Onze Flomus.

Gistermiddag zaten we, na een kort fietstochtje en voordat we naar een optreden gingen van onze kleindochter, heerlijk te lunchen in de tuin. Vers gebakken brood want de broodbakmachine had ik 's-morgens al aan het werk gezet, ja lekker makkelijk hè. En terwijl wij daar relaxte werd er achter ons flink gewerkt. Enkele hommels vlogen van bloem naar bloem, wipte met hun hoofd het bovenste gele kapje van de bloem omhoog en verdwenen er zowat half in. De plant hebben we al meer dan vijftien jaar en is ook met ons verhuisd. Ik kreeg hem tijden een open tuinen dag. We gingen fietsen ( het zal eens niet zijn ) en manlief kreeg een lekke band. Nu waren we net in de buurt van een tuin die je kon bezoeken. C. plakte zijn band en ik maakte een rondje door de tuin. De mevrouw vroeg of we een kopje koffie of thee wilden en zo schoven we aan aan een lange tafel op het terras. Er kwam nog iemand bij zitten en die vroeg vrijwel meteen aan de eigenaresse van de tuin "hoe gaat het met Flomus". Nou het ging nu wel goed, maar het was wel kritiek geweest. O jee dacht ik, er is zeker iemand ziek geweest.  Ze had eerst gedacht dat hij het niet zou halen maar nu het weer wat beter werd en de zon regelmatig scheen, knapte hij zienderogen op. Het gesprek ging zo nog even door tot ze op een gegeven moment zeiden dat het wel heel jammer zou zijn geweest als hij het had begeven want de gele bloemen waren toch altijd weer een lust voor het oog. Haha, toen ik doorhad dat het over een plant ging heb ik me ook maar in het gesprek gemengd en gevraagd hoe die flomus eruit zag. Ze liet hem uitgebreid zien en bood me een stek aan die ik dankbaar aannam. We moesten toen nog aan onze fietstocht beginnen maar Flomus heeft het overleefd ( in de fietstas ). Zijn echte naam is PHLOMIS maar zijn achternaam weet ik niet want er zijn meer dan honderd soorten. Het is gewoon onze Flomus.

Blauw tussen het gras.

Hoi, hoi alweer zagen we blauwe bloemen in de berm. Eerst maakten we 's-morgens een tochtje. Geen een blauwe bloem te zien. Toen maakten we 's-middags nog een tweede tochtje en ja hoor daar stonden ze, de GRASKLOKJES lieflijk tussen de zuring, de boterbloemen, de margrieten en het gras natuurlijk. Ondanks het lieflijke uiterlijk en de aardig klinkende naam had het grasklokje een minder goede reputatie, Volgens de Ieren gebruikten boosaardige trollen de bloemen als bekertjes om met onschuldige voorbijgangers een vroege vorm van het balletjeballetjespel te spelen. Dit ging er natuurlijk ook niet eerlijk aan toe. Het grasklokje heeft waarschijnlijk geen geneeskundige waarde, al waren vroeger gorgeldrankjes populair, omdat de bloemen op de keel leken.

Halvemaan tas.

Het was weer eens tijd dat er een tas gemaakt werd voor het tassenproject van onze dochter. Ze wil er 52 maken ( met hulp van mij ) van verschillende materialen die we zo her en der bij elkaar scharrelen. Afgelopen vrijdagavond zijn we dus weer lekker bezig geweest. Het hengsel en het stukje leer waar de rits in zit kwam van een oude tas van haarzelf, De rest van het leer is van een oud bankstel en de voering is een restje ( ook gebruikt ooit voor een schooltas ) uit mijn lappenkist. HIER kun je zien waar ze het idee vandaan heeft gehaald. Na de koffie waren we eraan begonnen en 's-avonds ( het was wel laat geworden ) kon ze hem mee naar huis nemen. Alletwee blij, want dat lukt niet altijd.

Rabarber-flip

Gisteren was het een dag van zalig niksdoen. We hoefden niet weg, er zou ook niemand komen dus we stonden wat later op, deden wat langer over het ontbijt en na het wassen en aankleden was het zo maar al koffietijd. Ik liep wat door m'n tuintje en bedacht dat ik vandaag wel eens een lekker toetje kon maken. Het is tenslotte rabarbertijd en ik had nog wel enkele, uit bladen gescheurde, recepten liggen. We hebben maar een klein tuintje maar een rabarber staat erin. Het recept komt uit een reclameblad van laplace en de moeite van het proberen waard. Daarom mag het op m'n blog.

Ingrediënten voor 4 personen.
750g rabarber.
150g suiker.
mespunt kaneel.
10 bitterkoekjes.
2 dl slagroom.
2 dl volle ( Turkse ) yoghurt.
2 zakjes vanillesuiker.

Leg de bitterkoekjes in de vriezer, zodat ze straks makkelijk verkruimeld kunnen worden.
Was en schil de rabarber en snij de stelen in stukjes.
Breng de rabarber met een klein laagje water en een snuf kaneel aan de kook.
Roer als de rabarber uit elkaar valt de suiker erdoor en zet het vuur uit.
Laat de moes afkoelen.
Klop de slagroom stijf met de vanillesuiker en spatel dit door de yoghurt.
Haal de bitterkoekjes uit de vriezer en verkruimel ze met een vijzel ( of leg ze onder een theedoek en sla ze fijn met een hamer ).
Vul glazen met afwisselend laagjes rabarber, bitterkoekjes en vanilleroom.

NB ; dat gedoe met de bitterkoekjes is me niet gelukt maar ik heb ze gewoon met een schaar in stukjes geknipt ( ging heel makkelijk ) en in plaats van Turkse, had ik Griekse yoghurt maar dat mocht de pret niet drukken.

A la retraite.

Gepensioneerd, ja dat zijn we al enkele jaren en wat nu zo leuk is, bij het bedrijf waar manlief werkte is ( al meer dan 25 jaar ) een Veteranen Personeels Vereniging. Een keer in de 6 weken wordt er iets georganiseerd ( behalve in de zomer ). Soms naar een museum, een mooie tuin bekijken, een middag  jeu de boules, een fietstocht of, zoals afgelopen woensdag, ijs maken bij een ijsboerderij. Het was weer een geslaagde middag, we hebben gezellig "bijgekletst" en natuurlijk na afloop het ijs geproefd. We maakten boerenjongensroomijs en aangezien we die dag op de fiets er naar toe waren gegaan konden we jammer genoeg geen bak mee naar huis nemen. Inmiddels zijn we er met de auto geweest en kon ik ook nog wat hoorntjes meenemen. De eerstvolgende keer dat de kinderen en kleinkinderen weer komen eten, kunnen ze proeven van wat opa en oma hebben gemaakt.

Over-de-grens-recept.

Het recept van deze heerlijke camembertsalade kan ik al goed vijftien (of meer ) jaren in m'n bezit hebben. Het knipsel is dan ook helemaal vergeeld en komt volgens mij uit de "Libelle". Het was alweer even geleden dat ik het maakte maar vorige week had ik een camembert over die op moest dus een mooie gelegenheid om het recept weer van stal te halen.
Was en droog 1 krop sla en pluk hem in stukjes.
Bak 100 gr ontbijtspek knapperig bruin en laat uitlekken op keukenpapier.
Snijd 1 camembertkaasje in dunne puntjes.
Klop een sausje van het sap van een ½ sinaasappel, 1 eetlepel honing, 1 uitgeperst teentje knoflook, peper, zout en 2 eetlepels kappertjes.
Schik de sla op een schaal en strooi het spek ( eerst even in stukjes knippen ) erover.
Leg de plakken camembert op de sla.
Schenk het sausje erover.
Lekker als voorafje of bij de lunch.

Ook 8 jaar.

Vorige maand werd onze middelste kleinzoon 8 jaar en vorige week woensdag onze kleindochter. Ja onze schoondochter en dochter waren toendertijd tegelijk in verwachting. Zaterdag heeft ze haar slaapfeest en gisteren was het grotemensenfamiliefeest. Het was weer heel gezellig en zoals gebruikelijk was er ook weer een zelfgemaakt cadeautje bij. Waren er in haar kamer voorheen nogal wat roze gekleurde spullen te zien, nu gaat dat veranderen in rood. Er blijft nog wel wat roze aanwezig want ze had mooie opbergbakken ( roze/rood ) en die wil ze niet missen. Niet zo moeilijk om iets te maken dus want een kussen komt altijd van pas. Ik naaide er een grote zak op en maakte er nog een geurzakje ( lavendel ) bij om er in te stoppen samen met een "envelopje", een rood schriftje en de felicitatie kaart natuurlijk. Het werd met enthousiasme ontvangen.

Toch nog korenbloemenblauw.

Ach ach, we zagen ze vorige week staan, op een rotonde. Schitterend zag het er uit, allerlei wilde bloemen, maar we hadden geen fototoestel bij ons. Deze week kwamen we er weer voorbij, met de auto, op weg naar de kleinkinderen ( oppasdag ). Maar alles was platgemaaid. Gisteren kwamen we er langs op de fiets ( met fototoestel, hoera ) en we zagen dat er nog een strook in de berm niet was gemaaid, toch nog een blauwe bloem, wat een geluk.

Aubergine of courgette.

Het is weer eens tijd voor een lekker en makkelijk recept. Ik zag het bij onze schoondochter in een tijdschrift en heb het sindsdien al enkele keren gemaakt. Het recept had ik toen gefotografeerd maar nu ook gevonden op het net. Dus ik zou zeggen probeer het eens. Het recept geeft aubergines aan maar wij vinden het lekkerder met courgettes. Als baktijd geeft men 35 min aan maar 2 x 15 min is genoeg, anders is de courgette te zacht (  vinden wij dan hè ). We aten er nog een tomaten/komkommer salade bij maar  soms ook een andere. Het ligt er maar net aan wat er op dat moment voorradig is en een beetje creativiteit hoort erbij.
Even een up-date ; ik kreeg een berichtje van Anita Willems, zij maakte er melding van dat er in het recept wat ontbrak, de aubergines. toen ik het nog eens controleerde zag ik dat de aardappels ook niet werden vermeld. Dus bij deze ; voor 4 personen, 2 aubergines of courgettes en 1 kg vastkokende aardappels.
Smakelijk eten.

Beschuit met muisjes ?

Ja, hier moet je toch even voor stoppen. Er zit weer een ooievaar ( of ooievaars ) op de Gevangentoren in Megen. Ik weet niet of er al eieren liggen of er jongen zijn maar we houden het in de gaten. We fietsen er nog wel eens langs. T.z.t maak ik nog wel een link want nu lukt het niet er is iets met de computer wat niet helemaal werkt.

Van geel naar wit.

Fietsten we een week geleden nog langs zonnig geel, nu heeft dat plaats gemaakt voor stralend wit. Prachtig fietsweer, aangename temperatuur en.......een veilig plekje om onze fietsen te stallen wanneer we even uitrusten op een zonnig terras.

Visualiseren.

De twee jongste kleinkinderen sliepen drie dagen bij ons. Dit omdat de slaapkamers allemaal tegelijk onderhanden werden genomen door de stukadoors en de vloerenleggers. Het was een strakke planning geweest voor in de vakantieweek, maar ja, soms zit het mee en soms......Voor ons was het heel gezellig en ze hebben zich goed vermaakt. Gistermiddag, na schooltijd ging kleindochter meteen aan het knutselen. Ik heb wat in mijn hoofd bedacht zei ze en dat wou ze maken. Het werd een varkensstal, nee niet bij ons in huis, alhoewel :)  Er werden pompons gemaakt en varkensgezichten erop geplakt, bakjes gemaakt voor het voer, een stal van een kartonnen doos, twee modderpoelen in het gras en een tractor om kisten met stro in te vervoeren. Een hele tijd is ze er mee bezig geweest en toen bedacht ze dat we na het eten nog wel het lekkere toetje konden maken dat ze op scouting hadden geleerd en haar broertje was het daar helemaal mee eens. Marshmallows roosteren boven een waxinelichtje en dan tussen twee Maria koekjes drukken en....smullen maar.

Vertederend blauw.

Het heet dan wel Grote ereprijs, maar de bloemen zijn slechts 10 tot 15 mm. Op de foto links kun je dat goed zien ( of niet dus ) hele kleine blauwe puntjes. het was een hele groep bij elkaar anders was het me misschien niet eens opgevallen. Maar wat bermplantjes betreft ben ik een echte speurneus.

De roze trui.

Nee, Tom Dumoulin heeft zijn fiets niet aan de wilgen gehangen, integendeel. Hij won gisteren de tijdrit en mocht vandaag starten in de roze trui. Wat een mooi begin van de Giro-start in ons land. We waren er gisteren bij en zagen het allemaal gebeuren. Een prachtige dag, niks dan vrolijke mensen, veel roze ( vlaggetjes, petjes, shirts, ballonnen en klaphandjes). Waarom roze ? Sinds 1909 word de Giro d'Italia georganiseerd door La Gazzetta dello Sport, die op roze papier word gedrukt. Hier lees je er meer over. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie met C, meeging als "gezelschap" zal ik maar zeggen. Ik had het boek "IK GEEF JE DE ZON" meegenomen ( en ons roze picknick kleed ) maar van lezen is niet zo erg veel gekomen want ik kwam er al snel achter dat het volgen van de renners, op dat moment, toch leuker was. Wel met de namenlijst erbij hoor want ik ben geen kenner. Maar ach dat mag de pret niet drukken.

Fietsen langs zonnig geel.

Wat een mooie dagen. Alhoewel het 's-morgens vroeg nog wat koud was en er hier en daar nog waterplassen lagen van de regen ( die gelukkig alleen maar 's-nachts was gevallen ) konden we, afgelopen maandag, toch weer een lekker tochtje maken. En zeg nou zelf, het is toch schitterend om zo te fietsen langs de dijken begroeid met koolzaad. Ja, de link is van een soortgelijk tripje maar het blijft gewoon genieten, telkens weer.

Altijd groen maar toch blauw.

Zondag, onderweg naar het mooie Buren, zag C. opeens deze mooie groep blauwe plantjes staan aan de overkant van een sloot. We konden er niet dichtbij komen maar gelukkig stonden er nog enkele aan onze kant en hebben we er toch nog een van wat dichterbij op de foto kunnen zetten. Het zenegroen, want dat is zijn naam, werd vroeger aangewend bij allerlei kwalen en zijn genezende werking op in-en uitwendige verwondingen. In de middeleeuwen schreef Ruellius over het zenegroen :
Men ghebruyckt dit cruydt oock in de quade sweeren ende zeerigheden
bysonder die aen de schamelijcke deelen koomen.
Altijd handig om te weten nietwaar ?

Reuzenmieren.

Insecta Fructus Giganteus is de Latijnse benaming voor een mierensoort die in 2012 tijdens het jaarlijkse Fruitcorso Tiel voor het eerst werd waargenomen. De unieke, vruchtbare leefomgeving in de Betuwe, met z'n vele soorten fruit, heeft geleid tot de reusachtige omvang van deze wonderbaarlijke mierensoort, zo lazen we op het bordje dat erbij stond. Deze mier ( tijdens het corso helemaal bekleed met fruit natuurlijk ) zagen we gisteren staan toen we naar het mooie stadje Buren fietsten en is een onderdeel van de creatie MIERacuREUS, een wagengroep waarmee Corsoclub Buren voor de 15e keer het fruitcorso Tiel won. Vaak worden praalwagens na het corso afgebroken. Deze onderdelen ( er staan 3 mieren ) zijn echter speciaal geconserveerd en behouden om de verbondenheid van Buren met het fruitcorso voor langere tijd tot uitdrukking te brengen. Het fruitcorso Tiel, dat elk jaar plaats vindt op de derde zaterdag in september, staat sinds 2013 op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed. Zo leer je nog eens wat op een prachtige zonnige fietsdag.

Vergeet-mij-niet blauw.

Alweer een paar weken geleden, toen bijna elke dag de zon scheen, maakte ik deze foto. Vlak voor een kasteeltje werden we staande gehouden door een groep mensen uit België. Ze hadden in het kasteel gelogeerd ( dat kan tegenwoordig ) en vroegen of wij een foto van ze wilden maken want dan zou iedereen er tegelijk op staan. Natuurlijk wilden we dat, nou en in de berm bij het kasteel stonden ook de Vergeet-mij-nietjes. In de link staat een verklaring hoe de bloem aan zijn naam komt maar een andere legende ( in mijn wilde plantenboek ) verhaalt hoe Adam de plant oversloeg toen hij alle schepselen een naam gaf. Later, na de slag bij Waterloo, vertelde men dat de slagvelden bezaaid waren met deze bloemetjes, die elk naar men zei een gevallene voorstelden.

Onze kok.

Gisteren sliepen onze twee jongste kleinkinderen bij ons en dan gaan we meestal wel iets bakken. Ik word afwasser en kok zei de jongste laatst. Nou hij heeft goed z'n best gedaan ( zijn zus ook hoor ). Eerst bakten ze Madeleines en daarna wou ik een nieuw recept proberen. Bananen-wortelmuffin met pecannoten, nou ze wilden het wel maken maar of ze het op zouden eten dat wisten ze nog niet zo zeker want wortel in muffins ??? Uiteindelijk viel het toch mee want de jongste vond ze lekker ( zijn vader en moeder en wij ook ) maar zijn zus houd niet van kaneel en ja dat zat er ook in ( een eetlepel zelfs ). Het is in elk geval goedgekeurd en zit nu in de map "bewaarrecepten".

Na A en B nu C.

In november behaalde hij ( jongste kleinzoon ) zijn zwemdiploma B. Daarna besloot hij om ook maar door te gaan voor C. Zijn zus, die eigenlijk al was gestopt, ging ook weer aan de slag ;) en gistermiddag lagen ze samen in het zwembad en wij, trotse opa en oma, waren er getuigen van. De C diploma's zijn binnen en daar hoorde een kleinigheidje bij dat verpakt werd in toepasselijk cadeaupapier. De A en B stempels waren er al natuurlijk, dus sneed ik er nog snel de C bij en wie weet moet ik binnenkort weer aan de bak want er werd al druk gesproken over reddingszwemmen. We wachten af !!!