3000 km.

Het is weer zover, of ik moet eigenlijk zeggen het was weer zover want de 3000ste km van dit jaar overschreden we al op 15 juli ( dit even voor mijn administratie ). Die dag fietsten we naar mijn broer en schoonzus. We werden daar getrakteerd op een heerlijke lunch, dankjewel, we hebben ervan genoten. Maar op de terugweg overschreden we pas de 3000ste dus besloten we om onszelf wederom te belonen en dat deden we vorige week bij DEZE MOLEN in NIEUWKUIJK. De molen waar ze het beste meel verkopen uit de hele omtrek ( dit naar onze ervaring dan ). We hebben weer voor enkele weken ingeslagen en vanmiddag heerlijk geluncht met het nog warme versgebakken brood, zalig !

Een serieuze zaak.

Een dagje weg, samen met ons oudste en jongste kleinkind terug naar de  PREHISTORIE, ROMEINSE TIJD EN DE MIDDELEEUWEN. We vaarden in een boomstam kano, bakten brood aan een stokje buiten op een houtskool vuurtje, ze maakten kaarsjes van bijenwas, exerceerden met de legionair, maakten ieder een fibula ( een doekspeld of mantelspeld ) gingen boogschieten en zagen een gladiatorengevecht en niet te vergeten, ze kregen onderricht in de beginselen van het zwaardvechten. Toen ze dat met goed gevolg hadden doorlopen moesten ze zweren, met hun hand op het hart ( dat bij iedereen op een andere plaats zat ) dat ze de poorten van de stad met volle overgaven zouden verdedigen. Nou als dat geen serieuze zaak is, kortom, het was een geslaagde dag.

Kordia.

Ze zijn nu te koop de super lekkere KORDIA KERS. Nog 'n week of anderhalf en dan is het weer voorbij. Het is een grote kers, zo groot dat hij met moeite in de kersenontpitter paste. Een stevige kers ook en lekker zoet dus eigenlijk was de poedersuiker overbodig maar wel lekker op de versgebakken wafel. Ook zin gekregen, klik dan HIER voor het recept. Echt smullen !!!

Blauw langs de Linge..

Ik vind hem zo mooi de WILDE CICHOREI die op dit moment volop in bloei staat in de bermen, langs de dijken, in grasland en zelfs op vuilnisbelten zo las ik net. Deze stond mooi te wezen naast 'n brievenbus op de dijk. We fietsten hier afgelopen zondag langs toen we de LINGEROUTE reden en zeg nou zelf, daar rij je zomaar niet aan voorbij. Schattig toch ?

Over Maas en Waal.

Een of twee keer per jaar fietsen we met elkaar E. en ik. Ik ken haar nog van toen we samen  op Franse les waren maar het fietsen is volgens mij pas daarna begonnen. Het is altijd weer heel gezellig en we hebben dan ook lekker bijgekletst. De ene keer bedenkt zij waar naar toe en deze keer, afgelopen vrijdag, had ik wat uitgezocht. We gingen naar Buren. Twee keer met het pont overvaren ( eigenlijk vier keer want we moesten ook weer terug ) eerst over de Maas en daarna over de Waal. We troffen het met het weer, het was wel bewolkt maar droog, tenminste toen wij fietsten want het eerste buitje viel toen we net koffie gingen drinken en het tweede toen we zaten te lunchen. We reden eerst een rondje rondom het stadje en zagen het oude  WEESHUIS waar tegenwoordig het Marechausseemuseum in is gevestigd en daarna hebben we er wat rondgelopen en in de gezellige winkeltjes gekeken. HIER kochten we alle twee verrukkelijke chocolade, nee dit winkeltje moet je echt niet voorbij lopen en weet je, al is het niet goed voor de lijn, dan plannen we nog maar een extra fietstochtje.

Fazanterie.

Ruim 50 verschillende soorten raszuivere sierfazanten konden we bewonderen. een beeldentuin en een Japanse tuin en dat alles was op fietsafstand van ons huis en we hadden er nog nooit van gehoord. Van dat alles genoten we afgelopen woensdag tijdens de jaarlijkse fietsdag van de veteranen personeelsvereniging. Een geslaagde dag die begon met koffie en 'n lekkere appelflap. In de stralende zon fietsten we naar de FAZANTERIE waar we ons ( zelf meegebrachte ) lunchpakket konden opeten. Op ons gemak wat rondgewandeld langs de fazanten en door de tuinen, nog wat gedronken en daarna weer verder gefietst tot we DIT gezellige terras zagen. Daar moesten we toch echt even stoppen want we vonden het ( ook vanwege het mooie weer ) tijd voor een koel wit wijntje. Als afsluiting van dit jaar hadden we nog een heerlijk diner. Nu stopt het even met de zes wekelijkse uitjes maar een ding is zeker, in september zijn we weer van de partij. 

Snail mail.

Vorige week donderdag ( ja ik loop nog steeds achter ) kwamen we thuis na onze dag oppassen en lag er de lang verwachte snail mail van Marthy op de deurmat. Weken geleden had ze al post naar mij verstuurd maar helaas is die hier nooit aangekomen. Heel jammer van al het werk maar misschien is er iemand anders blij van geworden. Marthy stuurde mij nieuwe snail mail en dat ging beter want die was er in twee dagen. Onder het genot van een lekker kopje biologische groene thee ( zat in de enveloppe ) heb ik de post op m'n gemak zitten bekijken. Ik vond het heel grappig dat er zoveel raakvlakken waren. Op de mooie zelfgemaakte enveloppe viel mij meteen de plaats Le Chylard op. Wij maakten in 1994 ( tja het is alweer lang geleden ) een lange fietstocht en hebben daar, in Le Provençal, (hé het is er nog) gegeten en overnacht maar volgens mij was het zwembad er toen nog niet. Dan een mooie oude ansichtkaart van Mont Saint Michel waar net een paar dagen later de renners van de Tour langskwamen en waar wij een enkele jaren geleden een huis huurden om met de kinderen en kleinkinderen ons 45 jarig huwelijk te vieren en natuurlijk ook de `berg` bezochten. Een mooie kaart van een oude schuurdeur uit hun dorpje ) ben dol op zulke kaarten evenals op spreekwoorden. Tel daarbij op het zakje met positieve tekst vol met klavertjes vier en je begrijpt wel dat mijn dag niet meer stuk kon. Dankjewel Marthy het was hartverwarmend.

DoP

Vorige week maandag ( ja ik loop een beetje achter met m'n berichten ) gingen we naar Amsterdam om de tentoonstelling over Nederlandse beroemdste director of photography ( DoP ) te gaan zien. Master of Light Robby Müller is nog te zien t/m 4 september in
 EYE. Eerlijk gezegd was deze tentoonstelling niet aan ons besteed. Er was voldoende uitleg bij en we zagen verschillende interviews met beroemdheden die hun visie gaven op Müllers bijzondere kwaliteiten. We zagen hoe hij werkte en hoe hij door zijn camera naar de wereld om hem heen kijkt. We kregen een kijkje in het leven op de set van zijn films of van locatie-shoots. We zagen fragmenten van films, waarbij hij de DoP was, die wij ook ooit in de bios zagen. Maar dan nog hebben wij er te weinig verstand van om werkelijk het verschil te kunnen zien tussen de ene of de andere DoP. Toch hadden we een leuke dag want het nationaal museum voor film is de moeite van een bezoek zeker waard want alles wat je wilt weten over film is binnen handbereik. Het museum beheert meer dan 40.000 films uit alle genres. Maar bovendien is EYE een spectaculair gebouw met panoramisch uitzicht op het IJ. We hebben er lekker geluncht en de stad is vlakbij dus, mogelijk heden genoeg om er een aardige dag van te maken.

Bijna vergeten blauw.

Het is alweer enkele weken geleden dat we deze plant zagen en ik was hem bijna vergeten. Ik las HIER dat hij in heel Europa voorkomt, vooral in Frankrijk en dat hij in ons land zeldzaam voorkomt in riviergebieden. Nou dat kan wel kloppen want wij zagen hem tijdens onze fietstocht langs de Waal.

Hemelsblauw.

We waren gisteren net, ik denk 'n kwartier, onderweg en toen voelden we de eerste druppels. Nou dan de regenjack maar aan. Gelukkig was het alleen maar wat "gemiezer" en het duurde maar 'n half uurtje. De regenjack kon gelukkig weer snel uit want koud was het niet. C heeft een fietsnavigatie aangeschaft en die moet nu natuurlijk getest worden. Zo zit er ook een "verras me" mogelijkheid op en dat deden we gisteren. De route viel wat tegen maar gelukkig zag ik wel DEZE blauwe plant. Thuisgekomen snuffelde ik eens in Het Kruidendagboek en vond een recept voor een gezichtsmasker met Bernagie.
Het is geschikt voor een droge huid.
Doe een handvol schone, jonge bernagie bladeren met een eetlepel water in de mixer en maal dit tot pulp.
Meng er voldoende zure room door om een crème te krijgen.
Op een gereinigde, vochtige huid aanbrengen, een kwartier laten intrekken en dan afspoelen met warm water.
Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.
Vind je dit nogal 'n gedoe dan heb ik hier nog wat. Het jonge blad is rijk aan vitamine C en kan als spinazie worden gekookt.
Zowel het blad als de bloemen smaken en ruiken opvallend naar komkommer, en daarom wordt dit kruid vaak in koude dranken gebruikt. Voeg de bloemen en fijngehakte bladeren toe aan vruchtenbowl of vruchtenpunch.
Tot slot nog een wetenswaardigheid uit eind 17e eeuw ( John Evelyn )
"Het is bekend dat takjes bernagie zwaarmoedigheid verlichten en de vlijtige student verkwikken.
Het is maar dat u het weet !

Uitgebloeid.

Een paar weken geleden schreef ik een blogje over onze PHLOMIS. Toen stond hij in volle bloei, nu is het bijna gedaan maar hij is het aanzien nog steeds meer dan waard. De prachtige zaadbollen zijn erg decoratief. Toch heb ik er vandaag enkele afgeknipt en met het blad op een schaal geschikt. In het midden zit een stuk natgemaakte oase. Rondom heb ik daar het blad ingestoken en bovenop, de zaadbollen. Het blad is eerst opgerold, met de lichtgroene onderkant naar boven, en daarna vast gestoken met de steeltjes. Het idee heb ik jaren geleden eens gezien in een tijdschrift en nu dan eindelijk uitgevoerd. Binnen en buiten heb ik er nu  plezier van. Een ideale plant !!!

Touwke droôg.

De eerste zomerdag hebben we te pakken, het touwke was droôg, dus daar hebben we meteen van geprofiteerd. Heerlijk gefietst door de Brabantse polders waar op dit moment de aardappelvelden in volle bloei staan en dat ruikt nog lekker ook. Fijne dag was het, simpel maar "geneugelijk".

Heel veel blauw.

Eerst zagen we zo her en der deze BLAUWE BLOEMEN staan en daar maakten we foto's van, uiteraard ! We fietsten weer verder en ineens zag ik vanuit m'n ooghoek heel veel blauw. Op de rem dus en afstappen om opnieuw een foto te maken want zo'n momentje moet je pakken, toch ?

Héél veel steekjes.

Zo'n tien jaar geleden begon ROB SCHOLTE met het verzamelen van borduursels. Hij kocht ze bij de kringloop en op kofferbakmarkten. Er was genoeg want wat zijn er veel steekjes gemaakt door de jaren heen. Scholte ziet het als zijn missie de borduurwerken de waardering te geven die zij volgens hem verdienen en toont hun achterkant omdat de borduurwerken volgens hem daar meer tot leven komen. Hij heeft ze daarom omgedraaid ingelijst. Het is mooi om het verschil van werken te zien of afwerken moet ik eigenlijk zeggen. De een heeft keurig alle draden ingestopt en de ander laat ze maar zo'n beetje loshangen. Van een afstand zag je niet eens dat het achterkanten waren maar van dichtbij zag je wel wie een heel secure borduurster was of een die dacht van och, de achterkant zie je toch niet. Haha, hier hadden ze dus niet op gerekend. In MUSEUM DE FUNDATIE op drie verdiepingen is hun werk nu te zien, wanden vol, een verzameling van bijna 1000 borduurwerken, gemaakt door evenveel anonieme meesters. ( vrouwen en mannen ).

Van Gogh blauw.

Toen we laatst langs deze sloot fietsten moest ik meteen aan de IRISSEN van Van Gogh denken. Wat schilderde hij ze prachtig. Hier stonden er niet zo heel veel bij elkaar maar toch zag het er mooi uit. Ik las HIER dat hij op zonnige plaatsen groeit waar de grond een goede afwatering heeft. In de zon dat klopte wel en het was maar goed dat het slootje droog stond.

Tas nummer zoveel.

Men neme ; vier stukken leer van 30x30 cm ( nog steeds van het oude bankstel ). Naai ze aan elkaar tot één groot vierkant. Vouw daarna het vierkant dubbel ( goede kant van het leer tegen elkaar ) en naai de zijkanten dicht. De tas binnenstebuiten keren. Nu heb je een tas van 30x60 cm ( min de afgestikte naden dan ). Vervolgens knip je een hengsel in de lengte en breedte die je zelf wil ( deze is 10x55 cm ). Naai aan elke zijkant van de tas 'n lus met een ijzeren ring of ring in hoefijzer vorm ( VOORBEELD HIER ) . Daarna ga je op zoek naar een haak in driehoekvorm, of je doet net als wij en schakel je iemand in  om zo'n ding te maken. In ons geval maakte manlief/papa het van een beugel van een spatbord van een fiets. Die bevestig je aan de ringen ( zijkant tas ) en daar naai je dan weer het hengsel aan. Het laatste werkje is de twee drukkers inslaan. Hierbij wel goed opletten dat je ze tegenovergesteld erin slaat. Het beste kun je de tas optillen, de zijkanten ( waar de lussen zitten ) bij elkaar pakken en dan zie je vanzelf hoe het werkt. Bij de gele tas ( zie link ) is het goed te zien.
NB; Je kunt natuurlijk ook de tas uit een stuk van 60x60 maken ( maar dat hadden we niet ) en van ander materiaal natuurlijk.
Het was wederom een leuke vrijdagavondtassenavond.

2000 km.

In het weekend passeerden we de tweeduizendste km van dit jaar. We hadden niet gedacht dat het al zo snel zou gebeuren dit jaar maar de conditie van C. is weer behoorlijk op peil. Tijd om onszelf te trakteren op een lekkere lunch. Aangezien we daar in het weekend geen tijd voor hadden ( drukdruk ) hebben we dat vandaag in alle rust gedaan. We fietsten naar het mooie stadje ZALTBOMMEL en onderweg passeerden we bij Hurwenen ook weer de mooie OOIEVAARSNESTEN, gebouwd in hoogspanningsmasten. Ze zijn er elk jaar weer. We aten HIER, buiten op het terras van het lunchcafé, waar mensen werken met een beperking. Het was heerlijk, echt een aanrader.

Onze Flomus.

Gistermiddag zaten we, na een kort fietstochtje en voordat we naar een optreden gingen van onze kleindochter, heerlijk te lunchen in de tuin. Vers gebakken brood want de broodbakmachine had ik 's-morgens al aan het werk gezet, ja lekker makkelijk hè. En terwijl wij daar relaxte werd er achter ons flink gewerkt. Enkele hommels vlogen van bloem naar bloem, wipte met hun hoofd het bovenste gele kapje van de bloem omhoog en verdwenen er zowat half in. De plant hebben we al meer dan vijftien jaar en is ook met ons verhuisd. Ik kreeg hem tijden een open tuinen dag. We gingen fietsen ( het zal eens niet zijn ) en manlief kreeg een lekke band. Nu waren we net in de buurt van een tuin die je kon bezoeken. C. plakte zijn band en ik maakte een rondje door de tuin. De mevrouw vroeg of we een kopje koffie of thee wilden en zo schoven we aan aan een lange tafel op het terras. Er kwam nog iemand bij zitten en die vroeg vrijwel meteen aan de eigenaresse van de tuin "hoe gaat het met Flomus". Nou het ging nu wel goed, maar het was wel kritiek geweest. O jee dacht ik, er is zeker iemand ziek geweest.  Ze had eerst gedacht dat hij het niet zou halen maar nu het weer wat beter werd en de zon regelmatig scheen, knapte hij zienderogen op. Het gesprek ging zo nog even door tot ze op een gegeven moment zeiden dat het wel heel jammer zou zijn geweest als hij het had begeven want de gele bloemen waren toch altijd weer een lust voor het oog. Haha, toen ik doorhad dat het over een plant ging heb ik me ook maar in het gesprek gemengd en gevraagd hoe die flomus eruit zag. Ze liet hem uitgebreid zien en bood me een stek aan die ik dankbaar aannam. We moesten toen nog aan onze fietstocht beginnen maar Flomus heeft het overleefd ( in de fietstas ). Zijn echte naam is PHLOMIS maar zijn achternaam weet ik niet want er zijn meer dan honderd soorten. Het is gewoon onze Flomus.

Blauw tussen het gras.

Hoi, hoi alweer zagen we blauwe bloemen in de berm. Eerst maakten we 's-morgens een tochtje. Geen een blauwe bloem te zien. Toen maakten we 's-middags nog een tweede tochtje en ja hoor daar stonden ze, de GRASKLOKJES lieflijk tussen de zuring, de boterbloemen, de margrieten en het gras natuurlijk. Ondanks het lieflijke uiterlijk en de aardig klinkende naam had het grasklokje een minder goede reputatie, Volgens de Ieren gebruikten boosaardige trollen de bloemen als bekertjes om met onschuldige voorbijgangers een vroege vorm van het balletjeballetjespel te spelen. Dit ging er natuurlijk ook niet eerlijk aan toe. Het grasklokje heeft waarschijnlijk geen geneeskundige waarde, al waren vroeger gorgeldrankjes populair, omdat de bloemen op de keel leken.

Halvemaan tas.

Het was weer eens tijd dat er een tas gemaakt werd voor het tassenproject van onze dochter. Ze wil er 52 maken ( met hulp van mij ) van verschillende materialen die we zo her en der bij elkaar scharrelen. Afgelopen vrijdagavond zijn we dus weer lekker bezig geweest. Het hengsel en het stukje leer waar de rits in zit kwam van een oude tas van haarzelf, De rest van het leer is van een oud bankstel en de voering is een restje ( ook gebruikt ooit voor een schooltas ) uit mijn lappenkist. HIER kun je zien waar ze het idee vandaan heeft gehaald. Na de koffie waren we eraan begonnen en 's-avonds ( het was wel laat geworden ) kon ze hem mee naar huis nemen. Alletwee blij, want dat lukt niet altijd.