees maar zuinig op dat kistje met toebehoren, het is een waardevol bezit.
Een verdrietig verhaal, maar je hebt gelukkig nog een mooi aandenken! Mijn moeder had precies zo’n koker, geen idee waar die gebleven is.
BeantwoordenVerwijderenWat een bijzonder verhaal. Maar zeker een kistje om te koesteren❤️
BeantwoordenVerwijderenWat een bijzondere herinnering!
BeantwoordenVerwijderenMijn oma vertelde wel eens dat ze bij de bombardementen een vrouw zag, die geraakt werd door een granaatscherf en daaraan overleed. Het zal vast (helaas) vaker gebeurd zijn, maar wel toevallig.
Ik heb nog foto's van een platgebombardeerd Rotterdam en ja, door verhalen van mijn oma denk ik inderdaad ook aan al die andere oorlogsgebieden en hoe zwaar dat voor die mensen moet zijn. :-(
Wat mooi dat het kistje zo'n ereplaats krijgt op je blog en daardoor je oma die helaas door de oorlog werd getroffen.
BeantwoordenVerwijderenWat een bijzonder en tragisch verhaal. En spullen in te koesteren.
BeantwoordenVerwijderenEen verdrietig verhaal, Toos. Verdrietig en bijzonder.
BeantwoordenVerwijderenZeker een heel triest verhaal, zo kon het soms ook gaan...Maar wel een mooie herinnering door het kistje wat je nu nog koestert!
BeantwoordenVerwijderenWat vreselijk. Dan krijgt zo'n naaidoos met toebehoren extra lading.
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat je hem nog lang kunt gebruiken.
Zo'n koker heb ik ook nog. Is waarschijnlijk ook van mijn oma geweest en via mijn moeder bij mij beland.
Tjonge, wat een verhaal. Oorlog is iets vreselijks en zo verschrikkelijk onnuttig...
BeantwoordenVerwijderenO wat een mooi maar triest verhaal. Fijn dat hij die mooie doos kreeg.
BeantwoordenVerwijderenJuist door het verhaal krijgt zo'n kist een bijzondere lading. Prachtig Toos maar ook verdrietig. Zo'n haaknaalden koker kwam ik hiet ook tegen, ik denk dat hij van mijn moeder is geweest. Heb hem hier natuurlijk niet achtergelaten, heb een kleindochter die van handwerken houdt.
BeantwoordenVerwijderenWat een vreselijk verdrietig verhaal Toos, zo'n prachtige naaidoos heeft misschien wel troost gegeven in die moeilijke jaren. Het is te hopen dat het in de Familie zal blijven. Mooie uitwerking is het geworden!
BeantwoordenVerwijderenDat er achter een gewoon dagelijks gebruik ding zo'n verhaal schuilgaat. Als het toch eens kon praten..... Ik hoop dat het nog lang in de familie blijft.
BeantwoordenVerwijderen