RUTTEN.

Om deze Social Sofa, in Rutten, te mozaïeken stond zo'n 200 uur gepland, maar het werden er 600.
Tijdens de onthulling droeg Jan Hidding, de dorpsdichter van Rutten een gedicht voor over de bank.

De Bank 

Ik ben hier

om te praten

met wie mij bezit

en niet bang is

om te praten

over dit dorp

en zijn warmte

en

om te fluisteren over

hoe je kunt zitten

met de liefde

Ik ben hier

om te luisteren 

naar verhalen over

dit dorp en

het voelen van warmte in

een anker van klei.

Jan Hidding.

Leuke bank vonden wij en zeker met het gedicht op het tafeltje. Gefotografeerd, afgelopen zomer tijdens onze Elfstedenfietstocht.

Strijd !

Vorige week fietsten we naar Sint-Michielsgestel en op een gegeven moment zag ik een nieuw vogelhuisje hangen, met een huisnummer, haha.
Even verderop, weer een en weer een en.....nou nou, ik dacht dat vogels zelf altijd hun nest bouwden. Er stonden tenslotte bomen genoeg, dus hier moest toch wel iets aparts gaande zijn en dat was ook zo. Om volgend jaar beter de strijd aan te gaan tegen de eikenprocessierups, is de gemeente een actie begonnen met nestkastjes maken voor koolmezen en pimpelmezen. Dat zijn de natuurlijke vijanden van de rups. Een folder "Help mee met de bestrijding van de eikenprocessierups" werd in wijken en buurten verspreid en daarin werd opgeroepen om mee te doen. Men krijgt het kastmateriaal van de gemeente als bouwpakketje. De bedoeling is dat de bewoners samen die nestkastjes in elkaar zetten en in de buurt van (zomer)eiken ophangen. Ik vind het een geweldig initiatief, maar dat is nog niet alles, nee nee, elk jaar moeten die kastjes vóór aanvang van het broedseizoen worden schoongemaakt. Volgen mij hebben ze er in Gestel wel zin in, want er zijn al 435 nestkastje uitgedeeld aan mensen die zich hadden aangemeld.
Koolmezen en pimpelmezen eten eikenprocessierupsen. Ze schudden met de rups in hun bek eerst de brandharen eraf en eten hem dan op.
Ik had helemaal vergeten om foto's te maken maar, heureusement, gisteren fietsten we weer en zagen we tussen Vinkel en Geffen hetzelfde beeld. Hier ook menig kastje, dus hebben we daar maar een foto genomen, ook goed toch !

ROOD ... Crea 2020.

Vandaag is ROOD...………..

Moest meteen aan een lied van Borsato denken.

ROOD, de kleur van de liefde.

Ik zou met hartjes kunnen werken !

Nee toch maar niet.

Toen lag er bij onze dochter een gigantische stapel modebladen.

Klaar om weggegooid te worden bij het oud papier.

Ik bladerde er even doorheen en zag héél veel ROOD.

Schoenen en tassen.

Kleding

Lippenstift

Nagellak

Alles ROOD

Gekozen heb ik deze keer voor een collage

materiaal genoeg

Alhoewel

op het open zwarte stuk

moet nog een flesje nagellak

de uitgeknipte plaatjes

zijn allemaal net te groot

moet dus toch weer even gaan bladeren

maar dat is geen straf  :-)

Scrunchie naaimiddag.

Onze afspraak om samen in de Kerstvakantie scrunchies te maken was gezellig en Bo zat zelf ook achter de naaimachine. Zij zocht eerst natuurlijk de stofjes uit, en daarna gingen we knippen. De eerste deed ik zelf, maar daarna deed Bo het. Ik liet ze ook zelf het elastiek knippen en de korte naadjes stikken. Ik deed dan de lange naden en zij draaide de scrunchies dan weer om. Wat een samenwerking hè, ging hartstikke goed en op het eind van de middag hadden we alle stofjes die ze had uitgezocht, verwerkt. Leuk resultaat toch !

HEXAGON ... Crea 2020.

Gisteravond besloot ik om toch weer mee te doen en dat kwam door het woord HEXAGON. Ik herinnerde me nog dat we op Franse les leerden dat Frankrijk ook wel L'Hexagone wordt genoemd, omdat het land noch rond noch vierkant is.
Maar ja, rijkelijk laat om wat te maken en bovendien had en heb ik nog geen boek.
Ben toen maar begonnen op een los blad en het snijden van een stempel.
Vanmorgen zag ik dat er nog een lege dummy lag, maar helaas was mijn tekening te groot daarvoor. Ik had de maat aangehouden van het boek van vorig jaar.
Vanmiddag gaan we dus maar eens winkelen (we hebben nog meer boodschappen hoor) en een nieuw boek halen. We moeten daarvoor wel naar een andere stad en ik weet niet of er vandaag nog tijd en zin is om het daarna af te maken, daarom publiceer ik dit gedeelte alvast en kan later alsnog wat bijvoegen.

N.B: Ik ben heel goed geslaagd voor mijn nieuwe werkboek.

De Omslag is gebaseerd op een detail van tegels in het Alhambra Paleis in Andalusië.
Het papier is fijner om op te werken dan in mijn vorige boek, want wanneer ik daar wat moest uitgummen, ging het meteen stuk.
Ik had nog een grotere maat Hexagon uit een gum gesneden, omdat ik over de eerste niet zo tevreden was.
Heb ze nu wel alle twee gebruikt, maar niet al te veel en al helemaal niet op het blauw omdat het dan paars wordt en ik de Franse vlag toch wat intact wou houden.
Klein detail nog, in het boek zitten twee linten, nou en zeg je misschien, maar ik ben dol op lintjes in een boek.
Dat heb ik misschien wel overgehouden van vroeger, mijn ouders hadden een missaal ( goud op snee ook nog ) met lintjes en dat vond ik echt geweldig.
Nou en dan uiteindelijk hier het resultaat.

Van hek naar boom.

De Kerstdagen zijn dan wel voorbij, maar de kerstperiode loopt toch nog even door tot 6 januari (Driekoningen) dacht ik en dus kan ik nog wel even vertellen hoe we dit jaar aan onze ijzeren boom kwamen.
Al jaren bedenken en maken we zelf, van allerlei materiaal onze kerstboom. We maakten er ooit een  van afgedankte houten jaloezieën, van restanten M.D.F. , van snoeihout, van grote kartonnen rollen, van bouwstaalmatten, van een afgedankt houten wasrek dat vroeger altijd rond de kachel stond, kortom van, van alles. Hadden we ooit een gewone boom, dan maakten we toch, dat wat er in hing weer zelf.
Ik denk dat daar toch iets van is blijven hangen bij de kinderen. Onze zoon vroeg enkele weken vóór Kerst, mam wil je een ijzeren boom ? Nou graag natuurlijk, maar hoezo ?
Ik zal het even uitleggen. Onze zoon is een paar jaar geleden verhuist en de vorige bewoners hadden heel veel hekwerk in de tuin voor de honden. Dat hekwerk had hij al snel afgebroken en afgelopen zomer heeft hij van een gedeelte een fietsenschuur gemaakt. Hij moest ergens passtukken voor zagen en toen bleef er een schuine hoek over. Hé dacht hij, lijkt wel een kerstboompje ! Dus vandaar die vraag. Het restant van de hekken hoefde hij dus niet af te voeren naar de kringloop of de stort, het zijn stuk voor stuk (er waren diverse maten) mooie "bomen" geworden.
Ik ben er hartstikke blij mee en de boom staat buiten, versiert met (niet al te vol) vogeltjes die manlief uit restjes lood heeft gesneden en vogelvoer. De kerststal, die mijn vader nog heeft gemaakt, hangt sinds vorig jaar ook buiten en is een mooie voederplaats voor de vogels. Hij begint nu wel af te takelen, maar ja wij ook ;-) aan alles komt tenslotte een end !

BRIGHT ... Crea 5219.

De laatste keer Crea 5219, wat ging dat toch vlug voorbij, een week is niks hè. Wat zou ik nu toch kunnen doen met het woord BRIGHT ? In eerste instantie dacht ik aan iets met heldere kleuren, maar om in mijn boek te werken was deze week echt geen tijd. Zou ik dan maar een heldere ster fotograferen of een brandende kaars, nee, nee want de laatste drie weken had ik al gevuld met foto's.

Nou, zoals het al een paar keer eerder is gebeurd, was onze kleindochter weer mijn reddende engel.

Eerste Kerstdag hadden we het Kerstdiner bij onze dochter en toen we aan tafel zaten zei ik tegen Bo, het woord deze week is BRIGHT, heb jij misschien een idee ?

O oma dat is niet zo moeilijk, in Engeland gebruiken ze vaak de woorden BRIGHT FUTURE en dat betekent een mooie of goede toekomst. Dat had ze op school gehad met de Engelse les.

Nou, bij deze dus, omdat het jaar bijna voorbij is en we weer aan een nieuw mogen beginnen!!!

I WISH YOU A BRIGHT FUTURE.

Afval-engeltjes.

Een tafel vol afval, enkele kinderen die graag knutselen en een mama en oma die mee kwamen helpen bij de Kerstcreativiteit-ochtend op school. In het kader van, we gooien niks weg, nee als het kan doen we aan hergebruik maakten we Kerstengeltjes van afval (sinaasappel en aardappel netjes, restjes wol, lege chips zakken, plastic zakken, thee of bonbondoosjes, lintjes en touwtjes)  Ik deed het al eens eerder, HIER kun je het zien en er zit ook een link (het woord engeltjes) die verwijst naar het blog Vlijtig, waar ik het idee had gevonden.
De engeltjes kregen nu ook namen, rechts is een Gothic engeltje.

Het linker is een jongensengeltje en het rechter engeltje is een duiveltje geworden.
Tenslotte hangen ze hier allemaal op een rij.
Leuke ochtend en het werd weer met plezier gedaan.

RAIN ... Crea 5219.

Heel de week had ik al REGEN in mijn hoofd en dat moest het worden, echte regen. Heel de week weinig echte regen, maar geen nood ik zou wel wachten want op vrijdag, nou nou, dan zouden er flinke buien gaan vallen. Nou wat denk je, beetje miezerig vanmorgen, maar daarna werd het droog. Hoe kan dat nou, de weer app gaf gisteren 90% kans en voor vandaag ( alhoewel afgezwakt ) toch nog 75% kans op buien. Vanmiddag met de koffie nog niks, het werd wel steeds donkerder. Het liep al tegen half vijf en jawel hoor, eindelijk.

De druppels bleven mooi aan de ijzeren staafjes van de Kerstboom hangen.

En ook aan de kleine bolletjes, gemaakt van dun ijzerdraad, bleven er wat hangen.
Het was nog best moeilijk om er enkele fatsoenlijke foto's van te maken, maar uiteindelijk heb ik de opdracht van vandaag toch kunnen maken, pffff.

ENS.

Vandaag ga ik even terug naar afgelopen zomer, toen we de Elfstedentocht fietsten. In de aanloop daar naartoe, kwamen we door Ens en hoera een Social Sofa.
Dit ontwerp is van Marga van Kuijk. Zij koos voor onderwerpen die Ens markant maken.
Ens heeft een sterke binding met Schokland. Het dorp is vernoemd naar het zuidelijk deel van het voormalig eiland en dat is terug te vinden in het ontwerp.
Middelbuurt en Zuidert vormen samen Ens.
Aan de voorkant is, op de rugleuning, Middelbuurt afgebeeld.
Op de zitting verbeeldt het water de Zuiderzee en daaronder kassen met daarvoor pompoenen en kleurige tulpen.
De vogel boven de kassen is een kiekendief, Flevolands symbool.
Op de armleuning het woord Ens met daaronder het wapen van Ens.
Op de achterkant van de bank zijn balgstuw, de uitkijktoren en het kunstwerk de Baanbreker van Steef Roothaan te zien.
Al met al een fleurige bank, maar dat zijn ze eigenlijk allemaal wel.

Nog meer troostvogeltjes.

Enkele weken geleden hebben we ze al weggebracht, deze "troostvogeltjes". Het was deze keer een "opdracht", nee zo moet ik het niet zeggen, het was een vraag en hoewel de aanleiding natuurlijk triest was, vond ik het fijn. Fijn om te mogen maken. Bijna een jaar geleden overleed een heel goede vriend van ons en voor zijn vrouw had ik al vogeltjes gemaakt van zijn overhemden.

Enkele weken geleden zouden ze 50 jaar zijn getrouwd en helaas konden ze dat niet meer vieren.
Maar ze zit niet bij de pakken neer en met de steun van haar kinderen en kleinkinderen slaat ze zich er ferm doorheen.
In dat weekend gingen ze met z'n allen naar een huisje en daarom de vraag of ik voor de kinderen ook zo'n sliert vogeltjes wou maken.
Natuurlijk, daar hoef je niet over na te denken, ik heb het met plezier gedaan.

Dit mocht ik, met toestemming, op mijn blog zetten.

SHINE ... Crea 5219.

Het SCHIJNT dat ik er SCHIJNbaar vandaag niet meer in slaag om iets in het boek te maken. Daarom heb ik maar eens een waxinelichtje aangestoken in een kerstglaasje, dat ik deze week tegenkwam met het uitpakken van de kerstspullen. En nu SCHIJNT er een klein warm licht op deze, toch wel donkere regenachtige dag.

Steenmeel.

Vorige week maakten we een fietstochtje en kwamen door de Maashorst, een natuurgebied hier niet ver vandaan. Op verschillende plekken waren afzettingen met rood/wit lint en op sommige plaatsen stonden  mannen in oranje hesjes om iedereen tegen te houden die er eventueel toch door wilden. Wat was hier gaande ? We zijn dus maar eens afgestapt om het pamflet te lezen.
Dit gebied is afgesloten i.v.m verspreiding steenmeel.
Hingen er afgelopen zomer overal pamfletten om ons te waarschuwen tegen de processierupsen, nu dit weer.
Dit was toch iets heel anders, er werd gewerkt aan duurzaam bodemherstel. Door de uitstoot van stikstofoxide en ammoniak van industrie, landbouw en verkeer is de bodem verzuurd. Belangrijke voedingsstoffen en mineralen spoelen daardoor makkelijk weg, terwijl een overschot aan stikstof achterblijft. We weten het allemaal, maar dit kwam toch wel even aan. We fietsen overal heen, we genieten van de mooie herfstkleuren en ik roep regelmatig dat het er zo mooi uitziet, maar tegelijkertijd is het goed mis. Door de verzuring en verarming van de bodem neemt de variatie aan plantensoorten, vlinders en insecten in de natuurgebieden af de heidegebieden vergrassen. Door uitspoeling van voedingsstoffen is de voedingswaarde van planten ook lager. Rupsen worden vervolgens geen vlinders meer, vogels leggen eieren met te dunne schalen en kuikens worden geboren met gebroken pootjes. Ook bomen hebben het steeds moeilijker. Vandaar de noodzaak voor duurzaam bodemherstel. Wat was men nu aan het doen ? Steenmeel verspreiden en dat gebeurde met inzet van helikopters. Zo kan men heel nauwkeurig werken zonder de bodem in het gebied te verstoren. Steen meel is niet schadelijk voor de gezondheid, maar inademen is natuurlijk niet gewenst en daarom is het belangrijk om voldoende afstand te houden tot het gebied waar gevlogen wordt.
Maar wat is nou steenmeel en wat doet het, nou het woord zegt het al, gemalen steen. Dat komt vrij bij de winning van de natuurlijke steensoort veldspaat. Het is rijk aan mineralen en geeft de voedingsstoffen geleidelijk af. Daardoor herstelt de balans in de bodem en gaan natuurlijke processen beter functioneren. De biodiversiteit in het gebied neemt toe en dat betekent kansen voor de flora en fauna. Per hectare verspreidt men 10.000 kilogram steenmeel dat als een klein laagje op de grond ligt en al snel in de grond verdwijnt. Daar zet het zijn nuttige werking nog lange tijd voort. Zeker zo'n 30 jaar ! De bodem wordt vitaler, kan beter functioneren en houdt vocht makkelijker vast.
Nu maar hopen dat het allemaal klopt en dat men tegelijkertijd toch ook nog doorgaat met het terugdringen van de stikstofoxide en ammoniak, want anders…………….?

Scrunchie.

Jullie kennen ze vast ook nog wel, de haarelastieken met stof erom. Volgens mij heeft onze dochter ze vroeger ook gedragen, maar ik kan me niet meer herinneren dat wij ze Scrunchie noemden. Ik denk dat wij meer gingen voor de namen, Haarelastiek, Froezel, Frutsel of wokkel. Maar goed, sinds vorig jaar zijn ze weer helemaal "hot" , tenminste op school voor de jeugd. Ze dragen ze niet alleen in het haar, maar ook om de pols. Bo is er ook helemaal weg van en heeft er al verschillende. Een tijdje geleden hebben we er samen een gemaakt en ze had er enkele meegebracht van de vakantie in Denemarken. Ze stonden natuurlijk ook op haar lijstje voor de Sint, dus deze naaipiet was maar eens achter de machine gaan zitten om er een paar te maken. Hartsikke leuk om te doen en we hebben al afgesproken dat we in de Kerstvakantie een hele dag samen gaan naaien, lapjes genoeg. Hier nog wat informatie over de SCRUNCHIE en ik verheug me er al op.

Sinterklaas.

Gisteren vierden we hier Sinterklaas, samen met kinderen en kleinkinderen. Heel wat pakjes werden er uitgepakt en er werd gesnoept van de traditionele Sinterklaas lekkernijen. Ja op zo'n dag kijken we maar niet zo nauw. Iedereen bleef eten en op voorstel van Bo hadden we weer een Crep'party. Als toetje maakte ik weer een heerlijke TIRAMISU en voor wie daar ook zin in heeft, is dat woord meteen het recept.

LIGHT ... Crea 5219.

Druk druk druk, heel de week al. Ben nog bezig met inpakken en de laatste hand leggen aan een surprise, want morgen wordt Sinterklaas hier gevierd.
Ik was dus niet bezig geweest met crea 5219 en dacht dat het er deze week niet van zou komen. Toch vond ik dat eigenlijk niet leuk en bedacht dat het deze keer maar op een snelle manier moest gebeuren.
Et voici, een foto die we hier vanuit onze kamerraam hebben genomen van het verdwijnende LIGHT.
Niet vandaag hoor, maar even geleden, gewoon omdat het er vaak zo mooi gekleurd uitziet en dat kwam nu goed van pas.

Finalestuk.

Eigenlijk kan ik wel aan de gang blijven met van alles te laten zien, maar dat zal ik toch maar niet doen. Voor degene die ook naar de tentoonstelling wil, zou dat niet zo leuk zijn. Ik sluit dus nu af, zoals dat meestal bij een modeshow gebeurd, met de bruidsjurk. Een bruidsjurk met afneembare sleep en jasje met capuchon uit de lente-zomer collectie 2016 van Chanel. Toen wij deze creatie van een afstand zagen, dachten we dat het iets met bont was. Nee hoor, in deze trouwjurk zijn twee soorten kant gebruikt. De manipulatie van het textiel, vaak ten onrechte borduursel genoemd, bestaat uit opstaande kanten ruches met een bloemmotief, toegepast op kant met een geometrisch motief.
Er zijn zo'n 10.000 elementen toegevoegd : bergkristallen, stukjes leer, paarlemoerkleurige pareltjes en houten kralen.
In deze jurk zit 1012 uur borduurwerk van Lemarié en 450 uur handwerk in couture-ateliers.
Daar zagen we ook een filmpje van, chapeaux, nogmaals voor alle ambachtsvrouwen, want dat zijn het.

Dit was het dan,vier blogjes over deze tentoonstelling ( nog t/m 10 mei 2020 ) in het TEXTIELMUSEUM, waar ik ook alle informatie vandaan heb.

Chance.

Een jasje van tweed en een rok van handgesneden Leavers-kant met een bloemmotief, ja we zijn nog steeds in het Textiel Museum. Hier heb ik me ook aan staan te vergapen, hoe prachtig is dit. Het topje en de rok zijn gemaakt van een combinatie van twee soorten kant. Het kant met het bloemmotief is met de hand ingesneden in een ronde vorm die vierpas wordt genoemd. Zie je hoe prachtig dat is gedaan, elke vier ingesneden stukjes vormen weer een bloem. Achter elke vierpas zit een tweede laag kant. Naar dit ontwerp werden vier outfits in verschillende pasteltinten gemaakt voor de promotiefilm voor een parfum. HIER zie je het filmpje dat wij ook bij de tentoonstelling zagen.
Haute couture is een laboratorium voor creativiteit, las ik daar. Helemaal mee eens en grote bewondering voor de naaisters die het toch allemaal maar maken.

Het Patroon.

Dit vind ik altijd heel leuk om te zien, Jacquardkaarten die het patroon bepalen. Elke kaart is geponst in een patroon dat het ontwerp van het kant naar bindingen vertaalt. De Jacquardkaart, uitgevonden in 1801 door JOSEPH MARIE JACQUARD, een wever uit Lyon, was eigenlijk de voorloper van onze hedendaagse computerprogrammering. De kaart werkt met een vergelijkbaar binair systeem van enen (gaten) en nullen (geen gaten). Alle kettingdraden kunnen individueel door dit systeem bewegen, waardoor een eindeloze hoeveelheid aan mogelijke patronen ontstaat. Het motief en de ondergrond (tule) ontstaan tegelijkertijd. Een hele knappe uitvinding, waaraan hij veel van zijn vrije tijd had besteed. In 1801 toonde hij zijn uitvinding op een industriële beurs in Parijs. Helaas werd zijn weefgetouw later door wevers, die voor hun broodwinning vreesden, verwoest. Zes jaar na zijn dood werd er ter ere van hem in Lyon een standbeeld opgericht op de plek waar zijn weefgetouw was verwoest.

Hier werd heel veel kant gebruikt en dan niet alleen nieuw, maar het rechter jasje is gemaakt van oude  kant. Het is een ontwerp van MARTIN MARGIELA. Ik had er nog nooit van gehoord en ik dacht eigenlijk dat Maison Margiela een Italiaans modehuis was, maar Martin Margiela is een Belgische modeontwerper. Er is een tijd geweest dat dit modehuis overal oude kant opkocht, industriële en handgekloste kant. Het jasje (rechts) is dus helemaal gepatchworkt en zo vernuftig aan elkaar gezet.

 Hoe ik dat weet, nou dat het mooi in elkaar is gezet kan ik wel zien, maar de leuke weetjes komen van een speciale luistertour,  ingesproken door modejournalist Cécile Narinx en Jasmijn Bergisch, werkzaam in het atelier van Victor & Rolf. Zij stonden echt met elkaar het jasje te "ontleden" zal ik maar zeggen, zo van wat is nou een stukje gekantkloste en wat industrieel. Van hen hoorde ik ook dat hun ontwerpen worden "gelabeld" vier steken, die soms zichtbaar zijn op de achterzijde van het ontwerp. Heb natuurlijk nog gezocht aan de achterkant, maar kon het niet ontdekken. Mocht je de tentoonstelling gaan bezoeken, dan raad ik je aan om de tour echt te beluisteren. Zij hebben zó veel van die weetjes, details en anekdotes dat ik het echt een verrijking vond.

Textiel.

Vorige week bezochten we het TEXTIELMUSEUM en daar is veel te zien en te beleven. We hebben er al verschillende tentoonstellingen bezocht en het bevalt ons daar goed. Buiten de tijdelijke  tentoonstellingen is er ook van alles te doen, het Textiel Lab waar je kunt meekijken hoe ontwerpers en kunstenaars, onder begeleiding van experts, werken en experimenteren, mini-rondleidingen, workshops, er is een bibliotheek en men kan op bepaalde tijden een bezoek brengen aan de  handweverij waar mensen met een verstandelijke beperking mooie textielproducten maken en verkopen.
Maar wij gingen deze keer alleen naar de tentoonstelling "The Art Of Lace" / Haute Couture van Chanel tot Iris van Herpen. ( 16 november t/m 10 mei 2020 )
Ik ben 'fan' van IRIS VAN HERPEN, een Nederlandse  MODEONTWERPSTER. Zij staat bekend om haar experimentele aanpak en was de eerste die in 2010 met de 3D-printtechniek een kledingstuk maakte. Haar textielexperimenten met massieve en holle vormen zijn te omschrijven als 'driedimensionaal kant' waarvoor ze in dit geval heel dun hout met lasersnijden heeft bewerkt en driedimensionaal heeft gemodelleerd. Ongelooflijk toch, van hout !!! en het ziet er zó fragile uit. Of al haar creaties draagbaar zijn dat weet ik niet, maar dat is ook niet nodig want het zijn ware kunstwerken en mooi om naar te kijken en bovendien is ze, samen met anderen, steeds op zoek naar nieuwe vormen, materialen en technieken en daar komt altijd wel wat uit voort.
Ik ga hier nog even mee door dus.....wordt vervolgd !