Recepten.

Al jaren maken wij voor de kinderen, als Sinterklaas cadeau, een fotoboek. Daarin staan dan  foto's die wij maken op onze oppasdagen of wanneer we ze meenemen op het jaarlijkse dagje treinen of als ze komen logeren kortom, de momenten waar de ouders meestal niet bij zijn. Maar deze keer deden we het anders. Ik liep al langer met het idee rond om een kookboek te maken van recepten waar ik al jaren mee kook en die de kinderen en kleinkinderen lekker vinden. De een vind dit lekker en de ander dat maar het zijn allemaal recepten waarvan ze, als ze ervan hadden gesmuld, zeiden "die houden we er in". Omdat de kleinkinderen ook graag meehelpen in de keuken, maar dan vooral met koekjes, cake, en muffins bakken, soms met alles snijden voor verse tomatensoep of appelmoes, staan zei ook op de foto's in dit kookboek. Leuk voor later en zo worden de recepten, sommige oud sommige nieuw, bewaard voor het nageslacht zal ik maar zeggen.

Alle foto's zijn door ons zelf gemaakt, behalve die op de omslag.

Verwondering.

Vol verbazing liepen we door de gigantische zalen in DIT MUSEUM. Er is zoveel leuks te zien en  het viel ons op dat er ook voor kinderen wel het een en ander te beleven is. Hier bij deze ingebouwde lift die net iets hoger komt dan mijn enkels, zaten of lagen steeds kinderen op de grond naar de open en dichtgaande deuren te kijken. Ha, er kwam natuurlijk niemand uit, maar het was gewoon grappig. Dan het enorme, 216 ton wegende, sculptuur van cortenstaal. Het is overweldigend wanneer je tussen de zes stalen platen loopt en ook van bovenaf kun je het heel goed bekijken. HIER vond ik nog een filmpje over het plaatsen van dit kunstwerk "Open Ended". En dan het zwembad, onder water lopen en toch niet nat worden, verwonderlijk toch ? En zo kan ik nog wel even doorgaan, er was zoveel te zien. Enfin, je moet het ervaren, en wij, wij gaan echt nog wel terug. Genieten was het.

Eerbetoon.

Toen we terug naar huis reden, na ons weekend weg, gingen we nog even naar DIT prachtige museum op een schitterende locatie. We waren het steeds al van plan maar het is best een eind bij ons vandaan. Nu plande we de route er langs. Er was pas een nieuwe tentoonstelling geopend over de, op 1 juli jl. overleden kunstenaar Armando. Het museum had een overzichtstentoonstelling gepland in het voorjaar van 2019 en zou in het teken staan van zijn negentigste verjaardag. Hij is dus nu al te zien en duurt tot 10 maart. Het is de moeite waard, ik wist niet dat zijn werk zo divers was. Hij schilderde idyllische landschappen maar maakte ook grof werk zoals deze ladder die symbool staat voor opklimmen, maar waar een val nooit ver weg is. Bij die werken in brons gaat vaak het macabere samen met het hoopvolle ( tekstfragment uit het begeleidende boekje ) en dat vond ik wel mooi dat dubbele. Niet ver bij ons vandaan staat ook een werk van hem, HET WIEL, daar komen we regelmatig langs. Sommige werken knallen er echt uit en of je er dan van houdt is een tweede, dat is voor iedereen weer anders. Een ding is echter zeker, zijn werken komen in de grote ruimten goed tot hun recht.

Mandala 9.

Even een rust moment gepakt. Het is zo druk de laatste weken, de dagen vliegen voorbij. Ben met van alles en nog wat bezig en toen ik eens goed in de tuin keek, bleek dat ik snel nog wat moest gaan afknippen om nog een mandala met wat kleur erin te kunnen leggen.
Wat ik heb gebruikt zijn de uitgebloeide bloemen van de Hedera ( klimop ), de laatste Lavendel bloemen, de bloemetjes van de Hortensia die er ook niet meer zo mooi bij staat. Daar hebben afgelopen zomer ontzettend veel mieren in gezeten. De pluimen van het Lampenpoetsersgras, die zo licht zijn dat ze bijna bij elke ademhaling van de tafel waaiden, werden gebruikt en de blaadjes en blauwe besjes van een heel stekelige struik waarvan ik de naam niet ken.
Nog steeds heerlijk om te doen

Herfstig Amsterdam.

Het is soms heel verrassend dat je in de stad, in dit geval Amsterdam, achter de huizen nog aardige tuinen tegenkomt. De tuin ligt aan de achterkant van Huis Marseille, museum voor fotografie. Waar we voor gingen sprak ons totaal niet aan maar ach, dat kan wel eens gebeuren. Gelukkig hadden we er niet heel lang voor hoeven te reizen want we waren tenslotte al in Zandvoort. Lekker langs de grachten gewandeld, wat foto's gemaakt, ons weer eens verwonderd over scheefstaande huizen, nauwe steegjes en de vele fietsen, gesmuld van overheerlijk gebak en 's-avonds terug in het hotel lekker aanschuiven voor het diner. Echt een relaxte dag was het. Ook wel eens lekker.

8000km.

We gingen een weekend weg, moest een verrassing zijn maar dat was mislukt. C. had een hotel geboekt, alles betaald, alles uitgeprint, alle correspondentie  verwijderd van de computer en van zijn en mijn i-pad maar helaas men stuurde na enkele dagen wéér een mail dat het zo leuk was dat we geboekt hadden, weg verrassing. Maar ik zeur niet hoor want het was super leuk. We waren in Zandvoort, hadden onze fietsen meegenomen en heerlijk in de duinen gefietst. Daar zagen we dit grappige bord, voor mensen die dicht bij zee en duin wonen misschien heel gewoon, maar wij hadden het nog nooit gezien. Onderweg vierden we ook nog even onze 8000ste km van dit jaar met natuurlijk een lekkere lunch, genieten was het.

Verse vijgen.

We gingen naar de verjaardag van mijn broer en mijn broer heeft al jaren een mooie vijgenboom in een grote pot staan. Net voordat we naar huis gingen kwam de boom ter sprake. hij had nog nooit zoveel vruchten gedragen dan dit jaar. Er waren er al veel afgevallen maar er hingen er ook nog aan. Lekker vijgenjam van maken dan zij ik tegen mijn schoonzus, maar dat deed ze niet. Ik mocht ze hebben als ik wou, et voici vier, bijna vijf potjes lekkere jam. Een heel makkelijk recept had ik gevonden.

500 gram verse vijgen, 500 gram geleisuiker, sap van een citroen en ik deed er nog wat stemgember bij uit een potje dat ik nog in de koelkast had staan.

Snijd het topje van de vijgen en snijd ze in vieren. Breng de vijgen met de suiker, het citroensap en de gember in een grote pan met dikke bodem aan de kook. Laat alles enkele minuten doorkoken. Kooktijd tellen vanaf dat alles blijft pruttelen ook wanneer je erin blijft roeren. Schep de jam in goed schoongemaakte potjes en draai de deksel er goed op. Zet de potjes 10 minuten op hun kop, en laat ze daarna afkoelen.
Ik vind vijgenjam heerlijk op nog warm versgebakken brood, mmmmmmmm.

Alles op een rij.

Nog één keer terug naar het PLATTELANDSMUSEUM. Bij het Lola bord in de buurt stonden niet alleen  oude wasmachines, wringers en, van nog langer geleden, de geribbelde wasborden opgesteld maar ook strijkbouten. Wat een gedoe moet dat zijn geweest. Die kleine platte boutjes werden op de kachel gezet om heet te worden, dat zag ik nog bij mijn opoe en ik heb ook nog steeds haar strijkbout. Bij die grote bouten kon je de bovenkant omhoog klappen om er gloeiende kooltjes in te doen maar zo'n luxe had mijn opoe niet. Wat de worstmachientjes bij de wasafdeling doen weet ik niet maar ze staan er wel leuk op de planken waaraan, zoals in die tijd gebruikelijk was, met punaises een kantje is bevestigd. Klompen, ook zo'n leuk iets, er stonden er genoeg. Op de voorgrond de blok hout die al is voorbewerkt in een handig formaat zodat de klompenmaker kan beginnen. In een vitrine zag ik een taal lesboekje liggen, ik dacht uit 1952, met een schrijffoutje zag ik net. Het bovenste versje ken ik nog wel van vroeger en het het liedje van het A-B-C dat wordt nu nog steeds gezongen. HIER vond ik een filmpje van het liedje.

Van vroeger.

We hadden weer een uitstapje van de veteranen personeelsvereniging. Deze keer gingen we naar een klein MUSEUM dat is gehuisvest in een langgevelboerderij uit 1867. Het is nog precies ingericht zoals het vroeger was, het voorhuis met d'n herd = woonkamer, de Goei kamer, waar vroeger alleen de pastoor en de dokter mocht komen en waar je werd opgebaard als je was overleden, de geut = bijkeuken met kelder, de stal met de gewitte muren en de deel = werkruimte in de stal van de boerderij. Maar er is nog meer te zien, in de schuren oude werktuigen, allerlei soorten klompen, oude schaatsen, strijkbouten in soorten en maten, oude schoolbanken enz. enz., teveel om op te noemen. in de ontvangstruimte staat nog allerlei oud speelgoed, spelletjes, blikken, foto's en je wordt er ontvangen met koffie/thee en een lekkere snee cake. We kregen een rondleiding en daarna was het onder het genot van een lekker wijntje nog even gezellig bijkletsen.

Walhalla.

We hebben al heel wat tassen gemaakt, onze dochter en ik , meestal van restjes stof, lapjes geknipt van oude spijkerbroeken en leer van afgedankte bankstellen. Maar deze keer ging het anders. Een kennis van onze dochter had ergens op het w.w.w een tas gezien, of we die voor haar konden maken maar dan net iets anders met zo min mogelijk naden, hengsel een geheel met de tas, zonder voering maar wel een binnenzak met rits en in een bepaalde kleur bruin. Nou die kleur hadden we niet dus moesten we op zoek. Gelukkig wist onze dochter een groothandel in leer en fournituren waar ze al heel lang een kijkje wou gaan nemen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Mooie gelegenheid om daar nu maar eens naar toe te gaan en "mam ga je mee" nou mam wou dat wel. op een woensdagochtend kwamen we HIER terecht, een waar walhalla. Rekken vol leer in allerlei kleuren, dik leer, dun leer, bewerkt leer, suède noem maar op. Mooie kleine partijen, geweldig om daar rond te lopen, je kon echt op je gemak zoeken. Heel vriendelijk werden we geholpen en niet te vergeten nog even op ons gemak van aangeboden koffie en thee zitten genieten. De tas is inmiddels afgeleverd en goed bevonden en wij, wij gaan weer verder met restjes verwerken maar ook zeker nog eens terug. Trouwens, daar stonden ook nog bakken met restjes, dus.........

Herfstvakantiekoeken .

De Herfstvakantie is hier al lang en breed voorbij en de koekjes ook al lang op want die waren zó lekker. Samen met onze twee oudste kleinzonen heb ik ze gebakken. En omdat ze lekker waren en heel makkelijk te maken, geef ik hier het recept voor degene die zin hebben in ook zo'n lekkernij bij de koffie of thee. Trouwens ook bij warme chocolademelk niet te versmaden.

Cranberry-havermoutkoeken.
12 stuks of als je de balletjes kleiner maakt heb je er natuurlijk meer.

100 g lichte basterdsuiker + 150 g ongezouten roomboter, in blokjes en op kamertemperatuur + 200 g volkoren speltmeel + 1 volle el keukenstroop + 75 g havermout + 150 g gedroogde cranberry's + 25 g gebroken lijnzaad.  Bakplaat bekleed met bakpapier + taartrooster.

Verwarm de oven voor tot 200º C. Kneed in een kom met de hand alle ingrediënten tot een samenhangend deeg.
Verdeel het deeg in 12 stukken. Rol elk stuk tot een bolletje en druk het plat tot een ronde koek van 1 cm dik. Leg de koeken op de bakplaat.
Bak ze in de voorverwarmde oven in 15-20 min. goudbruin. Laat de koeken op een rooster afkoelen en knapperig worden.

N.B : Ik had geen ongezouten roomboter in huis en gebruikte gewone boter, ook lekker hoor !
         

Donker.

De Nacht van de Nacht, het jaarlijkse evenement georganiseerd door de Natuur-en Milieufederaties. In het hele land worden evenementen georganiseerd in het donker en doven veel bedrijven en gemeenten lichten van gebouwen en reclameverlichting. Dit jaar al voor de 14e keer. Ik hou het hier maar weer in het klein, wat licht getemperd wat lampen uitgedaan en net als vorig jaar weer een pompoen bewerkt voor wat sfeerverlichting, het is er tenslotte de tijd voor. Ik zag er heel veel op Pinterest en het is deze geworden. Links op de foto is hij nog onbewerkt en eigenlijk vond ik het model niet zo mooi maar toen hij klaar was viel het niet eens tegen. Alhoewel ik die van VORIG JAAR origineler vond. En vannacht lekker weer de tijd terugzetten naar normaal, is het morgenvroeg als we op de fiets stappen minder koud.

En nog drie erbij.

Het is zo leuk om een beetje te experimenteren met de tasjes. Ik was eigenlijk aan het zoeken naar een broche en, verdorie, ik kan hem nergens meer vinden maar kwam wel de roos tegen. Ooit gekocht voor op een jurk maar toen puntje bij paaltje kwam vond ik het wat overdreven staan. Op het tasje vind ik het wel feestelijk en mijn dochter zag het ook wel zitten. De bovenrand van het geruite tasje is van spijkerstof en laat ik nou in de doos waar de roos lag een blauwe dasspeld vinden die tegelijkertijd ook een pennetje is. Het linker tasje is voor mijzelf, het is iets hoger dan de andere i.v.m het tafereel dat er natuurlijk wel helemaal op moest. De stof kocht ik jáááren geleden en laat de kleuren nu perfect passen bij mijn nieuwe winterjas. Zo komt alles toch nog van pas.

België.

Schoonzoon was met de kinderen afgelopen maandag vertrokken naar de camping. Onze dochter kon woensdag pas daar naar toe, en net als vorig jaar mochten wij haar daarheen brengen. Prima want wij hadden daar vorige keer heerlijk gefietst. We zouden dus dezelfde route weer fietsen maar wel andere foto's proberen te maken. Ha, dat is wel gelukt want manlief had de route veranderd. Een gedeelte was hetzelfde maar een groot gedeelte niet en het laatste gedeelte was helemáál anders. Dat kwam omdat er langs het kanaal Bocholt-Herentals gewerkt werd, je mocht er wel nog fietsen maar dat was echt niet te doen of je moest een MTB bij je hebben om over de kuilen en brokken van de kapotte weg te fietsen. We hebben het wel geprobeerd omdat we aan die kant van het kanaal moesten zijn maar het ging niet. We zijn toen omgedraaid en aan de andere kant gaan fietsen, in de veronderstelling dat we wel ergens weer over een brug terug zouden kunnen. Dat kon ook, ten langen leste, en met een flinke omweg zijn we toch terug gekomen op de camping. Normaal was de route zo'n 75 km maar door die toestanden werd het voor ons 104 km. Tel daarbij op dat de lunch was tegen gevallen en we 's-middags niet meer aan koffie waren toegekomen dan zeg ik, dat was me het dagje wel. Maar de natuur met al mooie herfst kleuren maakte veel goed, en last but not least, bij terugkomst op de camping werden we getrakteerd op een lekker etentje.

7000 km.

Jawel, we zijn weer 1000 km verder en dat gingen we natuurlijk vieren. Een prachtige dag was het, vorige week woensdag, 's-morgens nog wat aan de frisse kant maar de zon scheen al en over de weilanden hing een witte waas. We gingen richting Groesbeek om daar in een van onze favoriete tentjes koffie te drinken, daarna de Maas oversteken en in Cuijk zouden we lunchen. Zouden we, want ja, het liep wat anders. Op de dijk kwamen we het zusje van een dienstkameraad van manlief tegen, hadden we al heel lang niet gezien. Jullie hebben al zo vaak beloofd om eens op de koffie te komen en dat komt er maar niet van dus kom gezellig even mee. Het was ook gezellig en na de koffie besloten we om meteen maar door te rijden naar onze lunch. Ik stapte op de fiets maar niks hoor, ik kon trappen tot ik een ons woog maar mijn wielen deden niks. Ik dacht eerst dat de ketting eraf was maar nee, de boosdoener was het ding dat je op de foto ziet. Het is de houder voor de tandwielcassette. Daarin zit een pallen systeem en daar was door de jaren heen roestvorming ontstaan. Dat is niet raar want ik heb mijn fiets ook al zo'n 14 jaar. Volgens de fietsenmaker moet zo'n palletje ergens tegenaan komen of invallen waardoor het wiel word meegenomen (als ik het goed heb onthouden :-)) Einde fietstocht maar we werden (heel aardig) met de auto naar huis gebracht en C. heeft  daarna onze fietsen opgehaald. en die van mij naar de fietsenmaker gebracht. Om een lang verhaal kort te maken, afgelopen zondag gingen we alsnog de route fietsen.

De glazen boerderij.

Hier kwam ik dus al heel vaak voorbij en steeds dacht ik, wat goed bedacht om zo,n oude boerderij onder glas te bewaren. Vrijdag hadden Ellen en ik weer onze jaarlijkse herfst fietsdag, een geweldig mooie dag, niet alleen vanwege het nog altijd prachtige weer maar vooral het weerzien en door alles wat we elkaar te vertellen hadden. Ellen had een prachtige route uitgezocht en we begonnen met een rondje Oisterwijk, we dronken koffie op een terras, we gebruikten de lunch op een terras en op het eind van de middag dronken we nog wat fris op een terras, ja heerlijk heel de dag buiten. Dat laatste terras was bij de DE GLAZEN BOERDERIJ en opeens zei ze, knap gedaan hè, geen een steen aan te pas gekomen. Hoezo dat ?? nou het hele gebouw is van glas en daarop is met een moderne techniek de boerderij geprint. HIER lees je hoe men te werk is gegaan. Ik vind het schitterend !
Leuk einde van een mooie fietsdag, ik verheug me al op onze jaarlijkse lente fietsdag, van zoiets moet je toch een traditie maken, nietwaar ?

Drie kleine tasjes.

Dochter had op het w.w.w leuke tasjes gezien, en ik had zin om weer eens met stofjes te werken in plaats van met leer. Zij had nog wat spelden liggen en in mijn kisten lagen nog wel stofjes. Zij heeft alles geknipt en ik kroop achter de naaimachine. Met plakkatoen verstevigden we de stof, voordat de voering erin werd gezet. Er zit een klein binnenzakje in en een lusje om je sleutels aan te hangen, portemonnee, pakje zakdoekjes, lippenstift en de mobiele tel. kan erin, meer heb je toch niet nodig (soms). Het tasje sluit aan de bovenkant d.m.v twee magneetjes en de spelden zijn gewoon voor de sier. Leuk projectje !!!

Mandala 8.

Ik schreef al eerder over het HEILIG BOONTJE en dat er maar een van de drie was  opgekomen. Maar die ene heeft het goed gedaan, de plant was boven mij uitgegroeid. Het duurde wel lang maar uiteindelijk kwamen er toch boontjes aan. Spannend met het uitpakken of er ook een tekening op stond. Pff, ja hoor, niet allemaal even duidelijk maar toch leuk dat een zo'n boontje voor een schaaltje nakomelingen heeft gezorgd.
Ik heb ze meteen gebruikt om weer eens een mandala te leggen. De peulen en de boontjes liggen er en verder knipte ik uit de tuin de kleine pluizen van de uitgebloeide CLEMATIS VITALBA en de grote van de CLEMATIS TEXENSIS PRINCESS DIANA. De witte bloem in het midden plus de losse blaadjes zijn van onze witte herfstanemoon maar ik heb daar niet de exacte naam van.
Wil er volgend jaar ook iemand wat HEILIGE BOONTJES in de tuin (pot) dan laat het maar weten. Ik verstuur ze dan per leuke snailmail, laten we zeggen naar de eerste zes reacties.

"Oponthoud" !

Het blijft maar mooi weer en dus maakten we gisteren weer een tochtje, eentje met oponthoud. Er kruiste een rivierkreeft ons pad, hij stak zomaar de weg over, mijn man zag hem lopen. Nou ja, het was meer voort sukkelen, zo zielig hij miste linksvoor zijn schaar. We hebben nog even staan kijken en hij vond zijn weg naar de sloot. Ik weet ook niet in hoeverre ze dit overleven maar het was bijna niet om aan te zien.
Het tweede "oponthoud" was een monument. Eigenlijk stopten we voor de twee kerken die wel heel dicht bij elkaar staan. Het betreft hier een Rooms Katholieke en een voormalig Rooms Katholieke Kerk. De eerste werd ingezegend in 1910 en de tweede is van vóór 1400. HIER en HIER nog informatie over de twee kerken.
Het monument met de naam "Entree" herinnert aan oud-burgemeester Jacques Luske. In de Tweede Wereldoorlog zocht hij onderduikadressen binnen de kerkdorpen. Hij is uiteindelijk opgepakt en naar een concentratiekamp in Duitsland getransporteerd, waar hij is omgekomen. De deuropening, want dat is waar je doorheen kijkt naar de twee kerken, symboliseert gastvrijheid, de granieten wand bescherming en geborgenheid.
Het derde oponthoud betrof dan uiteindelijk een fikse regenbui maar we hadden geluk. Bij een pick-nick plek, op een driesprong waar we toen net langskwamen, had men een oud bushokje neergezet. Nou voor ons ideaal om even te schuilen en na een kwartiertje fietsten we weer verder in de zon.

Nog één keer dan.

We waren weer even terug bij de Sint-Pietersberg, het eindpunt van onze fietstocht van enkele weken geleden. We maakten er een dag Maastricht van en de reden daarvan was Limburgse Vlaai. Toen we aan het Pieterpad/Fietserspad bezig waren beloofden we onszelf, als we bij het eindpunt zouden zijn, koffie met een heerlijk stuk van die Limburgse lekkernij maar, je houdt het niet voor mogelijk, we vergaten het gewoon. Het was toen de warmste dag ( 38º ), we dronken daarboven wel koffie en fris, veel fris en dachten helemaal niet meer aan vlaai. Prima reden om er terug te keren en nu, we waren amper de SINT-SERVAASBRUG over, begonnen we met koffie en vlaai ( je kan het maar gehad hebben ;-)) Vanuit het centrum is het maar 1½ km lopen naar de St-Pietersberg en dat deden we natuurlijk en nog verder, naar de ENCI-GROEVE. Er werd druk gewerkt bij de groeve, medio 2018 stopte ENCI de commerciële kalksteenwinning. Tegelijkertijd met de dagelijkse winning van kalksteen voor de cementbereiding, wordt de 125 ha grote groeve al vanaf 2010 omgevormd tot een prachtig natuur en recreatiegebied. in 2020 wordt dit unieke stukje Nederland overgedragen aan Natuurmonumenten die het gebied dan gaat beheren. Heerlijk lijkt het mij voor de Maastrichtenaren, zo'n prachtige natuur, zo dichtbij huis. Zuinig op zijn !