1000 km.

Voor de tweede dag op rij zonnig, carnaval dat wel, maar daar merkten we weinig van. We besloten om naar een van onze vroegere koffiestopplaats te fietsen. Vroegere zeg ik, want door corona is er daar wel het een en ander veranderd. Het is nl. een bed en breakfast, waar je voorheen elke dag terecht kon maar tegenwoordig, voor koffie, alleen op zondag. Jammer jammer, maar ze waren met carnaval altijd open en het was zondag dus waagden we het erop ! Helaas pindakaas ! We waren al langs een horeca zaak gekomen, maar die was ook gesloten. Dan maar naar een dorp in de buurt, Zeeland, o jee wat was het er stil op straat en we passeerde al een horecazaak die gesloten was. Maar we hadden geluk hoor, konden aan de koffie en namen er wat lekkers bij, want vorige week ontdekte ik dat we op 12 februari al de 1000 km van dit nieuwe jaar hadden overschreden en dat moet toch even gevierd worden. We kozen voor een "Bossche Bol", zoals het meisje zei. We hebben er al veel gegeten, maar nog nooit een die "aangekleed" was. Hij was lekker hoor, daar niet van, maar een échte Bossche Bol heeft dat niet nodig. Dus we houden het er maar op dat het een "chocolade bol met" was. Overigens gaan we er zeker nog eens terug, want de lunchkaart zag er veelbelovend uit.

Op mijn pad.

 

Gistermorgen zaten we al vroeg op de fiets en het was mistig, ja dat kon je wel zeggen. Toen we bij Ravenstein over de brug fietsten die over de Maas ligt, zagen we de rivier niet eens meer liggen. Maar na een uur was er volop zon, lekker hoor ! We gingen ergens koffie drinken en daar troffen we het niet, de verwarming was uitgevallen, gelukkig was de koffie wel warm. We hebben er niet al te lang gezeten, want het beste kun je dan maar weer gaan bewegen en thuis brandde de verwarming. Na de lunch zijn we nog even op de fiets gesprongen en kijk wat er op mijn pad kwam, juist, katjes en daar ben ik helemaal weg van. Elk voorjaar speur ik in het rond of ik ze ergens kan snoeien en nu lag er zomaar een berg aan de rand van een industrie terrein. Ik denk dat de gemeente aan het werk is geweest. Mooi zo, want nu staan ze hier binnen, mooi te wezen in de vaas !

Nog even geduld !

Ja, ik weet wel dat het nog steeds winter is, maar vandaag voelde het toch al lenteachtig. 
Echt lekker fietsweer, heerlijk zo met de zon erbij, na die onstuimige dagen van storm, regen en hagel.
En ik weet ook wel dat het eerst nog Carnaval is en daarna de 40 dagen vasten, voordat het Pasen is, maar toen we deze ochtend weer door die vrolijk beschilderde FIETSTUNNEL reden, moest ik daar toch aan denken. Deze kippen had ik nog niet eerder gezien (of ik heb toen niet goed opgelet). Volgens mij waren er nog meer nieuwe schilderingen om op de gevoelige plaat vast te leggen, maar mijn fototoestel vertoonde kuren, dus dat moest wachten tot een volgende keer.

Panna cotta.

Overal kom ik op het moment recepten tegen van Panna cotta, had het nog nooit gemaakt, dus het moest er nu maar eens van komen. Ooit heb ik het gegeten in een heel leuk restaurantje in België en toen ik zei dat ik het zó lekker vond, vertelde de serveerster dat ik het best zelf kon maken, héél makkelijk. daar had ze helemaal gelijk in en ik snap niet dat ik het niet eerder heb geprobeerd. In een mum van tijd is het gepiept, alleen het opstijven duurt enkele uren, maar hé daar hoef jen niet bij te blijven. 

Het storten vond ik het enige dat moeilijk ging, maar ik laat het resultaat toch maar zien, want zo zeggen we dan, niet perfect is ook goed. 

Je moet de vormpjes even in heet water houden en dan storten, maar dan is de onderkant al een beetje gesmolten en ligt dat er rondom. Als je daarna de siroop en schilletjes erover schenkt dan ziet het er wat rommelig uit. Bij het andere vormpje heb ik met een mesje langs de kant de Panna cotta los gemaakt. Dat lukte, maar dan is de zijkant 'hakkelig'. Volgende keer serveer ik het in een glaasje, mooi en makkelijker en daar gaan we voor. Dat we dit toetje vaker gaan eten dat is zeker want onze jongste  kleinzoon, die hier ook net mee at, vond dat we dit recept er zeker in moeten houden.

 

Rust.

Vorige week fietsten we hier weer langs, we aten er ooit onze krentenbol op, want er staat ook een bankje en het is een mooi plekje om even te gaan zitten (foto genomen aug 2018) Er staat ook een informatiebord bij en dat moet natuurlijk gelezen worden. Dit mooie plekje tussen de bomen, zo las ik, is een begraafplaats. Nou dat had ik niet verwacht en wat ik verder las, al helemaal niet. Hier de tekst, mocht het op de foto niet goed te lezen zijn.

Blankens kerkhof, de laatste rustplaats.
Hier ligt Blankens kerkhof, de laatste rustplaats van misdadigers en 'andere ongewensten'. Dit stuk grond ver buiten de bebouwde kom kreeg in de 19de eeuw de bestemming van algemene begraafplaats om overleden misdadigers, zelfmoordenaars, onwettig samenwonende en zwervers te begraven. De plek dankt zijn naam aan de eerste dode die hier werd begraven, de zwerver Josephus Blanken. In 1944 zijn er voor het laatst mensen begraven. Dat waren een moeder en dochter die zich hadden ingelaten met Duitse soldaten en zich daarna hadden verdronken. Tijdens de laatste ruilverkaveling van 1983 is het kerkhof uit respect voor de overledenen onberoerd gebleven.

En dat vind ik een mooi besluit !

 

Voor het laatst ??

Vanaf woensdag 26 januari mochten we weer naar de bios. een beperkt aantal bezoekers i.v.m. de anderhalve meter-afstandsregel, mondkapje zolang je nog niet op je plaats zit en natuurlijk  een QR-code. Omdat er per keer minder bezoekers mogen komen wordt de film in februari en maart vertoond. Wij gingen gistermiddag en omdat volgende week waarschijnlijk veel maatregelen overboord worden gegooid  was dit wel de laatste keer dat we zo royaal konden zitten. En eerlijk gezegd zal ik dát wel gaan missen. 

De Nederlandse film : Mijn vader is een vliegtuig is gekozen tot  de openingsfilm voor het Nederlands Film Festival 2021. Elise Schaap sleepte hiermee een Gouden Kalf in de wacht. Zeer enerverende film over een vrouw met een jeugdtrauma. Vader is op jonge leeftijd uit haar leven verdwenen en de rafelrandjes die dit heeft opgeleverd moeten na de dood van haar moeder worden afgehecht. Film met veel verschillende scènes en sfeer. Gespeeld in een hoog tempo van pret tot diep verdriet en wanhoop. Mooi gemonteerd en subliem geacteerd, prachtige details, goede boekverfilming. Kan veel stof tot napraten geven, aldus de filmkeuzecommissie en daar ben ik het volkomen mee eens. Kan er nog aan toevoegen dat de film een verrassende ontknoping had.

Bronnen : Filmkrant, Volkskrant, VPRO.
 

Als je er op gaat letten........

 

........ja, dan zie je opeens dat er toch wel heel veel verschillende windwijzers zijn.

Zelfs in ons eigen dorp zag ik er enkele die me eerst niet eens waren opgevallen.

Zal binnenkort hier maar eens door straatjes gaan wandelen waar ik normaal niet kom. 

Wie weet wat ik allemaal nog tegenkom.

Schaatsen !

Nou, wat kun je beter doen op een dag vol met regen ? Nee wij zijn niet gaan schaatsen, maar we zaten vanmorgen wel klaar met koffie en deze lekkere tulband. Wat wil je nog meer, na het goud gisteren van Irene Schouten op de 3000 m, won Patrick Roest vandaag zilver op de 5 kilometer. Gefeliciteerd allebei !

Ik had nog nooit een tulband gebakken en toen ik een paar weken geleden deze vorm zag vond ik dat het er nu maar eens van moest komen. Het is eigenlijk best wel een grote tulband voor twee man, maar we zijn al op de helft :-) en vanavond gaan we bij onze dochter op de koffie, dus neem ik hem maar mee.

Mijn moeder bakte vroeger vaak een tulband. We hadden toen geen oven en wel een Wonderpan die de vorm van een tulband had. Je bakte dan op de branders van het gasfornuis. Sommigen zullen zich dat nog wel herinneren.

 

Graffiti.

Gisteren maakten we weer een tochtje, het was niet zo zonnig als de dag daarvoor, maar ach de temperatuur was best goed en het was droog. Maar ondanks dat de zon ontbrak werd ik hier toch behoorlijk vrolijk van. We kwamen de bocht om en zagen dit. En zeg nou zelf, hier kom je toch met plezier ja afval inleveren.

Het is gemaakt door de Nederlandse graffiti-artiest, kunstschilder en schrijver Ard Doko. Ik had er nog nooit van gehoord, terwijl hij al heel wat heeft ondernomen, maar dat wil natuurlijk niks zeggen.  HIER lees je er wat over. 

Het fleurt de boel helemaal op.

Nu maar hopen dat het er  rondom de containers ook een beetje aardig uit blijft zien, want het zou toch jammer zijn wanneer er allerlei rotzooi tegenaan wordt gezet.

 

Overvaren.

Heerlijke dag vandaag en nu de horeca weer open is kunnen we wat verder fietsen. Regelmatig nemen we dan het pont over de Maas, maar dat zou bijna in het water zijn gevallen. Er is een conflict en de schippers van de Maasveren voeren al weken actie. Moeilijke cao onderhandelingen. Soms werd er niet gevaren en soms waren er publieksvriendelijke acties zoals vandaag. Iedereen mocht gratis mee. Wisten we niet hoor, we waren al blij dat er een pont ging en trouwens, we hebben altijd een stempelkaart gehad voor het hele jaar door. Tegenwoordig is dat een pasje, ja ook daar gaat men met zijn tijd mee.

Aan de overkant van de Maas zagen we al iemand druk bezig op dit nest. Is dat niet een beetje vroeg ? Kreeg hem niet goed in beeld, zat steeds met zijn/haar kop tussen de veren. Het was best op een grote afstand, het leek of er nog een in het nest zat, maar nog dichterbij halen lukte niet. Maar goed, alhoewel het nog winter is, geeft het toch al een beetje voorjaars gevoel. Helemaal omdat er langs heel de dijk Madeliefjes bloeiden.

 

ROLODEX kaartjes.

Het was een dilemma, zou ik mee gaan doen met het woord van de maand bij SANDRA, wat ik een leuk idee vind, of zou ik beginnen om wat met mijn Rolodex te gaan doen. Vorig jaar zag ik dat bij ELIZABETH en aangezien hier ook zo'n ding in huis staat en het me wel wat leek, ben ik begonnen met dat laatste.

Van alle namen en adressen die er in staan ga ik persoonlijke kaartjes maken. Nou het begin is de A en laat ik nou deze week wat gemaild hebben met een goede vriendin waarvan de achternaam met een A begint.

Ik heb haar gevraagd wat haar lievelingsbloem is, lievelingskleur, eten  en lievelingsdier. De bloem, nou dat is wel duidelijk en op dat kaartje wordt ook nog het adres geplakt. lievelingsdier had ze niet, ze houdt van blauw en van gebakken sliptongetjes. Het begin is gemaakt, maar het was wel een heel gedoe om die gleufjes redelijk te knippen. het is dan ook niet zo super, maar als het eenmaal in de Rolodex zit kan ik er mee leven. Al doende leert men en misschien gaat het op een andere manier beter. We gaan het proberen.

 

Kijk omhoog !

Regelmatig fietsen we, al naargelang van de windrichting, dezelfde rondjes. Alhoewel ik toch vaak omhoog kijk, zag ik deze vier windwijzers nog niet eerder. Raar want we kwamen er al vaak langs. Meestal zijn het paarden, hanen, honden of heksen die je ziet. Ook mooi hoor daar niet van, maar deze vind ik leuker. Je kunt hier ook goed zien wat voor weer het in de afgelopen weken was, veel héél veel bewolking, maar soms, héél soms kon toch de de zon er nog tussendoor.

Maar niet heus !

Dit is echt zo'n lekkere combinatie....Toen ik dat las wou ik het ook meteen maken, deze kaneelthee met mandarijn. Leek me ook nog best gezond, dus aan de slag.

Voor 8 personen heb je nodig: 1 liter kaneelthee, 3 steranijs, 3 kruidnagels, 500 ml (liefst versgeperst) mandarijnsap (verwarmd), 4 limoentjes (uitgeperst) en voor de garnering dunne plakjes mandarijn en kaneelstokjes.

Mix de hete goed getrokken thee met de specerijen en alle sappen in een grote kan of pot. Schenk de thee in glazen. Maak een inkeping in dunne plakjes mandarijn, draai ze open (één kant naar links en één kant naar rechts) en zet op een kaneelstokje dat op het theeglas ligt.

Wij vinden mandarijnen lekker, limoen wat minder, kaneel houden we ook van evenals van steranijs en kruidnagel, maar van de combinatie.........nou, niet heus.

Heb het recept (Libelle) toch geplaatst, want wat wij niet lekker vinden, kan voor een ander natuurlijk verrukkelijk zijn.

 

s'morgens - s'middags.

Ondanks de mist hebben we de laatste tijd regelmatig gefietst. Onze "weervoorspeller" gaf dan steeds aan dat het wel open zou trekken, maar verre van dat. Gisteren bedacht ik dat er toch maar eens een foto van genomen moest worden. Nou, daar gaat mijn man, snel een foto nemen en dan erachteraan voordat hij in het witte gat verdwijnt. Stel dat hij daar links of rechts afslaat en ik natuurlijk, haha, net de verkeerde kant kies !!!  Maar nee hoor, het kwam allemaal goed, hij kan me toch niet missen ;-) en kwam eens kijken waar ik bleef.

Na een paar uur fietsen waren we weer thuis voor de lunch en daarna maakten we nog een rondje, want,  hoera, eindelijk kwam de voorspelling een keer uit en zagen we af en toe de zon en grote stukken blauwe lucht. En her en der staan ook de elzenkatjes weer in bloei, schitterend toch, dat verschil van voor of na de middag !

 

Chef- machinist.

Toen we de watertoren fotografeerden zag ik dit huis met iets in de voorgevel gemetseld, even kijken wat het is. In dat huis woonde de chef-machinist van het gemeentelijke drinkwaterbedrijf Deventer met zijn gezin., in een idyllisch stuk natuur. Je zou het hier niet zeggen, maar als men voor het huis heen verder rijdt kom je in een mooi park. Er hangt een toeristisch  informatiebord op de voorgevel (hier niet te zien door dat andere grote bord) maar daar stond niks op over de goede man, maar wel over zijn zoon.

Jan Hendrik van den Berg.

Op dit terrein groeide op de arts-psychiater prof. dr. Jan Hendrik van den Berg (1914-2012). 
Hier kreeg hij zijn grote belangstelling voor de natuur.
Hij is o.a. bekend geworden met zijn metabletica, leer der veranderingen.
De kern van deze leer is dat gelijktijdig optredende ongelijksoortige verschijnselen, in samenhang beschouwd, licht kunnen werpen op het menselijk bestaan en de geschiedenis.
J.H. van den Berg is een van de meest vertaalde auteurs in het Nederlands taalgebied.

Nou dat was iets heel anders dan ik had verwacht, liever had ik wat gelezen over het reilen en zeilen rondom de watertoren, maar ja je kunt niet alles hebben. Voor wie wil lezen over Jan Hendrik, HIER de link. Over dit ingemetselde plateau kon ik niks vinden, maar ik denk dat het het WAPEN VAN DEVENTER is, want dat is ook een adelaar.

 

Watertoren - 84. Deventer.

De derde en laatste watertoren van deze dag (30-9-2021) is ook de laatste van dat jaar. Dan ben ik weer helemaal bij en kunnen we, over een paar maanden verder gaan met ons watertoren project. 

We hadden, op een rotonde, net staan overleggen en gevonden waar we heen moesten naar deze toren toen een man stopte en vroeg of hij ons misschien kon helpen. Dat was dus niet meer nodig, maar toen we zeiden dat we de watertoren gingen fotograferen reageerde hij enthousiast. Hij moest toevallig in die straat zijn en hij was ook nog eens stadsgids en vertelde honderduit over, volgens hem, de mooiste toren van Nederland. En wanneer het weer open monumentendag was, moesten we hem zeker eens gaan bezoeken evenals de Broederenkerk. Jammer genoeg kon hij die dag er zomaar niet in.

Het is inderdaad een prachtige watertoren en staat aan de Ceintuurbaan op een van de hoogste plekken van de stad Deventer. Het omliggende waterwingebied is rond 1900 ingericht als stadspark, het Nieuwe Plantsoen. 

De watertoren werd in 1892 gebouwd in opdracht van de gemeente. Hij werd in een toen populaire neostijl van de Hollandse renaissance opgetrokken naar een ontwerp van de stadsarchitect van Deventer, J.A. MULOCK HOUWER. De met bladgoud versierde zeemeermin die dienstdoet als windvaan staat op 53 meter hoogte. Het uitkragende Intze-waterreservoir heeft een capaciteit van 500 m³ water en zorgt daarmee voor voldoende druk op het waterleidingnet. De toren bestaat uit gemetselde baksteen met een onderbouw vervaardigd van basaltblokken. Het dak is bedekt met leisteen. De Deventer toren heeft model gestaan voor de WATERTOREN VAN SÉLESTAT uit 1906.

De toren met bijliggend pompstation en waterwingebied was lang de basis van het gemeentelijk waterleidingbedrijf Deventer. In 1892 ging van hieruit de waterleiding naar de stad, met bij oplevering 848 aansluitingen. Het complex is nog steeds in gebruik voor de drinkwatervoorziening. Van een diepte van 130 meter wordt zeer zuiver water opgepompt. Sinds eind vorige eeuw is het eigendom van waterleidingmaatschappij Vitens.

In 1987 is de watertoren afgebeeld op een postzegel van de zomerzegelserie. Sinds 1983 heeft de toren de status van rijksmonument.

bron wikipedia.

 

Watertoren - 83. Zutphen.

Gisteren schreef ik al dat er een nieuwe toren moest komen ter vervanging van het reservoir in de Drogenapstoren. Nou die moesten we natuurlijk ook zien en fietsten verder. Echt een totaal andere toren, net buiten de stadsmuren werd hij gebouwd (1926 - 1927) door "Hollandsche Maatschappij" tot het Maken van Werken in Gewapend Beton en is ontworpen door HENDRIK SANGSTER.

De watertoren heeft een hoogte van 46,2 meter en een waterreservoir met een inhoud van 600 m³. HIER meer informatie.

In 1984 zijn in het onderste deel van de toren appartementen gebouwd en wat ik dan weer zo mooi vind is dat het waterreservoir nog steeds in gebruik is en fungeert als buffer voor enkele honderden huishoudens in de stad Zutphen.

Kijk zo kan het dus ook en wederom ontdekten we dat er met watertorens van alles werd en wordt gedaan. 

Nog één toren te gaan deze dag en dat was weer een totaal ander model. 

 

Watertoren - 82. Zutphen.

Wanneer je hier onderdoor rijdt, denk je niet meteen aan een watertoren. De Drogenapstoren, oorspronkelijk de Saltpoort (zoutpoort) genaamd, is gebouwd in 1444-1446 als stadspoort van Zutphen. Dat was echter van korte duur, want in 1465 werd hij dichtgemetseld en sindsdien heet hij Drogenapstoren, vernoemd naar Tonis Drogenap.

Tonis was straatmuzikant, woonde rond 1555 in Zutphen en Drogenap was zijn bijnaam. Waarschijnlijk werd hij zo genoemd omdat hij nogal veel dronk (een nap is een soort drinkbeker). 

In 1999 werd besloten bij de toren een standbeeld van Drogenap op te richten. Kunstenaar Oscar Rambonnet koos ervoor om niet de figuur zelf, maar alleen diens kleding in brons weer te geven. Omdat de sculptuur hol is en aan de achterzijde open, kan nu iedereen, letterlijk, in de huid van Drogenap kruipen. Ik vraag me af, als hij al echt heeft bestaan, of er wel een afbeelding van hem is. Of moeten we het allemaal maar met een korreltje zout nemen. Hij staat niet voor niets bij de Zoutpoort.

Maar genoeg hierover, wij kwamen voor de watertoren. Van 1888 tot 1927 was de toren in gebruik als watertoren. Er werd een watertank van 180 m³ in de, 50 meter hoge,  bestaande toren gebouwd. Na 1927 besloot het bestuur van Zutphen dat er een nieuwe watertoren moest komen ter vervanging van het reservoir in de Drogenapstoren. In de Tweede Wereldoorlog werd de Drogenapstoren gedeeltelijk opgeblazen, waarbij de Duitsers zonder dat ze het wisten tegelijkertijd een deel van de wapenvoorraad van het verzet vernietigden. 

In de jaren zestig kreeg de toren een nieuwe spits. Uit kostenoverweging werden echter de karakteristieke dakkapelletjes, die er eerst wel waren, achterwege gelaten. Sinds 1983 is de toren in gebruik als woonhuis.

N.B. bij Wikipedia, wat mijn bron is, schrijft men Tonis, hier op het bord van de ANWB, Thomas en bij informatie over het beeld, schrijf men Thonis. 

Bij die laatste informatie staat wel een achternaam : Grol, Thonis Grol dus ;-)

 

Grandiflora.

Vorige week kreeg ik dit van onze buurvrouw, zij bracht het mee van haar vriendin die dacht dat ik dit wel mooi zou vinden. Dat had ze goed gedacht, want ik vind het schitterend. Het hangt in een boom bij haar in de tuin. Er zijn vast lezers van mijn blog die het gewoon kennen, maar ik had het nog nooit gezien. Helaas wist ze niet de naam, ik ging googelen, maar kon niks vinden en toevallig kwam onze schoonzoon net binnen, et voilà ! MAGNOLIA GRANDIFLORA. 

Toevallig kwam ik dit nog tegen op het www. Je kunt ze ook nog zaaien. Eerst de zaden 24 uur laten weken in lauwwarm water en daarna zaaien in zaai- en stekgrond. Daarna 8 weken in de koelkast zetten, afdekken met folie, zodat de grond vochtig blijft. Na deze 8 weken, bij 20- 25 graden laten kiemen. Of dat gaat lukken is de vraag, maar leuk om te proberen.

Zelfs wanneer de rode pitten eruit zijn is het een prachtig ding om te verwerken in een droogstuk. Maar tot de tijd dat mijn zaadjes uitgegroeid zijn tot bomen, denk ik dat ik er nog een paar moet vragen aan de vriendin van onze buurvrouw :-)
 

Watertoren - 81. Eibergen.

Nog één toren van de zeven hadden we te gaan op deze supermooie dag (31 aug 2021). Voor mijn gevoel al een eeuwigheid geleden. Deze laatste toren fotografeerden we op weg naar het punt waar we begonnen waren en waar onze auto stond geparkeerd. 

Deze toren , in Eibergen, is ontworpen door architect J.H.J. KORDING en is gebouwd in 1935, heeft een hoogte van 46 meter en heeft twee waterreservoirs van 400 en 200 m³.

Een watertoren met mooie, tenminste als je daarvan houdt en ik hou daarvan, lange, smalle raampartijen en links en rechts van de deur zagen we de ingemetselde terracotta wapens van de gemeenten Eibergen, Haaksbergen, Groenlo, Neede en de provincie Gelderland. Ook deze verticale raampjes zijn leuk om te zien, evenals alle witte elementen aan de toren.

Al met al een dag die de moeite waard was, met zeven heel gevarieerde torens, mooi fietsweer, mooi terrasweer ook en ik kijk weer uit naar de volgende watertorenfietstocht. Er staan er al een paar klaar, maar eerst moet ik er nog een paar (ik dacht een stuk of drie) hier laten zien. Man man, wat loop ik achter !