Twee stuks !

 

Het was lang geleden dat we weer eens een echte boomhut konden fotograferen en nu zagen we er maar liefst twee.

We fietsen hier regelmatig, maar nog niet eerder gezien. 

Of ze zijn gebouwd in de corona tijd, toen bleven we dichter bij huis, of ze zijn gebouwd in de zomer, wanneer er volop blad aan de bomen hangt, of we hebben niet goed opgelet dat zou ook nog kunnen.

Als we een maand later hier waren langs gefietst, hadden we ze ook weer gemist.

Maar nu niet, het zijn weliswaar geen schoonheden, maar ik denk wel dat de jeugd die hier mee bezig is geweest er zeker met veel plezier en enthousiasme aan hebben gewerkt.

De kleinste.

 

De watertorens in Almelo, waar we voor kwamen, waren niet de enige torens die we zagen. Dit torentje (rechts) vond ik aardig, het staat helemaal alleen, van ver af leek het of men aan het slopen was, maar toen we dichterbij kwamen zagen we dat er toch iets mee werd gedaan. Nou ik maak er alvast een foto van dacht ik, voor je weet maar nooit. Even later liepen we langs dit houten torentje, duidelijk geïnspireerd op die van steen. Even verderop zie je er nog een staan, er staat namelijk een hele rij. De foto die ik daarvan maakte is niet gelukt, jammer maar helaas ! 

Deze wel en in het eerste torentje stonden ook torentjes, twee van de drie  watertorens en het kunsttorentje. Rechts zie je de oude fabrieksschoorsteen, geen toren, maar wel torenhoog en ook in het echt nog te zien.

Het stenen torentje was de hoektoren van textielfabriek Koninklijke Ten Cate en in 1910 geschonken door het personeel aan de werkgever. Ten Cate had namelijk een pensioenfonds opgericht en daar was het personeel maar wat blij mee. De arbeiders betaalden daar een jaar lang elke week een stuiver van hun loon voor. Een groot bedrag in die tijd.

Het torentje, nu KUNSTTORENTJE, momenteel de kleinste tentoonstellingsruimte van Nederland voor professionele beeldende kunst, is in 1993/1994 geheel gerestaureerd en aangepast tot expositieruimte. Het kreeg grote vensters, zodat je er van buitenaf goed naar binnen kunt kijken. Sindsdien zijn er exposities van beeldende kunstenaars, die vaak speciaal voor deze plek iets maken.

MADE IN ALMELO stond bij de nieuwe wijk in aanbouw, vlakbij de vervallen watertoren en verwijst naar het bijzondere textielverleden van deze plek. Het is gemaakt door beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart. Hier lees en zie je meer over hun werk. Al met al een leuke dag met, buiten de watertorens die ik in de laatste drie blogs liet zien, onverwachte leuke bijkomstigheden.

Watertoren - 87. Almelo.

We hebben al heel veel watertorens gezien, maar nog niet een zag er zo vervallen uit als deze. Wat een bouwval, maar er is hoop. De in 1924 gebouwde watertoren staat op het 23 hectare grote, voormalige  terrein van Koninklijk Ten Cate en is al honderden jaren bekend onder de naam Indië. De naam dateert uit de tijd dat het in Almelo geproduceerde textiel geëxporteerd werd naar Indonesië om daar te laten batikken. Er wordt nu volop gebouwd op het terrein en er is plaats voor ruim 600 woningen.

Inspiratiebron voor de nieuwbouwplannen zijn de historische fabrieksgebouwen, de monumentale eiken en de ligging aan de kanalen. Er zijn plannen voor drie nieuwe waterbekkens waar gewoond, gewerkt en gerecreëerd kan worden. De watertoren zou restaurant moeten worden en in de voormalige weverij is een kunsthal gepland. Buiten de watertoren en de weverij, wil men ook de spoelerij en de sterkerij bewaren. In deze gebouwen wil men zorgwoningen en een kinderdagverblijf onderbrengen. Een lange voetgangersbrug koppelt Indië in de toekomst met de jachthaven, het station en de binnenstad. 

Zijn mooie plannen en het lijkt me leuk om over een tijdje weer eens daar terug te gaan om te zien hoe het is geworden. 

Overigens kan ik nog melden dat Gerrit Pelgrum de architect is en dat de watertoren drie waterreservoirs heeft, of had. weet niet of die er nog inzitten. (bron Wikipedia)

Alle watertoren foto's op mijn blog, zijn trouwens gemaakt door mijn man.

 

Watertoren - 86. Almelo.

Nadat we de eerste watertoren hadden bekeken en gefotografeerd, gingen we eerst lunchen. De zon scheen en het terras zat behoorlijk vol. Iedereen zat te genieten, maar wij kozen toch voor binnen, want er stond een behoorlijk frisse wind en als je dan wat langer zit dan voor alleen een kopje koffie, kan het toch minder aangenaam worden. Na de lekkere lunch liepen we naar toren nummer twee van die dag. 

Deze betonnen functionalistische watertoren is in 1926, in opdracht van de Algemene Waterleiding Maatschappij Almelo, gebouwd naar een ontwerp van de architect G Halbertsma en de ingenieur J. Buining. De toren is een kopie van een inmiddels afgebroken watertoren die in 1916 in Velsen (NH) is gebouwd. De watertoren is 38,1 meter hoog en heeft een betonnen reservoir met een inhoud van 750 kubieke meter. De vensteropeningen in de schacht zijn tijdens een restauratie in 1973 dicht gezet. Enkele jaren later is de blauw en grijze beschildering aangebracht om de vertikale geleding van de watertoren te benadrukken. Het is echt een gigantische toren als je er zo voor staat en het lijkt me heerlijk om daar bovenin te wonen. Het ziet er stevig genoeg uit en degene die de toren in 2016 kocht had allerlei plannen om de binnenkant bewoonbaar te maken. Hoop dat het hem is gelukt.

 

Watertoren - 85. Almelo.

Eindelijk weer een watertoren en deze keer gingen we met de trein. Tjee, dat was lang geleden, want door al die corona maatregelen, dan wel, dan niet, horeca open, dan weer alles dicht krijg je zoiets van, laat maar. Maar manlief had deze al een tijdje in het vizier, ook omdat er in Almelo drie staan die allemaal vanaf het station te belopen zijn. Dat deden we, dikke jas aan dat wel, maar de zon scheen en dat was heerlijk.

Deze watertoren, op het terrein van Stoomspinnerij Twente, diende voor de opslag van bluswater. Het  bedrijf is in 1914 bijna geheel door brand verwoest. Deze brand kostte 10 levens (ergens anders las ik 5 levens) maar elk leven is er een teveel. Om dit in de toekomst te voorkomen is er in de twee jaar daarna een voor die tijd hypermodern gebouw neergezet, onder meer met een sprinkler installatie, met deze watertoren om de installatie van water te voorzien. Een tweede watertoren staat er aan de andere kant. De architect is AREND BELTMAN.
In het oorspronkelijke fabrieksgebouw is anno 1993 een bedrijvencentrum gevestigd, waardoor het interieur, met uitzondering van de constructie, ingrijpend gewijzigd is. Het exterieur is nog grotendeels gaaf. 

Bron Wikipedia.

ATC-ruil.

 

Het was weer een hele leuke ATC-ruil die MIEKE had georganiseerd en er waren veel deelnemers zoals je op de link kunt zien. Stuk voor stuk mooie creatieve kleine kunstwerkjes werden er gemaakt en hier zie je wat ik deze keer mocht ontvangen. Dankjewel Mieke ! Zelf deed ik er ook aan mee en ik verwerkte deze keer op al mijn kaartjes spijkerstof/Denim. En over Denim heb ik nog een leuk weetje.

In de 17e eeuw was Nîmes beroemd om zijn laken en zijde fabricage. Later ging men katoen importeren en indigo. De plant, INDIGOFERA, gaf deze stof een prachtige blauwe kleur. De "serge de Nîmes" ontstond, een stof die met twee draden schuin geweven werd en dus ijzersterk was. In de 19e eeuw kocht Levi Strauss, fabrikant van kleding voor mijnwerkers en goudzoekers, per ongeluk een partij "toile de Nîmes" of "toile Denim". Deze eerste partij, nr 501, gaf zijn naam aan de beroemdste broeken ter wereld.

Deze informatie las ik in een magazine over Jeans, dat lag bij onze dochter. Ik vond dat leuk, om te lezen omdat wij rond die tijd een bezoek hadden gebracht aan de stad Nîmes.

Ik maakte er nog een paar en ben eigenlijk nog bezig, want ik bedacht dat ik zo'n ATCtje ook wel op een grotere kaart kan plakken om te versturen met een verjaardag, of elk ander feest. Zo zou je ook nog Kerstkaarten kunnen maken. Ideeën genoeg !

Onderweg.

Gistermorgen heerlijk gefietst, een heel stuk langs de Maas en Mook was ons keerpunt. In de middag, nadat we thuis hadden geluncht, fietsten we wéér richting de Maas maar dan de andere kant op. We moesten even in het dorp Lith zijn en kijk nou wat we onderweg zagen. Dit alleraardigst, fleurig mini-biebje. Het was alweer even geleden dat ik er een had gespot, het blijft een vrolijk gezicht als plots weer een op je pad komt.

 

1000 km.

Voor de tweede dag op rij zonnig, carnaval dat wel, maar daar merkten we weinig van. We besloten om naar een van onze vroegere koffiestopplaats te fietsen. Vroegere zeg ik, want door corona is er daar wel het een en ander veranderd. Het is nl. een bed en breakfast, waar je voorheen elke dag terecht kon maar tegenwoordig, voor koffie, alleen op zondag. Jammer jammer, maar ze waren met carnaval altijd open en het was zondag dus waagden we het erop ! Helaas pindakaas ! We waren al langs een horeca zaak gekomen, maar die was ook gesloten. Dan maar naar een dorp in de buurt, Zeeland, o jee wat was het er stil op straat en we passeerde al een horecazaak die gesloten was. Maar we hadden geluk hoor, konden aan de koffie en namen er wat lekkers bij, want vorige week ontdekte ik dat we op 12 februari al de 1000 km van dit nieuwe jaar hadden overschreden en dat moet toch even gevierd worden. We kozen voor een "Bossche Bol", zoals het meisje zei. We hebben er al veel gegeten, maar nog nooit een die "aangekleed" was. Hij was lekker hoor, daar niet van, maar een échte Bossche Bol heeft dat niet nodig. Dus we houden het er maar op dat het een "chocolade bol met" was. Overigens gaan we er zeker nog eens terug, want de lunchkaart zag er veelbelovend uit.

Op mijn pad.

 

Gistermorgen zaten we al vroeg op de fiets en het was mistig, ja dat kon je wel zeggen. Toen we bij Ravenstein over de brug fietsten die over de Maas ligt, zagen we de rivier niet eens meer liggen. Maar na een uur was er volop zon, lekker hoor ! We gingen ergens koffie drinken en daar troffen we het niet, de verwarming was uitgevallen, gelukkig was de koffie wel warm. We hebben er niet al te lang gezeten, want het beste kun je dan maar weer gaan bewegen en thuis brandde de verwarming. Na de lunch zijn we nog even op de fiets gesprongen en kijk wat er op mijn pad kwam, juist, katjes en daar ben ik helemaal weg van. Elk voorjaar speur ik in het rond of ik ze ergens kan snoeien en nu lag er zomaar een berg aan de rand van een industrie terrein. Ik denk dat de gemeente aan het werk is geweest. Mooi zo, want nu staan ze hier binnen, mooi te wezen in de vaas !

Nog even geduld !

Ja, ik weet wel dat het nog steeds winter is, maar vandaag voelde het toch al lenteachtig. 
Echt lekker fietsweer, heerlijk zo met de zon erbij, na die onstuimige dagen van storm, regen en hagel.
En ik weet ook wel dat het eerst nog Carnaval is en daarna de 40 dagen vasten, voordat het Pasen is, maar toen we deze ochtend weer door die vrolijk beschilderde FIETSTUNNEL reden, moest ik daar toch aan denken. Deze kippen had ik nog niet eerder gezien (of ik heb toen niet goed opgelet). Volgens mij waren er nog meer nieuwe schilderingen om op de gevoelige plaat vast te leggen, maar mijn fototoestel vertoonde kuren, dus dat moest wachten tot een volgende keer.

Panna cotta.

Overal kom ik op het moment recepten tegen van Panna cotta, had het nog nooit gemaakt, dus het moest er nu maar eens van komen. Ooit heb ik het gegeten in een heel leuk restaurantje in België en toen ik zei dat ik het zó lekker vond, vertelde de serveerster dat ik het best zelf kon maken, héél makkelijk. daar had ze helemaal gelijk in en ik snap niet dat ik het niet eerder heb geprobeerd. In een mum van tijd is het gepiept, alleen het opstijven duurt enkele uren, maar hé daar hoef jen niet bij te blijven. 

Het storten vond ik het enige dat moeilijk ging, maar ik laat het resultaat toch maar zien, want zo zeggen we dan, niet perfect is ook goed. 

Je moet de vormpjes even in heet water houden en dan storten, maar dan is de onderkant al een beetje gesmolten en ligt dat er rondom. Als je daarna de siroop en schilletjes erover schenkt dan ziet het er wat rommelig uit. Bij het andere vormpje heb ik met een mesje langs de kant de Panna cotta los gemaakt. Dat lukte, maar dan is de zijkant 'hakkelig'. Volgende keer serveer ik het in een glaasje, mooi en makkelijker en daar gaan we voor. Dat we dit toetje vaker gaan eten dat is zeker want onze jongste  kleinzoon, die hier ook net mee at, vond dat we dit recept er zeker in moeten houden.

 

Rust.

Vorige week fietsten we hier weer langs, we aten er ooit onze krentenbol op, want er staat ook een bankje en het is een mooi plekje om even te gaan zitten (foto genomen aug 2018) Er staat ook een informatiebord bij en dat moet natuurlijk gelezen worden. Dit mooie plekje tussen de bomen, zo las ik, is een begraafplaats. Nou dat had ik niet verwacht en wat ik verder las, al helemaal niet. Hier de tekst, mocht het op de foto niet goed te lezen zijn.

Blankens kerkhof, de laatste rustplaats.
Hier ligt Blankens kerkhof, de laatste rustplaats van misdadigers en 'andere ongewensten'. Dit stuk grond ver buiten de bebouwde kom kreeg in de 19de eeuw de bestemming van algemene begraafplaats om overleden misdadigers, zelfmoordenaars, onwettig samenwonende en zwervers te begraven. De plek dankt zijn naam aan de eerste dode die hier werd begraven, de zwerver Josephus Blanken. In 1944 zijn er voor het laatst mensen begraven. Dat waren een moeder en dochter die zich hadden ingelaten met Duitse soldaten en zich daarna hadden verdronken. Tijdens de laatste ruilverkaveling van 1983 is het kerkhof uit respect voor de overledenen onberoerd gebleven.

En dat vind ik een mooi besluit !

 

Voor het laatst ??

Vanaf woensdag 26 januari mochten we weer naar de bios. een beperkt aantal bezoekers i.v.m. de anderhalve meter-afstandsregel, mondkapje zolang je nog niet op je plaats zit en natuurlijk  een QR-code. Omdat er per keer minder bezoekers mogen komen wordt de film in februari en maart vertoond. Wij gingen gistermiddag en omdat volgende week waarschijnlijk veel maatregelen overboord worden gegooid  was dit wel de laatste keer dat we zo royaal konden zitten. En eerlijk gezegd zal ik dát wel gaan missen. 

De Nederlandse film : Mijn vader is een vliegtuig is gekozen tot  de openingsfilm voor het Nederlands Film Festival 2021. Elise Schaap sleepte hiermee een Gouden Kalf in de wacht. Zeer enerverende film over een vrouw met een jeugdtrauma. Vader is op jonge leeftijd uit haar leven verdwenen en de rafelrandjes die dit heeft opgeleverd moeten na de dood van haar moeder worden afgehecht. Film met veel verschillende scènes en sfeer. Gespeeld in een hoog tempo van pret tot diep verdriet en wanhoop. Mooi gemonteerd en subliem geacteerd, prachtige details, goede boekverfilming. Kan veel stof tot napraten geven, aldus de filmkeuzecommissie en daar ben ik het volkomen mee eens. Kan er nog aan toevoegen dat de film een verrassende ontknoping had.

Bronnen : Filmkrant, Volkskrant, VPRO.
 

Als je er op gaat letten........

 

........ja, dan zie je opeens dat er toch wel heel veel verschillende windwijzers zijn.

Zelfs in ons eigen dorp zag ik er enkele die me eerst niet eens waren opgevallen.

Zal binnenkort hier maar eens door straatjes gaan wandelen waar ik normaal niet kom. 

Wie weet wat ik allemaal nog tegenkom.

Schaatsen !

Nou, wat kun je beter doen op een dag vol met regen ? Nee wij zijn niet gaan schaatsen, maar we zaten vanmorgen wel klaar met koffie en deze lekkere tulband. Wat wil je nog meer, na het goud gisteren van Irene Schouten op de 3000 m, won Patrick Roest vandaag zilver op de 5 kilometer. Gefeliciteerd allebei !

Ik had nog nooit een tulband gebakken en toen ik een paar weken geleden deze vorm zag vond ik dat het er nu maar eens van moest komen. Het is eigenlijk best wel een grote tulband voor twee man, maar we zijn al op de helft :-) en vanavond gaan we bij onze dochter op de koffie, dus neem ik hem maar mee.

Mijn moeder bakte vroeger vaak een tulband. We hadden toen geen oven en wel een Wonderpan die de vorm van een tulband had. Je bakte dan op de branders van het gasfornuis. Sommigen zullen zich dat nog wel herinneren.

 

Graffiti.

Gisteren maakten we weer een tochtje, het was niet zo zonnig als de dag daarvoor, maar ach de temperatuur was best goed en het was droog. Maar ondanks dat de zon ontbrak werd ik hier toch behoorlijk vrolijk van. We kwamen de bocht om en zagen dit. En zeg nou zelf, hier kom je toch met plezier ja afval inleveren.

Het is gemaakt door de Nederlandse graffiti-artiest, kunstschilder en schrijver Ard Doko. Ik had er nog nooit van gehoord, terwijl hij al heel wat heeft ondernomen, maar dat wil natuurlijk niks zeggen.  HIER lees je er wat over. 

Het fleurt de boel helemaal op.

Nu maar hopen dat het er  rondom de containers ook een beetje aardig uit blijft zien, want het zou toch jammer zijn wanneer er allerlei rotzooi tegenaan wordt gezet.

 

Overvaren.

Heerlijke dag vandaag en nu de horeca weer open is kunnen we wat verder fietsen. Regelmatig nemen we dan het pont over de Maas, maar dat zou bijna in het water zijn gevallen. Er is een conflict en de schippers van de Maasveren voeren al weken actie. Moeilijke cao onderhandelingen. Soms werd er niet gevaren en soms waren er publieksvriendelijke acties zoals vandaag. Iedereen mocht gratis mee. Wisten we niet hoor, we waren al blij dat er een pont ging en trouwens, we hebben altijd een stempelkaart gehad voor het hele jaar door. Tegenwoordig is dat een pasje, ja ook daar gaat men met zijn tijd mee.

Aan de overkant van de Maas zagen we al iemand druk bezig op dit nest. Is dat niet een beetje vroeg ? Kreeg hem niet goed in beeld, zat steeds met zijn/haar kop tussen de veren. Het was best op een grote afstand, het leek of er nog een in het nest zat, maar nog dichterbij halen lukte niet. Maar goed, alhoewel het nog winter is, geeft het toch al een beetje voorjaars gevoel. Helemaal omdat er langs heel de dijk Madeliefjes bloeiden.

 

ROLODEX kaartjes.

Het was een dilemma, zou ik mee gaan doen met het woord van de maand bij SANDRA, wat ik een leuk idee vind, of zou ik beginnen om wat met mijn Rolodex te gaan doen. Vorig jaar zag ik dat bij ELIZABETH en aangezien hier ook zo'n ding in huis staat en het me wel wat leek, ben ik begonnen met dat laatste.

Van alle namen en adressen die er in staan ga ik persoonlijke kaartjes maken. Nou het begin is de A en laat ik nou deze week wat gemaild hebben met een goede vriendin waarvan de achternaam met een A begint.

Ik heb haar gevraagd wat haar lievelingsbloem is, lievelingskleur, eten  en lievelingsdier. De bloem, nou dat is wel duidelijk en op dat kaartje wordt ook nog het adres geplakt. lievelingsdier had ze niet, ze houdt van blauw en van gebakken sliptongetjes. Het begin is gemaakt, maar het was wel een heel gedoe om die gleufjes redelijk te knippen. het is dan ook niet zo super, maar als het eenmaal in de Rolodex zit kan ik er mee leven. Al doende leert men en misschien gaat het op een andere manier beter. We gaan het proberen.

 

Kijk omhoog !

Regelmatig fietsen we, al naargelang van de windrichting, dezelfde rondjes. Alhoewel ik toch vaak omhoog kijk, zag ik deze vier windwijzers nog niet eerder. Raar want we kwamen er al vaak langs. Meestal zijn het paarden, hanen, honden of heksen die je ziet. Ook mooi hoor daar niet van, maar deze vind ik leuker. Je kunt hier ook goed zien wat voor weer het in de afgelopen weken was, veel héél veel bewolking, maar soms, héél soms kon toch de de zon er nog tussendoor.

Maar niet heus !

Dit is echt zo'n lekkere combinatie....Toen ik dat las wou ik het ook meteen maken, deze kaneelthee met mandarijn. Leek me ook nog best gezond, dus aan de slag.

Voor 8 personen heb je nodig: 1 liter kaneelthee, 3 steranijs, 3 kruidnagels, 500 ml (liefst versgeperst) mandarijnsap (verwarmd), 4 limoentjes (uitgeperst) en voor de garnering dunne plakjes mandarijn en kaneelstokjes.

Mix de hete goed getrokken thee met de specerijen en alle sappen in een grote kan of pot. Schenk de thee in glazen. Maak een inkeping in dunne plakjes mandarijn, draai ze open (één kant naar links en één kant naar rechts) en zet op een kaneelstokje dat op het theeglas ligt.

Wij vinden mandarijnen lekker, limoen wat minder, kaneel houden we ook van evenals van steranijs en kruidnagel, maar van de combinatie.........nou, niet heus.

Heb het recept (Libelle) toch geplaatst, want wat wij niet lekker vinden, kan voor een ander natuurlijk verrukkelijk zijn.