Chocoladecakedag ?

Nou, nationale chocoladecake dag, daar had ik nog nooit van gehoord, maar toen we deze morgen nog wat lagen te luieren en naar de radio luisterden, werd dat opeens gemeld. Geen idee wie dit verzonnen heeft, maar ach het was er echt een dag voor. Eerst al uitgeslapen, wat bij ons zelden voorkomt, daarna lekker lui doen, waarvan je nog luier wordt, buiten regen maar 's-middags lekker schaatsen en cyclocross op t.v, daar past wel een chocolade cake bij. Niet dat we dat op andere dagen niet zouden lusten hoor, maar goed, ik moest hem nog wel even gaan bakken. Alle ingrediënten waren in huis dus dat was geen probleem, en als we dan toch in die flow zitten, dan drinken we er ook maar lekker een mok warme chocolademelk bij. Alleen was ik niet zo prachtig gekleed als de mevrouw op de blikken toen ik het serveerde ( en manlief ook niet hoor ).

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society.

Een titel waar je je tong op breekt maar een film die je een zeer genoeglijke avond zal bezorgen. Zo werd de film aangekondigd in de folder. We zijn al meer dan 20 jaar lid van de Filmliga maar volgens mij heb ik nog nooit wat, over welke film dan ook, geschreven. Misschien dat daar dit jaar verandering in komt, we zullen zien. Je kunt ook niks aanraden of afraden vind ik altijd, want wat de een schitterend vind is een gruwel voor de ander dus dat ga ik ook niet doen. Het was een feelgoodmovie en dat vond ik op dit moment wel heerlijk. Het speelt op het eiland Guernsey, en dat zullen misschien de meest ook vinden, is schitterend. Ben er nog nooit geweest maar we zagen prachtige beelden ervan.

Het is 1941 en het Britse eiland is bezet door de Duitsers. Vijf bewoners, Elisabeth, Dawsey, Eben, Isola en Amelia lopen na de avondklok buiten over straat en worden betrapt. Om niet te worden gearresteerd, verzint Elisabeth dat ze een bijeenkomst hadden van hun leesclub ( het Duitse rijk stimuleert graag culturele activiteiten ) Ter plekke verzint ze de naam. Ze komt tot The Guernsey Literary, maar doordat Eben iets te veel zelfgemaakte gin op heeft, roept hij iets over een niet te eten aardappeltaart met schillen. The Guernsey Literary Potato Peel Pie Society is geboren. Na de Tweede Wereldoorlog ontvangt de jonge Londense schrijfster/journaliste Juliet Ashton een brief van een lid van een voor haar mysterieuze  boekenclub die in de oorlog werd opgericht. Haar nieuwsgierigheid is gewekt en zij besluit naar Guernsey te reizen. Daar ontmoet ze de heerlijk excentrieke leden van de boekenclub en ontvouwen zich de geheimen van hun oorlogstijd. Het verhaal laat zien hoe het er tijdens de bezetting aan toe ging op Guernsey en dat het na de bevrijding nog niet veel beter was, omdat de oorlog voor de bewoners eigenlijk nog niet voorbij was.
Deze tekst haalde ik van de folder.
Wat ik er nog aan toe wil voegen is dat je zomaar lid zou willen worden van zo'n boekenclub. Dat vind ik dan hè !

Bènkskes !

Iedereen heeft ze vast wel eens gezien, de mozaïek bènkskes, ze zijn bijna  niet te missen. Ze staan misschien ook wel in jullie dorp of stad of anders wel in een plaats in de buurt. Eerst zag ik ze staan in de omgeving maar we maken nogal wat kilometers op de fiets ( vorig jaar 8539.84 km ) en op een gegeven moment dringt het tot je door dat het er écht veel zijn. Zelfs in China, niet dat we daar langs kwamen gefietst hoor, maar dat las ik dan weer op het WWW ( echt iets voor op een regenachtige zondag om daarin te verdwalen ). Ik vroeg me natuurlijk af, wie maakt ze ? Nou iedereen kan dat eigenlijk. Het is een idee van KARIN BRUERS. Zij merkte jaren geleden, tijdens een debat waar sociale verkilling ter sprake kwam, op dat er steeds meer bankjes waar mensen elkaar konden ontmoeten uit het straatbeeld verdwenen. Haar idee werd opgepikt en zij ontwierp het prototype, de Socialsofa, in beton gegoten ( "hufterproof") in de vorm van een chaise longue. De eerste werden in september 2006 in Tilburg geplaatst. Ik las al dat bedrijven ze kopen of scholen en dan samen mozaïeken, onder begeleiding of kunstenaars krijgen de opdracht. HIER las ik nog wat wetenswaardigheden en ook dat er nu al staan in Ravenna, Barcelona, Knokke, München.......ja ik kwam mijn dag wel door en dan ook nog genoten van het E.K schaatsen natuurlijk. Echt een luie relax dag.

Nieuw.

We fietsten gisteren weer een voor ons bekende route. Over de dijken naar het pontje, MEGEN-APPELTERN, overvaren en aan de andere kan verder. Koffie drinken in BENEDEN-LEEUWEN en daarna via een iets andere route weer terug. Wel weer over het pontje maar nu (ha) Appeltern-Megen. Saai denk je misschien, maar voor ons niet hoor want het landschap veranderd met de seizoenen en zelfs maakt het al een verschil of er zonneschijn is of veel bewolking. We moeten bij ons vaak over een pontje en dus nemen we altijd een strippenkaart. Makkelijk zo'n kaart en hij zit dan ook altijd bovenop mijn stuurtas. De oude was vol dus kochten we een nieuwe. We kunnen er weer tegenaan, voor een tijdje dan !

Onzen ouwe Sint-Jan.

Wat het weer betreft mogen we niet mopperen. Het jaar is redelijk goed van start gegaan, dus maakten we al enkele fietstochtjes. Nog geen lange maar gewoon naar enkele van onze "stamkroegen" zal ik maar zeggen. Naar 's-Hertogenbosch gaan we regelmatig en drinken dan wat, met uitzicht op de Sint-Janskathedraal, het voorbeeld voor deze olijkerd. Ondanks het gewicht van tweeduizend kilo ziet hij er toch redelijk beweeglijk uit. Het is de Britse beeldhouwer Tony Cragg die dit maakte tijdens een werkperiode in de Brabantse hoofdstad. Het idee had hij al eerder, op een vlucht boven de Grand Canyon. Hij zag een rotsformatie, geheel rood, die eruit zag als een kathedraal et voila........!

Het werd ter gelegenheid van de millenniumviering voor de stad aangekocht en staat in Het Noordbrabants Museum. Wanneer je het aan 't bewonderen bent en je draait je om, ja dan, dan is daar het origineel.

Gelijkgestemden.

Nog één keer over Jan Sluijters dan omdat ik er niet genoeg van kan krijgen. Fascinerend om de ontwikkelingen te zien in zijn werken door de jaren heen. Hij kon al prachtig schilderen (hij won niet voor niets in het begin van zijn carrière de Prix de Rome) maar moeilijker is het om het "gewone" los te laten. Hij heeft werkelijk in alle stijlen geschilderd. Door zijn bezoeken aan Parijs werd zijn stijl expressiever. Gedurende die periode liet hij zich ook inspireren door o.a Piet Mondriaan. Geweldig dat er nu deze twee werken op de tentoonstelling te zien zijn, links Kubistisch halfnaakt van Sluiters en rechts het vrouwenfiguur geschilderd door Mondriaan. De naam van het werk ben ik vergeten maar dat is niet erg want, een mooie reden om nog eens te gaan kijken. 

Inspiratiebronnen.

"Ja ja, burgers en buitenlui, hooggeboorde en deftige gepandjesjaste heeren kunstenaars, hier is het, het Leven, het levende werk, het tintelende, spetterende!"

Dit schreef criticus Conrad Kickert over het werk van Jan Sluijters in 1907.

Sluijters ging, tegen de zin van de Prix de Rome commissie, toch naar Parijs. Het verblijf daar heeft een enorme ontwikkeling in zijn werk teweeggebracht.Terug in Nederland gaven zijn schilderijen en tekeningen een impuls aan de moderne kunst. Met zijn actuele doeken en zijn streven deze te exposeren streed Sluijters voor een progressiever kunstklimaat. Ook verdedigde hij openlijk de moderne kunstenaars Kees van Dongen en Vincent van Gogh Zijn interesse in licht en kleur inspireerde de bevriende schilders Leo Gestel en Piet Mondriaan. Ik vond het daarom ook erg mooi om werken van hun naast die van Sluijters te zien.

Op basis van zijn Parijse studies maakte Sluijters in Nederland dit prachtige monumentale doek, Bal Tabarin, 1907.Het is een ode aan het elektrisch licht. Het uiterst moderne schilderij werd geweigerd op een tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Wat ik persoonlijk dan weer heel grappig vind is dat ik in de folder, onder deze foto las, Bal Tabarin, Stedelijk Museum Amsterdam, langdurig bruikleen particulier verzamelaar, voorgenomen gift. Het kan verkeren !
Het is uiteindelijk toch wel tentoongesteld ( in het Stedelijk ) maar het schokte de Nederlandse kunstwereld. Het werk werd duivels en krankzinnig genoemd.

Larens landschap met octoberzon.
De landschappen vormen het hoogtepunt van Sluijters' luminisme. De stralingskracht van de najaarszon doet naast van Gogh denken aan Van Dongens zomerlandschappen uit 1905. In dit landschap gebruikte Sluijters eigentijdse elementen als lantaarnpalen en fietsers. Voor ons heel normaal, maar ik denk voor die tijd zal dat misschien niet gebruikelijk zijn geweest anders zou het er niet bij vermeld hoeven te worden dacht ik zo.
Wordt vervolgd.

Uit Brabant.

We gaan altijd graag naar het HET NOORDBRABANTS MUSEUM, het is een prettig museum vooral na de laatste verbouwing. Oud en NIEUW lopen mooi in elkaar over. Gisteren zagen we er het werk van een van onze drie uit Brabant afkomstige kunstenaars, JAN SLUIJTERS. De andere twee zijn Jeroen Bosch en Vincent van Gogh, goed gezelschap toch ? We hadden al wel eerder werk van hem gezien, maar dat hij zo veelzijdig was wisten we niet. Met het schilderij ( links ) "De profeet Elisa en de zoon der Sunamitische vrouw ( 1904 ) won Sluijters de belangrijke Prix de Rome. Hij werkte er drie maanden aan in een afgeschermde loge. De jury prees de duidelijke verbeelde gebeurtenis en de functionele lichtval. De kleur van de kleding van de vrouw was echter niet ingetogen genoeg. Ondanks dat Sluijters de voorstelling gladder had geschilderd dan zijn andere werk, was de jury niet te spreken over de te grove toets zo las ik. En dan toch die prijs winnen, merkwaardig. Met die prijs kon hij naar het buitenland reizen. Het doel was dat hij zich volledig op zijn academische kunstenaarschap zou richten. hij mocht met een toelage in principe vier jaar lang kunstschatten bestuderen in het buitenland.Tijdens het eerste reisjaar, in 1905 verbleef hij in Italië., In de Galleria Borghese in Rome kopieerde hij het schilderij Danae van Correggio ( ook op de tentoonstelling te zien ). Hij vond het maar niks om de verplichte kopieën te schilderen, nou en daar kan ik helemaal inkomen.  Hij kreeg veel meer interesse voor het maken van impressionistische lichtstudies en het buiten schilderen. Hij legde zijn kersverse echtgenote Bertha vast in tegenlicht ( prachtig toch ) maar vanwege de niet-traditionele schilderwijze wilde de Prix de Rome commissie het werk niet tentoonstellen in de Rijksacademie. Sluijters verzette zich hiertegen en daarna werd het portret toch geëxposeerd. Ook legde hij liever het  eigentijdse en rauwe stadsleven vast. Het tweede studiejaar wilde hij in Parijs doorbrengen en toen de commissie Spanje als reisdoel bepaalde, vertrok hij met tegenzin. In Spanje raffelde hij zijn reisprogramma af en tegen de instructies in stapte hij op de trein richting Parijs. Ja ja, men had wat met hem te stellen. Leuk vind ik zulke informatie bij de werken. 
Morgen het vervolg.

Tussen de bedrijven door.

Ja de tas moest ècht deze week gemaakt worden. het is te gek voor woorden, maar ik heb er een jaar de tijd voor gehad en dan op het laatste nippertje..........Het zit zo, vorig jaar, 21 december, was ik op de verjaardag van een goede kennis en zij gaf mij een oude spijkerbroek en vroeg of ik daar een tas van wou maken. Okay, maar aangezien ik net daags ervoor een kleine operatie aan mijn hand had ondergaan ( carpale tunnel syndroom ) zul je wel even moeten wachten zei ik. Nou dat was geen probleem. Het duurde een tijdje voor het gevoel in mijn vingers weer helemaal terug was en toen, ja toen was ik heel de broek vergeten. Zo gaat dat soms, altans bij mij. Het was al bijna zomer toen het me weer te binnen schoot maar, o jee, waar was de broek gebleven ? Ik dacht toch echt dat ik hem apart had gehouden van de rest want hier liggen nogal wat oude spijkerbroeken, of resten ervan. Samen met mijn dochter hebben ik er al heel wat verknipt en zijn er aardige tassen uit ontstaan, het zal toch niet hè, pff ik kreeg het er Spaans benauwd van. Alles afgezocht, in de kast, in dozen, in bakken, niks. Totdat ik in een tasje keek dat in de werkkamer aan het wandrek hing, hè hè gevonden. Zo stom hè dat je zoiets helemaal maar dan ook helemaal vergeet. Enfin, het werd een lange hete zomer en er was geen haast bij, maar ja de tijd gaat snel en vandaag was ze weer jarig. Ik was er ook om het mee te vieren en jawel, met tas hoor.
De zakken, met applicatie, heb ik aan de ene kant gebruikt, een andere applicatie is, aan de andere kant, gebruikt om het gat dat op de knie zat te dichten. De gebloemde stof gebruikte ik als voering en was een restant dat onze dochter nog had liggen. Aan de binnenkant maakte ik nog een zak met rits en naaide er nog ergens een lange lus met een musketonhaak aan om haar sleutels aan te hangen zodat die makkelijk zijn terug te vinden wanneer de tas vol zit met van alles en nog wat. Kan nog melden dat hij is goedgekeurd ;-)

Rood moest het zijn.

Elk jaar probeer ik een ander soort van kerstboom. Vaak maken we ze zelf van allerlei VERSCHILLENDE materialen maar soms hebben we een echte boom. In die echte boom hang ik dan wel weer ZELFGEMAAKTE versiering of ik verzin iets van spullen die er al in huis waren. Dit jaar wist ik in de zomer al wat voor boom het zou worden n.l, de boom van VORIG JAAR. Hij stond er in die lange hete zomer zo zielig bij. Lang had hij het volgehouden maar toen het steeds warmer en warmer werd kon hij het niet bolwerken en lag er in een mum van tijd een dikke deken van dennennaalden aan zijn voeten. Nu mag de boom voor de tweede keer onze kamer opfleuren. Ik wist al dat ik rood wou hebben dit jaar, maar wàt in het rood ? Toen zag ik HIER op het blog van Bettie, Schotse ruiten. Nou die had ik hier nog wel liggen, we hadden er laatst nog TASJES. van gemaakt. De boom is nu rood gespoten, de lampjes hangen er in en gisteren zijn de hartjes gemaakt. Kijk hem stralen, weliswaar zonder zijn naalden maar dat is dan weer een voordeeltje voor mij.

Kaartjes in een zakje.

Hè hè, het grootste gedeelte van de Kerstpost is vanmiddag op de bus gedaan. Met heel de dag die berichten op het nieuws  over misschien stakingen bij de post, weet je het maar nooit. Op het blog van Ageeth zag ik HIER en HIER een super idee om post te maken. Ageeth heeft heel vaak bruikbare ideeën die het verdienen om er wat mee te doen. Ze gaf er ook nog de beschrijving bij hoe je de zakjes kan maken en waar je de leuke kaartjes kan kopen. Ik besloot dus om dit jaar mijn kerstpost op die manier te versturen. Enveloppen maakte ik al vaker en zo'n pons heb ik ook al jaren dus dat kwam mooi uit. Dank dank Ageeth, het was ook nog eens lekker relaxed om te doen.

Recepten.

Al jaren maken wij voor de kinderen, als Sinterklaas cadeau, een fotoboek. Daarin staan dan  foto's die wij maken op onze oppasdagen of wanneer we ze meenemen op het jaarlijkse dagje treinen of als ze komen logeren kortom, de momenten waar de ouders meestal niet bij zijn. Maar deze keer deden we het anders. Ik liep al langer met het idee rond om een kookboek te maken van recepten waar ik al jaren mee kook en die de kinderen en kleinkinderen lekker vinden. De een vind dit lekker en de ander dat maar het zijn allemaal recepten waarvan ze, als ze ervan hadden gesmuld, zeiden "die houden we er in". Omdat de kleinkinderen ook graag meehelpen in de keuken, maar dan vooral met koekjes, cake, en muffins bakken, soms met alles snijden voor verse tomatensoep of appelmoes, staan zei ook op de foto's in dit kookboek. Leuk voor later en zo worden de recepten, sommige oud sommige nieuw, bewaard voor het nageslacht zal ik maar zeggen.

Alle foto's zijn door ons zelf gemaakt, behalve die op de omslag.

Verwondering.

Vol verbazing liepen we door de gigantische zalen in DIT MUSEUM. Er is zoveel leuks te zien en  het viel ons op dat er ook voor kinderen wel het een en ander te beleven is. Hier bij deze ingebouwde lift die net iets hoger komt dan mijn enkels, zaten of lagen steeds kinderen op de grond naar de open en dichtgaande deuren te kijken. Ha, er kwam natuurlijk niemand uit, maar het was gewoon grappig. Dan het enorme, 216 ton wegende, sculptuur van cortenstaal. Het is overweldigend wanneer je tussen de zes stalen platen loopt en ook van bovenaf kun je het heel goed bekijken. HIER vond ik nog een filmpje over het plaatsen van dit kunstwerk "Open Ended". En dan het zwembad, onder water lopen en toch niet nat worden, verwonderlijk toch ? En zo kan ik nog wel even doorgaan, er was zoveel te zien. Enfin, je moet het ervaren, en wij, wij gaan echt nog wel terug. Genieten was het.

Eerbetoon.

Toen we terug naar huis reden, na ons weekend weg, gingen we nog even naar DIT prachtige museum op een schitterende locatie. We waren het steeds al van plan maar het is best een eind bij ons vandaan. Nu plande we de route er langs. Er was pas een nieuwe tentoonstelling geopend over de, op 1 juli jl. overleden kunstenaar Armando. Het museum had een overzichtstentoonstelling gepland in het voorjaar van 2019 en zou in het teken staan van zijn negentigste verjaardag. Hij is dus nu al te zien en duurt tot 10 maart. Het is de moeite waard, ik wist niet dat zijn werk zo divers was. Hij schilderde idyllische landschappen maar maakte ook grof werk zoals deze ladder die symbool staat voor opklimmen, maar waar een val nooit ver weg is. Bij die werken in brons gaat vaak het macabere samen met het hoopvolle ( tekstfragment uit het begeleidende boekje ) en dat vond ik wel mooi dat dubbele. Niet ver bij ons vandaan staat ook een werk van hem, HET WIEL, daar komen we regelmatig langs. Sommige werken knallen er echt uit en of je er dan van houdt is een tweede, dat is voor iedereen weer anders. Een ding is echter zeker, zijn werken komen in de grote ruimten goed tot hun recht.

Mandala 9.

Even een rust moment gepakt. Het is zo druk de laatste weken, de dagen vliegen voorbij. Ben met van alles en nog wat bezig en toen ik eens goed in de tuin keek, bleek dat ik snel nog wat moest gaan afknippen om nog een mandala met wat kleur erin te kunnen leggen.
Wat ik heb gebruikt zijn de uitgebloeide bloemen van de Hedera ( klimop ), de laatste Lavendel bloemen, de bloemetjes van de Hortensia die er ook niet meer zo mooi bij staat. Daar hebben afgelopen zomer ontzettend veel mieren in gezeten. De pluimen van het Lampenpoetsersgras, die zo licht zijn dat ze bijna bij elke ademhaling van de tafel waaiden, werden gebruikt en de blaadjes en blauwe besjes van een heel stekelige struik waarvan ik de naam niet ken.
Nog steeds heerlijk om te doen

Herfstig Amsterdam.

Het is soms heel verrassend dat je in de stad, in dit geval Amsterdam, achter de huizen nog aardige tuinen tegenkomt. De tuin ligt aan de achterkant van Huis Marseille, museum voor fotografie. Waar we voor gingen sprak ons totaal niet aan maar ach, dat kan wel eens gebeuren. Gelukkig hadden we er niet heel lang voor hoeven te reizen want we waren tenslotte al in Zandvoort. Lekker langs de grachten gewandeld, wat foto's gemaakt, ons weer eens verwonderd over scheefstaande huizen, nauwe steegjes en de vele fietsen, gesmuld van overheerlijk gebak en 's-avonds terug in het hotel lekker aanschuiven voor het diner. Echt een relaxte dag was het. Ook wel eens lekker.

8000km.

We gingen een weekend weg, moest een verrassing zijn maar dat was mislukt. C. had een hotel geboekt, alles betaald, alles uitgeprint, alle correspondentie  verwijderd van de computer en van zijn en mijn i-pad maar helaas men stuurde na enkele dagen wéér een mail dat het zo leuk was dat we geboekt hadden, weg verrassing. Maar ik zeur niet hoor want het was super leuk. We waren in Zandvoort, hadden onze fietsen meegenomen en heerlijk in de duinen gefietst. Daar zagen we dit grappige bord, voor mensen die dicht bij zee en duin wonen misschien heel gewoon, maar wij hadden het nog nooit gezien. Onderweg vierden we ook nog even onze 8000ste km van dit jaar met natuurlijk een lekkere lunch, genieten was het.

Verse vijgen.

We gingen naar de verjaardag van mijn broer en mijn broer heeft al jaren een mooie vijgenboom in een grote pot staan. Net voordat we naar huis gingen kwam de boom ter sprake. hij had nog nooit zoveel vruchten gedragen dan dit jaar. Er waren er al veel afgevallen maar er hingen er ook nog aan. Lekker vijgenjam van maken dan zij ik tegen mijn schoonzus, maar dat deed ze niet. Ik mocht ze hebben als ik wou, et voici vier, bijna vijf potjes lekkere jam. Een heel makkelijk recept had ik gevonden.

500 gram verse vijgen, 500 gram geleisuiker, sap van een citroen en ik deed er nog wat stemgember bij uit een potje dat ik nog in de koelkast had staan.

Snijd het topje van de vijgen en snijd ze in vieren. Breng de vijgen met de suiker, het citroensap en de gember in een grote pan met dikke bodem aan de kook. Laat alles enkele minuten doorkoken. Kooktijd tellen vanaf dat alles blijft pruttelen ook wanneer je erin blijft roeren. Schep de jam in goed schoongemaakte potjes en draai de deksel er goed op. Zet de potjes 10 minuten op hun kop, en laat ze daarna afkoelen.
Ik vind vijgenjam heerlijk op nog warm versgebakken brood, mmmmmmmm.

Alles op een rij.

Nog één keer terug naar het PLATTELANDSMUSEUM. Bij het Lola bord in de buurt stonden niet alleen  oude wasmachines, wringers en, van nog langer geleden, de geribbelde wasborden opgesteld maar ook strijkbouten. Wat een gedoe moet dat zijn geweest. Die kleine platte boutjes werden op de kachel gezet om heet te worden, dat zag ik nog bij mijn opoe en ik heb ook nog steeds haar strijkbout. Bij die grote bouten kon je de bovenkant omhoog klappen om er gloeiende kooltjes in te doen maar zo'n luxe had mijn opoe niet. Wat de worstmachientjes bij de wasafdeling doen weet ik niet maar ze staan er wel leuk op de planken waaraan, zoals in die tijd gebruikelijk was, met punaises een kantje is bevestigd. Klompen, ook zo'n leuk iets, er stonden er genoeg. Op de voorgrond de blok hout die al is voorbewerkt in een handig formaat zodat de klompenmaker kan beginnen. In een vitrine zag ik een taal lesboekje liggen, ik dacht uit 1952, met een schrijffoutje zag ik net. Het bovenste versje ken ik nog wel van vroeger en het het liedje van het A-B-C dat wordt nu nog steeds gezongen. HIER vond ik een filmpje van het liedje.

Van vroeger.

We hadden weer een uitstapje van de veteranen personeelsvereniging. Deze keer gingen we naar een klein MUSEUM dat is gehuisvest in een langgevelboerderij uit 1867. Het is nog precies ingericht zoals het vroeger was, het voorhuis met d'n herd = woonkamer, de Goei kamer, waar vroeger alleen de pastoor en de dokter mocht komen en waar je werd opgebaard als je was overleden, de geut = bijkeuken met kelder, de stal met de gewitte muren en de deel = werkruimte in de stal van de boerderij. Maar er is nog meer te zien, in de schuren oude werktuigen, allerlei soorten klompen, oude schaatsen, strijkbouten in soorten en maten, oude schoolbanken enz. enz., teveel om op te noemen. in de ontvangstruimte staat nog allerlei oud speelgoed, spelletjes, blikken, foto's en je wordt er ontvangen met koffie/thee en een lekkere snee cake. We kregen een rondleiding en daarna was het onder het genot van een lekker wijntje nog even gezellig bijkletsen.