Watertoren - 92. Lochem.

Prachtig weer, fietsen op de auto, knooppuntroute uitgezet, nog vele torens te gaan dus op pad. Lochem was het beginpunt. De watertoren die een hoogte heeft van slechts 18,6m, staat op de  Paasberg en dat hij daar staat verklaart meteen die geringe hoogte. De heuvel is nu helemaal begroeid, maar van 1903 tot 1923 was op deze plek een Belvédère gelegen, dat in de volksmond Kiek-uut' werd genoemd vanwege het mooie uitzicht.

De toren is gebouwd in 1924 en ontworpen door architect H. Wessel en is van het type betonnen vlakbodemreservoir met een inhoud van 250 m³. Het reservoir is gevat in een bakstenen omhulsel die de constructie aan het zicht onttrekt. Het gebouw is een goed voorbeeld van een watertoren uit de jaren twintig en werd uitgevoerd in een stijl met effecten, beïnvloed door de Amsterdamse school. Aan weerszijde van de deur zie je het woord watertoren, zoiets vind ik persoonlijk altijd leuk, evenals de hoeken van de watertoren die op decoratieve wijze zijn gemetseld in drie verticale muizentand stroken. Ook niet mis is de opengewerkte borstwering, gevat tussen tussen een wit geschilderde band en een witgeschilderde deklijst. Een mooi staaltje van vakmanschap en goed dat het bewaard blijft.

 

Simpelweg genieten.

Het lijkt wel of het elk jaar mooier en voller wordt met de begroeiing langs de dijken. Oh wat hou ik hiervan. Bij Reek gingen we de dijk op en bij Haren eraf en werkelijk, koolzaad, koolzaad en nog eens koolzaad. Deze foto nam ik een paar weken geleden.

Vorige week fietsten we weer langs de Maas en nu staat er steeds meer fluitenkruid bij, ook al zo mooi. 

Prachtig, het is net kant. Deze week zag ik dat de boterbloemen er weer aankomen en daarna natuurlijk de Margrieten, klaprozen en korenbloemen en nog veel meer van dat moois, nee dat worden mooie ritjes.

We kwamen in Reek ook weer langs dit leuke kastje. Ik fotografeerden er al twee mini biebjes, alle twee in hetzelfde blauw als dit kastje. Volgens mij is er in het dorp enige vorm van samenwerking. Hier stonden niet alleen boeken in, maar ook nog andere spulletjes. Tja, onderweg is er altijd wel wat te zien.

 

 

Watertoren - 90 en 91. Vriezenveen en Daarle.

Na de zoektocht naar één verdwenen en één gevonden watertoren in Nijverdal was onze dag nog niet om. Er stonden nog twee torens op onze route, dus verder naar Vriezenveen. Deze watertoren is gebouwd in 1934 en ontworpen door architect Hendrik Sangster, heeft een hoogte van 40,80 meter en een waterreservoir van 295 m³. Deze toren is de voorlaatste die door Sangster is ontworpen en is wat soberder van vormgeving dan de torens uit de periode 1926-1930. Nou ja erg uitbundig waren zijn ontwerpen nooit, maar dat neemt niet weg dat ik er wel van houd. Er zullen vast mensen zijn die er niks aan vinden. Zo gaat dat nu eenmaal, over smaak valt niet te twisten. De vensters onder de dakrand zijn mooi en de achtkantige toren met risalieten met smalle staande vensters aan vier zijden is het enige "uitbundige". Een risaliet is het gedeelte van een gevel dat over de volle hoogte naar voren springt ten opzichte van de rest van de gevel.

De toren is een gemeentelijk monument.

De watertoren in Daarle is ontworpen door Duecker & Co, Duisburg en gebouwd in 1934, heeft een hoogte van 33,7 meter en een waterreservoir van 145 m³.

In 2004 heeft watermaatschappij Vitens uit Zwolle de watertoren verkocht voor 51 duizend en 500 euro. (bron Wikipedia)

Ook deze toren is een gemeentelijk monument.

We konden hier niet dichterbij komen, grote paal dwars over het pad en een bord met streng verboden toegang. Niet dat we ons er altijd aan houden, maar deze keer wel. We moesten nog zo'n 20 km fietsen naar onze auto en 's-morgens hadden we nogal wat oponthoud gehad met het zoeken naar de "verdwenen" toren in Nijverdal. 

Toch hebben we daarna nog op een terras wat gedronken en toen, lekker weer huiswaarts met 82,22 km op de teller.

 

3000 km.

Op onze zoektocht naar de Nieuwe watertoren in Nijverdal, die inmiddels was gesloopt (blog gisteren) kwam er deze mooie boomhut in beeld, ook leuk toch. Even van de fiets natuurlijk. om er een foto van te nemen. Waar ik geen foto van nam (helemaal vergeten) was onze lunch ter ere van het passeren van de 3000 km. Geen foto, maar we lieten het ons goed smaken en dat is het belangrijkste !

 

Watertoren - 89. Nijverdal.

Twee watertorens in Nijverdal staan er op onze lijst. De oude watertoren, gebouwd in 1912 en de nieuwe watertoren, gebouwd in 1925. We gingen eerst voor de nieuwe watertoren, de straat hadden we vrij snel gevonden, toen nog de toren. Heel de straat afgereden, van de ene kant naar de andere, maar geen toren. Vreemd, want als een toren gesloopt is staat het altijd erbij. Hij zou moeten staan op het terrein van Spinnerij Nijverdal, we zijn het nog gaan vragen aan de portier bij de poort, maar het was haar onbekend. Ze kende alleen de Oude watertoren. Toen sprak ik een man aan en die beweerde dat ze er alle twee nog stonden. Nou wij nog maar eens de straat op en neer, maar noppes !

Op naar de koffie dan maar, daar ook nog gevraagd aan het meisje dat ons de koffie bracht, mijn man liet haar een foto van de toren zien en zij dacht, aan het hek te zien dat er nu op die plaats een ander gebouw stond. Ze was heel behulpzaam en ging het binnen ook nog vragen. Nee geen Nieuwe watertoren meer. Nou dan zien jullie hier nu de Oude, gebouwd in 1912, gerestaureerd in 2010/2011, hoogte en inhoud onbekend. Wel bekend is dat hij is gebouwd in functionalistische stijl, er werd industrieel proceswater mee op druk gehouden. Hij staat bij het fabrieksterrein van de voormalige Nederlandse Stoom Blekerij, later Koninklijke Ten Cate. Op deze laatste foto zie je op de achtergrond nog een oud huis, waar de naam Ten Cate op de gevel staat. Sinds 2015 is de toren in gebruik bij een commercieel bedrijf, al was daar weinig van te zien.

 

Koeien op ons pad.

Dit boerderijtje staat een uur fietsen vanaf ons huis en aangezien wij na een uur altijd even stoppen om een banaan te eten, konden wij de werkzaamheden aan het dak goed volgen. En nu was het klaar, ziet er weer prachtig uit. We volgden de dijk langs de Maas en dat doen we vaak, maar nog nooit was er een blokkade.

We wisten natuurlijk wel dat de koeien hier regelmatig moeten oversteken, maar we hadden het nog niet eerder meegemaakt. Nu was de hefboom, dwars over de fietspad, neergelaten. Nou dan nemen we even een paar foto's.

Een ware optocht en ze liepen allemaal redelijk door, nee je zag wel dat het gesneden koek was voor de dames. De boer had er weinig moeite mee en wij konden weer verder.

Verder naar de koffie, bij dit leuke plekje aan het water. Vorige week ontdekt, toen de plek waar we de laatste tijd pauzeerden, gesloten bleek. Het was op een maandag en dan is er toch al niet zoveel keuze. Hier is het heel de week open, behalve bij slecht weer. 

Men verhuurd er namelijk ook bootjes en fietsen. We houden DIT ADRES erin, de route is mooi, de koffie is er goed, wat wil een mens nog meer. Nou, even relaxen en dan weer terug naar huis.

 

Zomaar een bankje.

 

De meeste mozaïekbankjes die we al zagen, werden gemaakt door verenigingen, clubs, buurtbewoners van een bepaalde wijk, zoveel jaar bestaan van een carnavalsclub, ja noem maar op. Dit bankje is gemaakt als aandenken aan een overleden vrouw, moeder en oma. Met vrienden, familie, kinderen en kleinkinderen werkten de man aan dit mooie rustpunt. Wij kwamen hier gisteren, tweede Paasdag, langs gefietst. Vraag me af wie dat schattige haasje er heeft neergezet, speciaal voor Pasen, of zou het er al langer staan !

Fraai.

We kwamen hier wel vaker langs, maar nu draaiden we de hoek om en zag het er ineens wat vrolijker uit. Dan bedoel ik niet dat stapeltje plastic emmers en bakken, nou ja het is natuurlijk een plek om afval te brengen, maar ik denk toch niet dat dit de bedoeling is. Sterker nog, ik weet het eigenlijk wel zeker. Men heeft hier echt geprobeerd er een mooie hoek van te maken, maar als iedereen hier weer zijn troep eromheen deponeert, tsja !!!

Ik heb gekeken of er een naam van de makers opstaat, maar niks gevonden.

 

Twee jaar later.....

Jaren waren we oppas oma en opa en brachten we de kleinkinderen naar school. Bij onze twee jongsten was er altijd inloop, we bleven dan een kwartiertje in de klas, deden een werkje met hen, rekenen, taal, nieuwsbegrip, woordpuzzel, nou ja noem maar op. Maar helaas, twee jaar geleden, was het ineens afgelopen. Het begin van de pandemie. 

Nu, twee jaar later kan het weer en toen ik van onze jongste kleinzoon hoorde dat er ouders (oma's mag ook)  gevraagd werden om mee te fietsen als begeleiding naar het duurzaamheidsplein, zei ik meteen ja. Hij zit nu in groep 8, dus het zou wel eens een van de laatste keren kunnen zijn. 

Ze kregen een rondleiding op het duurzaamheidsplein, waar kringloopwinkel, milieustraat en demontagehal allemaal bij elkaar zitten. Door al deze functies samen te voegen hoopt men minder afval over te houden en dat komt goed van pas bij het behalen van de klimaatdoelstellingen. Op het plein wordt op borden  duidelijk aangegeven welk afval je in welke container moet  deponeren. Het meeste materiaal wordt weer hergebruikt.

Van sloophout  en oude kapotte  meubels worden weer nieuwe gemaakt. In deze pot zitten korrels, gemaakt van plastiek tuinmeubels, waar men dan weer iets nieuws van maakt, zoals bijvoorbeeld deze balken, waar de container op rust.

Deze kleine container, iedereen kreeg er na afloop een mee naar huis, is er ook van gemaakt. Ik heb er nu pennen inzitten om te laten zien hoe klein hij is.

De naam, DUURZAAMHEIDSPLEIN, op de voorkant van de nieuwe demontagehal is opgebouwd uit letters van afval en gerecycled materiaal.

In de demontagehal worden onder andere wasmachines  helemaal uit elkaar gehaald en alle onderdelen meteen gesorteerd, glas bij glas, metaal bij metaal, bedrading wordt gestript, plastiek bij plastiek. hoe beter men hier sorteert hoe zuiverder het gerecyclede eindproduct eruit ziet.

Er zijn hier ook talloze mensen aan het werk met een afstand tot de arbeidsmarkt, ze tellen echt mee en het is belangrijk wat ze hier allemaal presteren. 

Alles wat binnenkomt voor in de kringloop winkel wordt gecontroleerd en zo nodig gerepareerd en schoongemaakt. Kleding wordt gesorteerd, lederen bankstellen die echt niet meer te gebruiken zijn worden uit elkaar gehaald, het hout word weer gebruikt en de stukken leer die nog wel goed zijn hangen in de winkel. Onze dochter heeft dat wel eens gekocht om een tas van te maken. 

Echt gigantisch, is de hoeveelheid kleding die er binnenkomt. Het was een geslaagde ochtend en ik heb één jongens in de groep wel vijf keer horen zeggen hoe gaaf hij het vond. Hij was er nog nooit geweest en zag best wel gave spullen staan voor zijn kamer. Nou zei ik dan moet je hier snel maar eens terug komen. Jazeker zei hij, vanmiddag al, want dan ben ik vrij. 

  
 

 

Nóg een sliertje vogels.

Eind vorig jaar maakte ik DEZE
 vogeltjes van overhemden van een overleden vriend. Nu maakte ik nog zo'n sliert voor zijn kleindochter. Ik vertelde vorig jaar in dat blog, dat hij vroeger leraar fijn metaal was en voor zijn hobby sieraden ging ontwerpen en maken van roestvrij staal. Nou ik mocht weer lekker rommelen tussen overgebleven materiaal. Niks leukers dan dat en we kozen een mooie ring om het geheel aan op te hangen en staafjes om onder wat te verzwaren. Hier zie je één bakje met restanten en een bord met ringen en manchetknopen, maar er waren nog veel meer bakjes en kastjes met lades. Ik vind dat altijd superleuk om in te rommelen. Misschien is het een opwijking, maar in een doe het zelf zaak of kampeer winkel vind ik al die bakjes en laadjes met moertjes, schroefjes en haakjes......enz, waarvan je soms niet eens weet wat het is, ook prachtig. Enfin, ik dwaal af, gisteren brachten we de vogeltjes naar onze vriendin en die bezorgd ze deze week bij haar kleindochter. 

In de polder.

De laatste dagen fietsten we regelmatig door de polder, heerlijke temperaturen, weinig wind, wat wil een mens nog meer. Nou af en toe een leuke windwijzer! Een polder vol boerderijen, maar niet bijster veel windwijzers, behalve deze dan. Goed bedacht van de boer die er woont, kan weer toegevoegd worden aan mijn collectie!

 
 

Takken.

Bij onze dochter in de tuin snoeide ik de Bolacacia en nam een gedeelte van de takken mee naar huis. Bij onze zoon in de tuin had ik een ander klusje te doen, maar nam ik wel een paar takken van de Magnoliaboom mee naar huis. Thuis zocht ik twee postelastieken en spande die rond de vaas. Klemde de acaciatakken langs de buitenrand tussen de elastiek. Vulde de vaas met water en schikte de Magnolia erin. Knoopte als laatste nog wat wollen garen rond de takken en bedekte zo het elastiek  Et voici, het resultaat.

2000 km.

Vorige week maandag was de 2000 km een fijt. We fietsten toen naar een vriendin, omdat we wat dingen moesten ophalen en aten daar onze krentenbol op. We werden ook nog getrakteerd op een lekkere kop bleekselderij soep, altijd lekker wanneer je een eind hebt gefietst. Maar traditie is traditie, dus trakteerden we onszelf afgelopen week op deze lekkere lunch. Leuke manier van kiezen, per sneetje brood en op elke snee wat anders, als je dat wil natuurlijk. Nou en nu weer verder hè !

 

Watertoren - 88. Den Haag.

Weet je, zei de man, er staat in Den Haag ook nog een watertoren !Weet je, zei ik, verheug je er maar niet op, want we gaan naar het museum en daar wil ik geen haastklus van maken. Dat hebben we ook niet gedaan, maar we hadden alles waar we voor kwamen gezien, nog wat tijd over en niet onbelangrijk, het was schitterend weer.

We namen de tram naar Scheveningen, want ja, daar staat de toren. Waarschijnlijk namen we de verkeerde tram, want plotseling waren we bij het eindpunt en moesten we eruit, maar we waren nog niet in Scheveningen. Een andere tram gezocht en die bracht ons een end in de goede richting, maar nog niet bij de toren.

Daar moesten we nog een flink eind voor lopen, geen straf hoor, wat beweging is nooit weg en zeg nou zelf, het is een prachtige watertoren die we te zien kregen. 

De toren, in Eclectische stijl, is een ontwerp van architect BERT BROUWER en civiel ingenieur THEODOR STANG en werd in 1874 gebouwd door het Haagse Duinwaterleidingbedrijf (tegenwoordig Dunea genaamd).

Een prachtige, goed onderhouden watertoren die aan het eind van de 20e eeuw is gerestaureerd. De toren heeft twee reservoirs van respectievelijk 1000 en 1200 m³, daardoor kan hij van alle watertorens in Zuid-Holland het meeste water opslaan. Hij is gebouwd omdat men begon met water te winnen in de duinen, heeft een hoogte van 48,74 meter en is nog steeds in gebruik. De toren is het eerste voorbeeld in Nederland waar het waterreservoir werd "ingepakt" met een bakstenen muur. Boven op de toren rust een koperen koepeldak. Goed dat we er toch nog tijd voor hadden !

Ingenieus !

Een leuk extraatje, tegelijk met de Mucha tentoonstelling, de strandbeesten van THEO JANSEN , ook nog te zien t/m 3 juli. 

Er hangt er een boven je hoofd als je wat gaat eten of drinken in de tuinzaal van het Kunstmuseum en dat leidt meteen al tot een gesprek.

Ze zitten zo vernuftig in elkaar.

En dan te bedenken dat ze gemaakt zijn van elektriciteitsbuis, maar zo ingenieus dat ze de energie van de wind benutten waarmee ze zelfstandig rondlopen, zand verplaatsen en met vleugels klapperen. Een "maag" van plastic flessen kan wind opvangen en loslaten, waardoor ze kunnen bewegen.

Binnen in het museum staan een paar strandbeesten waar men mag aankomen, ja zelfs een klein stukje mee kunt lopen, wat ik natuurlijk deed. 

Niet alleen leuk voor kinderen toch ! Buiten staan er ook enkele opgesteld, hartstikke leuk dat deze kleine tentoonstelling er nu ook was. De strandbeesten hebben me altijd al gefascineerd en ik hoop ze nog eens, in het echt, tegen te komen op het strand. Nou wie weet !!!

 

Zwierig.

Vorige week zondag togen we naar Den Haag. In het Kunstmuseum loopt van 5 februari t/m 3juli de tentoonstelling Alphonse Mucha. Art Nouveau in Parijs. Ik zag het op tv steeds voorbij komen, ik kende hem en zijn werk niet en wou het graag zien. Ik vind het altijd wel een hele reis, maar we hebben een treinkaart en een museumkaart waar we de afgelopen tijd weinig gebruik van konden maken en nu wel dan.

Ik lees in de folder: weelderige illustraties van sierlijke vrouwen. omringd door gestileerde bloemen en zwierige lijnen. Dat was zeker zo en ik genoot ervan. Even niks moeilijks, even de ellendige situatie en vreselijke beelden op tv proberen weg te drukken.

Mucha, geboren in Moravië, het huidige Tsjechië, vertrok in 1887 uit zijn geboorteland naar het toenmalige broeinest van de kunst: Parijs. Zeven jaar later, in 1894 brak hij door met een affiche voor het toneelstuk Gismonde, met de Franse actrice Sara Bernhardt in de hoofdrol. Zijn werk bestond voornamelijk uit affiches maar hij maakte ook schilderijen, decors, meubelen, kostuums en juwelen. De affiches en illustraties van de Tsjechische kunstenaar waren zó populair dat ze van straat werden gestolen. Niet alleen affiches waren er te zien, maar ook prachtig glaswerk en nog veel meer, nou ja wie de mogelijkheid heeft kan zelf een kijkje gaan nemen. Bovendien vind ik het gebouw op zich al mooi om te zien en er zijn natuurlijk nog meerdere tentoonstellingen, maar daar had ik op dit moment totaal geen zin in.