Dagje Amsterdam 1.

Ik zag het een paar maande geleden op het blog van MARTHY ,de nieuwe Beurspassage in Amsterdam. Het is zo mooi om doorheen te lopen dus toen we gisteren naar onze hoofdstad gingen was dat ons eerste doel. Schitterend, Marthy had niets te veel gezegd. Wanneer je even bij haar kijkt lees je nog wat informatie en geniet je nog van haar foto's. Goede tip was het.

Knuffelkussen.

Zoals beloofd, hier het cadeautje dat ik maakte voor Pepijn. Een kussen met flaporen om lekker mee te knuffelen oftewel een knuffelkussen. Aan de ene kant slapend en aan de andere kant wakker, ik zag het ooit in een advertentie over babyspulletjes. Het plaatje knipte ik uit met de gedachte, wanneer ik ooit in de gelegenheid kom om het te maken dan doe ik dat zeker, en dat was dus nu.

Babybrunch.

Overduidelijk nietwaar, de babybrunch was voor de geboorte van een jongen, Pepijn is zijn naam. Zo schattig om te zien, zo'n kleine nieuwe wereldburger, verbazingwekkend iedere keer weer. We hebben een héle kleine familie en maken dus zelden een geboorte mee en Pepijn is de zoon van ons enigste nichtje. Er was al eerder een zoon geboren, Julius, en voor hem maakte ik deze week het indianen kussen ( had hij ook wat om uit te pakken ) Omdat het zo goed kleurde bij dit lekkere hoekje van de tafel mocht het op de combinatie foto. Wat ik voor Pepijn heb gemaakt laat ik deze week ook nog zien, want ja, ik kon het natuurlijk weer niet laten om  zelfgemaakte cadeautjes te fabriceren.

1000 km.

Mais oui ! De eerste 1000 km in dit nieuwe jaar zitten er al op en dat gebeurde op een van de  Carnavals dagen. Aangezien het tijdens die dagen, hier in het Zuiden, bijna niet mogelijk is om ergens rustig te lunchen hebben we het gisteren maar gevierd. Een schitterende dag om te fietsen was het en dat deden we dan ook. Koeien lagen relaxed in de wei, mensen zaten op de terrasjes, kortom héérlijk. Onderweg zagen we ook nog een leuk kunstwerk, het was onderdeel geweest van een tentoonstelling uit 2010 : Landkunst. De meeste kunstwerken zijn inmiddels vergaan maar sommige zijn gebleven. Eerst denk je hè wat stelt dat voor, losse elementen in een weiland, maar wanneer je er dan voorbij fietst zie je ineens dat het veranderd in een huis met tafel en stoelen. Het ligt er maar aan vanaf waar je het bekijkt. Er heeft ooit een rond plateau gestaan met uitleg maar helaas was die er niet meer. Toch vonden wij het nog waard om even voor af te stappen.

Rafelranden van Schoonheid.

In de afgelopen week keken we niet alleen naar optochten of pasten we op de kleinkinderen maar bezochten ook nog het Textielmuseum in Tilburg. We gingen voor "Rafelranden van Schoonheid" een kleine tentoonstelling die nog duurt tot 28 mei 2017. Echt een kleine tentoonstelling maar wel leuk om te zien hoe kunstenaars in het TextielLab mogen werken en zo de mogelijkheden van verschillende materialen kunnen ontdekken. Dit is een installatie van kunstenaar Tanja Smeets. Haar werk lijkt langs muren en plafonds de ruimte in te groeien. In het Lab ontdekte zij de mogelijkheden van de laser-en breitechniek. Uit industrieel vilt liet zij grillige basisvormen snijden, van minuscuul naar steeds meer uitvergroot. De elementen slingeren in elkaar verstrengeld omhoog. Het gebreide deel van de installatie doet denken aan een plant, met knoppen die zich willekeurig verspreiden en wekt de suggestie uit te kunnen groeien tot een oneindig landschap.
Er waren vijf exposities waarvan we er twee uitgebreid hebben bekeken.
De tweede was : Switch | Dutch Design on the Move, een inspirerend en gevarieerd overzicht van 25 jaar "Dutch Design". Aan de hand van de thema's duurzaamheid, ambacht &innovatie, poëzie & verhalen en ontwerpend onderzoek worden textiele producten, meubels en installaties van spraakmakende ontwerpers gepresenteerd.
We komen er regelmatig, het is ook niet zo ver van ons vandaan, en het is altijd de moeite waard.

Papier maken.

Het lijkt wel of we weer beslag aan het maken zijn, en in feite is dat ook zo, maar deze keer niet voor koekjes of een lekkere cake maar we gingen papier maken. Ik had het al eens gedaan samen met de twee oudste kleinkinderen en nu waren de jongsten aan de beurt. Het is leuk om te doen en niet te moeilijk. Het "recept"staat in "het grote ZELFMAAKBOEK voor meisjes", ISBN 978-90-216-6860-4, een heel leuk boek waar ik regelmatig ideeën uit haal om te knutselen. Alles wordt duidelijk uitgelegd maar de schrijfster schrijft in haar voorwoord "volg de instructies niet altijd klakkeloos op, maar maak er een eigen kunstwerk van" en dat doen we dan ook regelmatig.
Eerst ga je papier scheuren, daarvoor kun je kranten gebruiken maar ik vind dat niet zo fijn i.v.m de inkt, dus wij scheurden A4 papier waar je wel eens wat op hebt afgedrukt of enveloppen ( niet het plastic raampje ) van de bank, enz, enz. Het aantal velletjes bij elkaar moet net zo groot zin als een opengeslagen krantenpagina. De kleine snippers gooi je in een bak en je giet er 1 liter heet water over en dit laat je een kwartier weken. daarna ga je met de staafmixer aan de gang totdat het een fijne kliederige massa wordt.
Leg een theedoek op de keukentafel, schep met een zeef wat pulp uit de bak, druk er een beetje water uit en leg de pulp daarna op de theedoek. Doe dit totdat je genoeg hebt voor een A4'tje. Verdeel de pulp met je vingers, zodat het overal even dik is. Niet te dik, maar ook niet te dun want dan valt het uit elkaar. wil je er bloemen in verwerken dan moet je dat nu doen. Leg een droogbloem op het blaadje en verdeel wat pulp over de bloem. Niet teveel want de bloem moet zichtbaar blijven.
Nu leg je een tweede theedoek voorzichtig op het geschepte papier, wrijf hem zachtjes glad en leg er dan een plank op. Duw een paar keer met je volle gewicht op de plank om het vocht eruit te duwen. Haal de plank weg en trek de tweede handdoek voorzichtig omhoog. Nu moet het nog drogen, dit duurt wel een dag en een nacht. Wij deden er een klavertje vier in en een blaadje. Het klavertje is goed gelukt, maar het blaadje was te stug en toen het nat werd ging het bollen. We deden het eerder met GEDROOGDE VIOOLTJES en dat ging ook goed.
Het was weer leuk om te doen en vooral het mixen natuurlijk. Je ziet onze kleinzoon al kijken, zo van, wanneer ben ik aan de beurt.

Appelkoekjes.

Zaterdag avond sliepen onze twee jongste kleinkinderen bij ons zodat papa en mama nog lekker Carnaval konden gaan vieren. Ze hadden in de optocht gelopen, daarna was de prijsuitreiking geweest ( zevende prijs in hun categorie ) in het dorpshuis en keken ze hier nog naar "wie is de mol " ( ach het is toch vakantie oma ), om daarna als een blok in slaap te vallen. Zondag ochtend waren ze dus nog hier en hadden ze wel zin om iets te bakken. Goed idee want ik had laatst HIER op het blog van Tartelette Maison een recept van koekjes gezien dat ik eens wou gaan proberen. Nou dat deden we dus en we zijn het er allemaal over eens, het recept moet bewaard blijven want ze waren verrukkelijk.

Duizenden en duizenden lichtjes.

Wat waren de weergoden ons goed gezind. Zaterdag bij de jeugd optocht en gisteravond bij de Grote Verlichte Optocht, geen drup regen gevallen en dat is fijn. Niet alleen voor het publiek maar zeker voor degene die meelopen in de optocht en voor de prachtige wagens. Al die maanden werk die erin zitten, maar ja ook dat zou zomaar kunnen. Nou kunnen de wagens en het materiaal wel tegen een stootje maar toch, met een paraplu in een plensbui zou de sfeer toch anders zijn. We zijn al vaak gaan kijken, het was weleens koud natuurlijk maar daar kun je je op kleden, er lag wel eens sneeuw, het dreigde wel eens afgelast te worden vanwege storm maar die ging dan juist op tijd weer liggen. Een beetje geluk moet men hebben nietwaar! Wat was het weer mooi we hebben ervan genoten evenals de kleinkinderen die er al zin in hebben om, als ze de kinderoptocht ontgroeid zijn, over te stappen naar de lichtjes optocht.

Jubileum.

Traditiegetrouw wordt carnaval in Berghem geopend met de jeugdoptocht op zaterdag. Dit jaar is het een jubileum, 33 jaar ! Het thema in het "Knollenrijk", want zo heet dat hier met carnaval, was deze keer: Spellen en Speelgoed. Onze twee jongste kleinkinderen deden nu voor de eerste keer mee en papa en mama ook maar dan vooral om de wagen te trekken en duwen. Dat is hier trouwens al jaren ( of misschien altijd al ) het gebruik. Geen uitlaatgassen van auto's, vrachtwagens of tractoren nee alles wordt handmatig gedaan. Er was hard gewerkt de afgelopen maanden want er deden zo om en nabij de 50 groepen mee. Zowat alle denkbare spelletjes en speelgoed zagen we voorbij komen, van hele oude zoals stelten en bliklopen tot Pokemons zoeken toe en alles daar tussenin. Wij genoten ervan en de jeugd ook. Dat beloofd wat voor de toekomst want zij zijn misschien wel de nieuwe generatie wagenbouwers voor de Grote Verlichte Optocht en die is morgen.

Sneeuw ?

Nee geen sneeuw vandaag, we hebben gefietst met af en toe een zonnetje en een héél klein beetje regen. Deze twee foto's zijn een paar weken geleden gemaakt toen ik deze warme cols klaar had. Onze oudste kleinzoon, Hugo, had me gevraagd of ik een col kon breien. Ik dacht dat hij een COLSJAAL bedoelde zoals ik voor zijn neefje had gemaakt, maar nee alleen een col want dat was handig en lekker warm op wintersport. Toen hij bijna af was vroeg zijn broer, Floris, of ik er voor hem ook een wou breien. O.k, maar oma is hij dan wel op tijd klaar ? Nou dat is gelukt, vandaag zijn ze naar Oostenrijk vertrokken en inmiddels hebben we al een berichtje gehad dat ze goed zijn aangekomen.

Ik kan het niet laten.

Vorige week zag ik ze staan en dan moet ik  van m'n fiets. Voor mij zijn ze onweerstaanbaar er moeten dan echt wat takken worden afgesneden. Ik hou van die poezelige knoppen, zo lekker zacht. Hoe kan het toch groeien, wonderbaarlijk. Ik geniet ervan.

In afwachting van........

15º en we fietsten door de polder want dan profiteer je het meest van de zon. Heerlijk was het en goed voor de opname van vitamine D denken we dan maar. Hij, de polder, lag er nog kaal bij maar wel vol verwachting op wat komen gaat.

Guilty pleasure.

We waren dus vorige week naar de tentoonstelling over het werk van couturier Hubert de Givenchy - To Audrey with love ( nog tot 26 maart ) De tentoonstelling gaat niet alleen over zijn werk maar is tevens gewijd aan de bijzondere vriendschap en professionele samenwerking tussen hem en Audrey Hepburn. Er zijn ook verschillende kledingstukken uit haar eigen kledingkast te bewonderen en natuurlijk kleding uit haar films. Een tijdje geleden zag ik bij onze dochter het boek "Bij Audrey Hepburn thuis" liggen, een boek met persoonlijke verhalen, veel huis, tuin en keuken kiekjes en zo'n 50 recepten. Uit het boek blijkt dat ze van eenvoud hield maar wel biologisch ingesteld was, ze schoffelde in haar eigen tuintje en kookte ook het liefst met verse producten. Ze had een voorkeur voor pasta met een saus van verse tomaten maar, zo las ik, had een soort stiekeme voorliefde voor penne met ketchup. Ze vond die zelfs nog lekkerder in een fauteuil voor de tv. Haar zoon denkt dat het zijn moeders Britse kant ( vader Engels ) was die naar boven kwam en dat het haar aan thuis deed denken waar witte bonen in tomatensaus al meer dan honderd jaar onderdeel is van elk "echt Engels ontbijt". En wat lees ik in het recept bij ingrediënten : een kwak Heinz tomatenketchup, of meer naar smaak.

Herkenning.

Het was een feest van herkenning gisteren bij de terugblik op het werk van de Franse couturier Hubert de Givenchy in het Gemeentemuseum in Den Haag. Niet dat ik ooit in een creatie van hem heb rondgelopen maar ik heb heel veel jurken, jasjes en mantelpakjes gemaakt naar zo'n zelfde modellen. Het was heerlijk werken vooral omdat de pasvorm perfect moest zijn en het was wel wennen naderhand met de oversized modellen. Nog later stond je in de winkel en wanneer de mouwen dan véél te lang waren zij men, dat moet zo "one size fits all". Ja ja lekker makkelijk. Ik vond het een heerlijke tentoonstelling en heb echt genoten van de mooie stoffen die werden gebruikt, de verwerking ervan en de borduursels van kralen, stukjes leer en allerlei band. Echt vakmanschap. De verwerking van de meters en meters met de hand opgenaaid lint laat dat duidelijk zien bij de jurk hier onder. De naaisters in het atelier hebben hier heel wat uren werk aan gehad, complimenten hoor, ik had graag meegedaan.

Monument.

Vanmorgen gingen we op pad om een knooppuntenroute te fietsen. Ik zag het kaartje vorige week liggen in de Bed and Breakfast waar we regelmatig koffie/plas pauze hebben. We zagen dat de route grotendeels loopt zoals wij hem meestal fietsen maar hij was toch iets anders. Halverwege, op de heenweg, kwamen we op een driesprong maar geen knooppunt te zien dat wij zochten. het komt wel vaker voor en ik vind dat echt heel irritant. Vaak komt het voor wanneer er aan de weg is gewerkt en als het dan klaar is kun je er donder op zeggen dat de borden niet worden teruggeplaatst. We vinden meestal onze weg toch wel en zeker vandaag, omdat we het gebied kennen, maar dan nog. Zo, dat was even mijn kleine frustratie.
Zoals ik al zei fietsen we hier vaak en dan komen we ook altijd lang dit kleine MONUMENT. Ik zag de Belgische en Nederlandse vlag weer vrolijk wapperen in de wind en bedacht dat ik daar eigenlijk nog nooit wat over had geschreven terwijl ik er wel, net na de opening, foto's had genomen.
Eind februari 2015 werd dit monument onthuld ( foto's toen genomen ) voor de duizenden Belgische vluchtelingen. Zij werden tijdens de Eerste Wereldoorlog, precies honderd jaar geleden, opgevangen in het speciaal gebouwde opvangkamp Vluchtoord.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Nederland neutraal, maar we vingen wel vluchtelingen op uit oorlogsgebied. Tienduizenden Belgen trokken naar het noorden en werden onder meer opgevangen in het Udense Vluchtoord.
Het was een enorm complex, met een school, een kerk en een postkantoor. Ook was er elektriciteit, terwijl dat in het dorp Uden nog niet was aangelegd. Op enig moment woonden er ook meer mensen in Vluchtoord dan in het dorp.
Van het complex is eigenlijk niets meer over, alleen de contouren van een wielerbaantje ergens in de bossen. Daar gaan we de volgende keer eens naar op zoek.
Het monument is een replica van de gevel van het kerkje en aan de voor en achterkant zijn foto's te zien van hoe het daar was in die tijd.
Ik vond het heel indrukwekkend om te zien en denk vaak zou zoiets nu ook niet gerealiseerd kunnen worden.

Onverwachts.

Vorige week, toen we thuiskwamen na onze oppasdag, lag deze hele leuke envelop op de deurmat. Hij was gevuld met allerlei gezellige dingetjes en er zat een brief bij. Marthy van DIT blog schreef me dat ze een blik vol met mooi band heeft van een tante en ze dacht dat ik er vast wel wat mee kan. Ze had er een paar op een mooi zelf geknipt kaartje gewikkeld. Nou is dat nu niet leuk ? Ik vind het hartverwarmend. En natuurlijk Marthy kan ik er wel wat mee, er borrelt van alles op in mijn hoofd maar wat het gaat worden laat ik t.z.t  zeker op m'n blog zien. Dankjewel !

Ramptoeristen ?

Waren we dat, ramptoeristen, nou niet echt. De STUW BIJ GRAVE daar fietsen we al jaren langs. het is een hele mooie fietstocht vanuit ons huis, over de dijken langs de Maas zo naar Groesbeek. Maar nu was er een kleine ramp gebeurd en ik had eerst niet eens in de gaten dat het daar was waar we altijd onder de brug doorrijden. Tot gisteren. Het was lekker weer om een tochtje te maken en toen kwamen we er langs. Nou dan moet je toch wel even gaan kijken. Op donderdag 29 december 2016 was er een binnenvaartschip ( geladen met benzeen ) in de dichte mist tegen een pijler van de brug en door de stuw gevaren en daarna 3 meter lager in het lager gelegen stuwpand terecht gekomen. Door de aanvaring raakten 5 jukken, waarop de stuwschuiven gemonteerd zijn, beschadigd en zakte het waterpeil in de Maas over 25 kilometer naar het laagst mogelijke niveau, het daalde met ongeveer drie meter. Je kunt je wel voorstellen wat een ravage en toestanden dat met zich meebrengt. Rijkswaterstaat is nu bezig met een tijdelijke dam op te werpen zodat er weer scheepvaart mogelijk is. en daar hebben we even een kijkje genomen. Petje af hoor voor de mannen die deze gigantische klus moeten klaren.

Oude gebouwen.

Wij vinden het leuk wanneer er met oude gebouwen wat gebeurd. dus afgelopen maandag troffen we het. We, L'autre Toos en ik, gingen naar het GRAFISCH ATELIER, een grafiekwerkplaats voor kunstenaars, gevestigd in de historische Willem ll fabriek en we lunchten bij de VERKADEFABRIEK, gevestigd in..........ja...inderdaad. Alhoewel we net tussen twee tentoonstellingen invielen, de ene was net afgelopen en de andere moest nog opgebouwd worden, kregen we toch een goed beeld van wat er daar door het jaar heen allemaal plaatsvind. Het sprak ons erg aan en ik heb me dan ook meteen ingeschreven voor de nieuwsbrief. Daar zal ik nog regelmatig eens binnen lopen. Een leuke bijkomstigheid, ze zijn ook op maandag open en aangezien we dan vaak fietsen kunnen we daar lekker even pauzeren en van kunst genieten. In de Verkadefabriek, die er tegenover is, hebben we heerlijk geluncht en zoals je in de link kunt lezen, daar is ook van alles te doen. We zijn daarna nog naar de stad gelopen, wat gewinkeld, wat gedronken en zo was een aangenaam dagje weg veel te snel weer voorbij.

Doorstopwerk.

Is er nog iemand die dit herkent, het zogenaamde doorstopwerk. Ik maakte het kussen meer dan 50 jaar geleden op school en volgens mij gaf ik het mijn moeder op Moederdag. We kregen een lap heel grof geweven stof en moesten daar met een grote naald en wol doorheen rijgen zodat er een patroon ontstond. Ik weet nog dat ik het heel leuk vond om te doen maar dat ik het daarna toch nooit meer heb gedaan. Je kon een lopertje maken of een kleedje voor op een tafeltje maar ik koos voor het kussen. Het lag jarenlang bij ons thuis op de bank en ik wist dat er ergens nog een foto van moest zijn en ja hoor die zat bij onze zoon in het album dat ik ooit maakte van de foto's die we door de jaren heen verzameld hadden in een oude schoendoos. Hij heeft hem weer naar ons gemaild ( ach ja zo gaat dat tegenwoordig ) zodat onze dochter hem kon gebruiken in haar BLOG want dit was weer zo'n leuk gezamenlijk werkje. Bij haar kun je lezen hoe het er hier af en toe aan toegaat en, rara, wie zou er toch zo'n 50 jaar geleden ( wat vliegt de tijd ) lekker ontspannen zijn krantje hebben liggen lezen ?

Boho Tote.

Deze TOTE BAG was lekker om te maken. Ik had hem een tijd geleden voorbij zien komen op Pinterest en het leek me wel wat en dan vooral om alle restjes jeans van de verknipte broeken op te maken want, nee, we gooien niks weg. De tas is geinspireerd op de BOHO-CHIC, een stijl van mode op basis van bohemien en hippie invloeden. Door het gebruik wordt hij nog mooier omdat de aan elkaar gestikte lapjes meer gaan rafelen. Ik heb er een fijne rib voering ingezet, geknipt van een grote omgezoomde lap, die we jaren geleden gebruikten als picknick kleed wanneer we met de kleinkinderen gingen fietsen. toppunt van hergebruik zou ik zeggen.