HERDENKEN.

         DODENHERDENKING

         Weet je dat er verdriet is.
         Ik wens dat er nooit meer oorlog is.
         En dat ik het nooit mee zal maken.
         Wat ik ook wil, is dat iedereen aardig en lief is voor elkaar.
         Dat ik weet dat alles goed gaat.
         En dat alle verdriet zal gaan slapen.
         Mooi moet het leven zijn.
         Voor iedereen een eigen levenslijn.
         Het kwaad is dan super klein.
         Fijn is ons leven.
         Want ZE, hebben hun leven voor ons opgegeven.
         En daarvoor zijn wij hun heel dankbaar en dat is echt waar.


         Dit gaat onze kleindochter Bo vanavond tijdens de dodenherdenking voorlezen.
         Het is niet door haar geschreven, maar door een ander kind op school.
         Als ik er nog achter kan komen wie het is, dan schrijf ik het er nog bij.

HEART ... Crea 5219.

Maandag zag ik tijdens het fietsen, op de heenweg, dit HART. Het was  gespoten op het asfalt. Stop, gauw een foto maken, want het thema van deze week was HEART.

Op de terugweg zagen we dit, in een boom gekerfd, HART. Nummer twee dat ging dus goed. Dinsdag in het openluchtmuseum zag ik een HART in de deur van een oud buitentoilet plus nog een als versiering van een sleutelgat. Woensdag fietsten we door een dorp waar, in de pastorietuin denk ik, een Heilig HART beeld stond. Donderdag zocht ik tussen mijn knipsels naar HARTJES ( ik weet zeker dat die nog ergens heb ) maar ik kon ze niet vinden. Dan maar andere zoeken. Ik vond nog een HART van ijzer en twee HART stempels die ik ooit uit een gum heb gesneden. Hèhè, ik kon gaan plakken en dit is het resultaat.

Mijn dag.

Zondag vierde ik mijn verjaardag al voor  vrienden en familie, maar gisteren was ik echt jarig. Ik werd natuurlijk het allereerst gefeliciteerd door manlief, maar toen ik mijn i-pad opensloeg was daar een mooie E-card van een blogvriendin. De dag begon dus goed. We moesten wel vroeg op want het was onze oppasdag maar dat vonden we niet erg. Dochter wou wel wat proberen te regelen maar dat was niet nodig omdat ik graag nog eens terug wou naar het openluchtmuseum in Arnhem en daar zouden Bo en Brun ook wel zin in hebben. Dat was ook zo en we hadden een super leuke dag. We hebben het helemaal anders beleefd dan de vorige keer. Het jaarthema was GRUWELIJK LEKKER en ging over smaken. Sommige nu onbekende smaken waren ooit heel gangbaar. Andere smaken zijn nu juist heel gewoon, maar sinds wanneer ? En waar komen ze vandaan ? Je kunt het allemaal daar ontdekken. We hebben proefjes gedaan in de suikerwerkplaats, we deden de "zoet is goed? Suikerquiz" hoe (on)gezond suiker is, we namen een kijkje bij het thema feest, dat bestond uit feesttafel dekken, met poppetjes feesten spelen door zelf een verhaal ervan te maken, zingen en cake versieren. Op verschillende locaties, door heel het park, kon je recepten verzamelen door de vork op de Gruwelijk Lekker route te volgen.

Natuurlijk waren er ook nog de gewone dingen die er altijd zijn. zo herinnerden ze zich nog dat ze de vorige keer onder de tram, in de smeerput, konden staan dus dat nu ook. Op het Kindererf  kon je aan het werk, maar ook touw springen, hoela hoepen, bloklopen en steltlopen en dat deden we allemaal.

Zelfs wassen op het wasbord en alles door de wringer doen vonden ze leuk. we hebben dan ook heel wat foto's genomen, dat snappen jullie wel. Op het Zaanse plein wilden ze ook nog wel even op de hoge fietsen want dat was toen we er jaren geleden waren niet zo goed gelukt.

Kortom, ik had een leuke verjaardagsdag en toen we 's-avonds thuis kwamen lag er nog een stapeltje verjaardagskaarten op de deurmat, waarvan er een die ik heel grappig vond. Twee heel gerimpelde vrouwtjes met dezelfde haarkleur dan ik, die heel gelukkig bij de brievenbus zitten ( met taartjes en koffie ) en verrukt zijn met de echte post die binnen valt. Nou ik ook hoor ! Iedereen bedankt voor de gelukswensen in welke vorm dan ook. Op de E-card stond de tekst, HET LEVEN IS EEN GROOT PAK KLEINE DINGEN, en zo is het maar net.

Volle dagen.

Op maandag maakten we een fietstocht van zo'n 80 km en werkte ik nog een paar uurtjes in de tuin. Op de dinsdag is het onze oppasdag en vanwege de vakantie begonnen we met koekjes bakken en versieren, een idee van Bo. Omdat het mooi weer was wilden we niet heel de dag binnenblijven. Niet ver bij ons vandaan is vorig jaar een minigolfbaan geopend en onze twee jongste kleinkinderen vonden het superleuk om er heen te gaan. We konden er op de fiets naar toe en zijn na het golven met een omweg naar het klauterwoud gereden waar ze best nog zin in hadden.

Op woensdag gingen we weer fietsen maar nu richting een verjaardagsfeestje. Heerlijk taartje, lekkere hapjes en gezellig kletsen. 's-Middags kon ik nog weer een paar uurtjes wat in de tuin doen, want ik wil hem wel een beetje netjes hebben voor mijn verjaardag. Op donderdag waren de twee oudste kleinkinderen bij ons en die hadden ook wel zin om een balletje te slaan. Op de vrijdag was het tijd om binnen maar eens wat op te ruimen en werden er al wat boodschappen gedaan. Vandaag de rest van de boodschappen, Koningsdag kijken op t.v met een oranje slagroomsoes erbij, het een en ander bakken want morgen ga ik mijn verjaardag vieren. Ben dan nog niet jarig, nee dat is pas op 30 april, de vroegere Koninginnedag en ik moet zeggen dat had wel wat, de vlag hing altijd te wapperen. Maar ik mopper niet hoor want als het zover is, ben ik toch maar mooi 70 lentes jong ;-)

REFLECTION ... Crea 5219

Heel simpel houd ik het deze week. Bij het woord REFLECTION - WEERSPIEGELING zag ik in een flits een foto voor me van een vakantie in Frankrijk. Tijdens een wandeling (nee we zitten niet altijd op de fiets) langs Lac d'Allos, maakte C. deze foto. Nou dat is toch wel een echte WEERSPIEGELING. De bergen, de wolken en de planten, we zagen het allemaal dubbel. Echt een schitterende wandeling was het, prachtige planten stonden er en voor het eerst zagen we de marmotten in het wild. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de volgende dag zijn we vanuit Barcelonnet de Col d'Allos opgefietst. Ja, haha, die lag daar zomaar en dan laat je zo'n kans niet voorbij gaan, toch?

Dierenflat.

Gisteren fietsten we een prachtige route langs Maas en Waal. Een paar weken geleden hadden we deze uitgeprobeerd omdat ik hem ook met een vriendin ga fietsen en dan wil ik graag weten of alle bordjes kloppen, wat voor horeca er onderweg is en of we hem in verband met de windrichting rechts of linksom gaan rijden. De route was zo goed bevallen dat C. en ik hem dus nog een keer reden en wat we de vorige keer niet hadden gezien was dit kunstwerk. Ik snap wel waarom want het staat net op een hoek waar we linksaf moeten slaan, dit kunstwerk staat rechts en aangezien we dan natuurlijk al met onze ogen de weg volgen....snap je ? Maar deze keer was het tijd om onze banaan te eten en zag ik een bankje en een vuilnisbak en....... verdorie, daar stond het. Een vogelhuis en wat voor een. Toen we er stopten vloog er net een meesje naar binnen maar ook weer snel eruit. We hebben nog even gewacht of hij terugkwam maar helaas.
Ik zie dat de tekst op het bord misschien moeilijk is te lezen dus zet ik hem hieronder.
                             
                "Buurtschap"
Kunstenaar:  Ger Pekel
Materiaal: Inlands eiken en Franse dakpannen.

Dit kunstwerk is ontstaan vanuit de wens van omwonenden om de buurt te verfraaien.
Ger Pekel heeft het dorp Hernen, met haar kerk, kasteel en dorpshuis als uitgangspunt genomen voor een dierenflat. Dit park-ornament is geschikt voor huisvesting van mussen, mezen, vleermuizen, vlinders, bijen, hommels en lieveheersbeestjes. Er onder kunnen nog egels zich verschuilen.
"Buurtschap" wordt ieder jaar onderhouden door de aanwonende tijdens de nationale burendag.
April 2011.
Ik vind het wel leuk zo'n initiatief.

SPRING ... Crea 5219.

SPRING, LENTE en wanneer die begint dan beginnen ook weer de voorjaarsklassiekers. Omloop Het Nieuwsblad, Kuurne-Brussel-Kuurne, Strade Bianchi, Milaan-San-Remo, Ronde van Vlaanderen ofwel Vlaanderens Mooiste.........enz.. Deze laatste reden wij in 2010 en dan niet de toeristische, maar dezelfde die door de profs wordt gereden, ja hoe verzin je het !! We kochten de routekaart van de drie lussen waaruit de ronde bestaat , het meisje bij de info zei al "maar mevrouw, die is heel zwaar hoor" maar ja, wij hadden dit als doel om onze vakantie mee te beginnen. We reden hem niet in een dag hoor, maar deden elke dag een lus. De drie lussen hadden op de kaart elk een andere kleur. De blauwe lus (80km) is de meest noordelijke. Je krijgt een aantal stevige kasseistroken onder de wielen geschoven waarvan de Molenberg en de Wolvenberg de moeilijkste waren. Maar allez  hè, het was onze trouwdag en 's-avonds hadden we een lekker etentje wel verdiend, toch ???  De dag erna reden we de groene lus (114km), het is de langste maar het weerbericht gaf aan dat het heel de dag zonnig zou zijn, dus ideaal !!! Weer hellingen, de Varentberg, het Foreest, Berendries, Valkenberg, Ten Bosse en uiteraard de Muur ( Geraardsbergen ). De Muur, waarvan ik had gedacht dat me dat niet zou lukken ( met z'n maximale stijging van 19.8 ) was héél zwaar maar toch gelukt. De oranje, derde en laatste lus (72km) was geen lange zware route, maar dit was de hel. Lood en loodzwaar, kasseien, het stijgingspercentage en de hitte. Nog nooit eerder hadden we in 'n beklimming van de fiets gemoeten, maar op de Paterberg (max. 20.3%) en de Koppenberg (max. 19.4%) haalden we het niet.  Bovendien was het voor C. extra moeilijk, want die had z'n zadelbrug gebroken en alle fietsenzaken die we onderweg zagen, waren i.v.m. de vakantie, gesloten. We zijn weer opgestapt en op het eind van de dag gaf onze teller 'n stand van 87.05km aan. Een geweldige ervaring om deze LENTE klassieker te hebben gereden.
 Toen we daags erna uit België vertrokken vroeg de mevrouw bij het tankstation, "was 't plaisant langs hier" ??
Jawel, dat was het !!! 

KIND ... Crea 5219.

Kind, daar kun je eigenlijk vele kanten mee op. Je zou kunnen kiezen voor aardig, lief, hartelijk, vriendelijk....etc.. Maar ik koos voor SOORT. Heel de week lopen denken aan allerlei SOORT van dingen maar ik had totaal geen inspiratie. Een SOORT van "writers block" maar dan anders. Tenslotte is het toch nog gelukt om wat te creëren. We maakten woensdag een flinke fietstocht en ja dan zie je dat er toch al heel veel SOORTEN planten in de bermen bloeien. De paardenbloemen zijn op het moment wel in de meerderheid evenals het koolzaad, de madeliefjes en pinksterbloemen. Kleine viooltjes zag ik ook al maar de klaprozen en korenbloemen, dat SOORT van bloemen, waren er nog niet maar die komen echt nog wel. Omdat ik op het allerlaatste moment nog moest gaan zoeken is het wat karig met de plantenplaatjes. Ik had nog wel meer afbeeldingen maar, eigenwijs als ik ben, wou ik alleen maar getekenden. Jaja, een SOORT van stres gaf dat nog ( haha ) maar nu dan toch..........gepubliceerd :-)

Brabantse vlag.

Deze foto's stonden al een tijd klaar, maar ik kon nergens informatie vinden waarom of voor welke gelegenheid het bankje daar was geplaatst. Vandaag ( hoera ) heb ik het gevonden.

Toen Orthen, Engelen, Empel en Rosmalen in 2015 hun 1200-jarige naamsvernoeming vierden, gaf onze provincie aan elke jubilaris een zelfde "benkske" cadeau. De bankjes zijn te herkennen aan de rood-witte blokken van de Brabantse vlag en het wapen van Noord-Brabant op de achterkant. Dit bankje werd in Rosmalen, om onverklaarbare redenen, pas twee jaar nadat men het had gekregen geplaatst. Na vele telefoontjes met de gemeente ??? was er eindelijk contact met de juiste persoon en werd de plaatsing binnen twee weken geregeld. Hoe moeilijk kan het zijn !!!
Bron : de Rosbode.

HAPPY ... Crea 5219.

Deze keer spelen onze twee jongste kleinkinderen een rol in het uitbeelden van het weekwoord HAPPY.
Het was oppasdag en de kleinkinderen waren heel de dag thuis i.v.m studiedag. Tijdens de koffie vroeg ik "waar worden jullie HAPPY van" ?  Kleinzoon Brun zei meteen "van smileys". En toen hij even later op de trampoline ging springen zei hij "en hier ook van".
Kleindochter Bo wordt vrolijk van muziek. Ze schreef er wat over op een briefje en dat zal deze week de tekst van dit blog zijn. Het briefje heb in het zakje gedaan en in het boek geplakt. Opa had nog wat foto's gemaakt toen ze stond de dansen op de muziek van de musical Droomvlucht.

HAPPY.

Als ik muziek hoor word ik HAPPY. Ook al ben ik verdrietig en hoor ik verdrietige muziek, dan word ik HAPPY omdat ik dan in de mood ben. Ook vind ik musical muziek super leuk, ik kan me dan helemaal inleven en vaak de tekst meezingen en dan word ik HAPPY. Als ik dans kan ik vaak wel emotie laten zien, dat vind ik fijn en leuk. Dit zijn een paar voorbeelden waar ik HAPPY van word.
Bo.

Glas, glas en nog eens glas.

Zeven zeecontainers en vijftien vrachtwagens waren er nodig om alle objecten en installaties van Chihuli Studio in Seattle naar Groningen te transporteren. En toen ik dit las in het magazine van het Groninger Museum, moest ik meteen denken aan de ramp met de aangespoelde containers op de wadden. Het zal je maar gebeuren als kunstenaar dat zo'n groot gedeelte van je werk verloren zou gaan. Gelukkig voor ons was alles veilig aangekomen en hebben kunnen genieten van al dat moois. Ik houd van glas, vind niet alles mooi, maar soms doet het door de grote afmetingen toch wat met je. Sommige bollen waren zo groot als een voetbal of skippy bal.

Deze "tuin" van glas genaamd Mille Fiori, ( duizend bloemen ),beslaat een hele zaal en is bijzonder kleurrijk. Wanneer je er rondom loopt ontdek je steeds wat nieuws.

Glas tegen de hoge wanden, ik vond het schitterend. Ongelooflijk, wat een werk om zoiets te bedenken en dan ook uit te voeren. Dale Chihuli is ook heel blij met zijn team en zeker omdat hij, door een zwaar auto-ongeluk in 1976 het zicht aan één oog was verloren. Hij stuurt een team van zeventien glasblazers en assistenten aan. Vandaar ook de DUIZENDEN FAXEN die hij altijd en overal vandaan verstuurde als hij weer een idee had of iets duidelijk wou maken.
Buiten stonden ook nog wat werken en deze vonden we wel leuk, een doorkijkje naar het station. Nou en stations hadden we die dag goed kunnen bekijken, tot twee keer toe werden alle reizigers verzocht de trein te verlaten. Één keer omdat er een verdacht persoon langs het spoor was gesignaleerd en één keer omdat er een vervelende lucht in de cabine van de bestuurder hing waardoor hij onwel werd. Het is van Brabant naar Groningen toch al een "Keulse reis" dus twee keer extra wachten tot het was opgelost koste ons flink wat tijd. Maar laten we het positief bekijken, de vertragingen waren op de terugweg en gelukkig is er niks ergs gebeurd. Bovendien was de tentoonstelling de moeite waard geweest.

WALLS ... Crea 5219.

Walls ofwel MUREN in goed Nederlands. We gingen deze week naar de tentoonstelling van de glaskunstenaar Dale Chihuly in het Groninger Museum. Ik was me wat aan het oriënteren en las over de duizenden faxen die hij maakten om zijn ideeën, zijn schetsen en notities te versturen naar zijn team. Soms brengen deze tekeningen zijn plannen voor nieuwe installaties of sculpturen in kaart. Vaker beschrijven ze projecten die, vanwege hun omvang, moeilijkheidsgraad en ambitie, een grote mate van samenwerking en communicatie vereisen. De "faxen" worden bijna nooit tentoongesteld en toen ik las dat er nu enkele MUREN in het museum ermee vol hingen wist ik meteen wat me te doen stond, fotograferen dus.
Een andere MUUR hing vol met Amerikaans-Indiaanse dekens met daarvoor enkele vazen uit zijn Cylinder-serie. Om de bijzondere weefpatronen ook in glas weer te geven, ontwikkelde hij een techniek die bekend staat als de "pick-up tekening". Hierdoor konden de kunstenaar en zijn team de complexe patronen van gekleurde glasdraden samensmelten met het oppervlak van de vaas.
Dit is mijn bijdrage van deze week, nee eigenlijk is alle eer voor Chihuly, toch ?

Over zijn mooie glaskunst schrijf ik in mijn volgende blogbericht.

Ontbijtfilm.

Zaten we zaterdagavond bij de toneelvoorstelling, zondag ochtend zaten we al vroeg bij de film. Een keer per jaar organiseert de Film Liga een filmfestival met ontbijt. Het programma is zo samengesteld dat je twee films kunt zien. Er is keuze uit zes films op drie locaties. Wij gaan meestal naar één film want twee achter elkaar daar word ik "gaar" van. Je mag eten en drinken mee nemen in de filmzaal, maar wij vinden het altijd gezelliger om aan een tafeltje te gaan zitten en bovendien is dat makkelijker. Het is ook leuk om mensen binnen te zien komen en soms zie je nog een bekende en maak je nog een praatje over de keuze die jij of zij hebben gemaakt. Het is altijd een gezellig geroezemoes.
Wij kozen de film Bankier van het Verzet. Ik denk dat iedereen de film al wel heeft gezien, maar wij dus nog niet. Ik vond hem spannend en hartverscheurend mooi. Je vraagt je steeds af wat je zelf zou doen, zou je ook die moed hebben die zij hadden.
De film is bekroond met vijf Gouden Kalveren. Nou wil dat voor mij nog niet alles zeggen, want ik vind een film mooi, of niet ongeacht hoeveel kalveren hij ook krijgt maar ik las het op de folder, evenals het volgende stukje.
Hoewel gedramatiseerd. is deze film gebaseerd op het onbekende maar waargebeurde levensverhaal van Walraven "Wally" van Hall. Deze bankier heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de financiering van het Nederlandse verzet tegen de NSB en de nazi's. Samen met zijn broer Gijs, de latere burgemeester van Amsterdam, bedenkt hij riskante constructies en de grootste bankfraude uit de Nederlandse geschiedenis. Maar hoe grootschaliger de operatie wordt, hoe meer mensen er vanaf weten en de kans  toeneemt dat het misloopt. Voor Walraven van Hall zijn diverse gedenktekens zoals aan het Beursplein en voor het kantoor van de Nederlandse Bank in Amsterdam.
Bij ons volgende bezoek aan de hoofdstad maar eens gaan kijken dan.

Dwazen.

Hier gingen we dus afgelopen zaterdag naar toe. Het was echt al héél veel jaren geleden dat we naar amateur toneel gingen. Onze dochter wou wat gaan doen, zocht wat op het gebied van dans of toneel, nam hier en daar een paar proeflessen en koos voor toneel. Ze hadden maanden gerepeteerd voor deze avond en natuurlijk hadden we kaarten gereserveerd ( gelukkig want het was helemaal uitverkocht ) Haar debuut wilden we, vanzelfsprekend, niet missen.
Het stuk Dwazen, oorspronkelijke titel Fools, is een komedie geschreven in 1979 door NEIL SIMON.
Even in het kort : Hij (Leo) kreeg een geweldige baan aangeboden als leraar in de idyllische Russische Hamlet van Kulyenchikov. Als hij daar aankomt ontmoet hij mensen die het stof van de stoep in hun huis vegen en mensen die geloven dat, als je een koe op z'n kop melkt er meer room in de melk zit. Het blijkt dat Kulyenchikov al 200 jaar vervloekt is met chronische domheid. De wanhopige mensen hebben Leo aangenomen om de vloek te verbreken. Ze hebben er niet bij verteld dat als het hem niet binnen 24 uur lukt, hij net zo dom zal worden als zij. Waarom gaat Leo niet weg ? Hij is meteen verliefd geworden op de beeldschone dochter van de dokter. Zij is zo dom dat ze pas sinds kort weet hoe ze moet gaan zitten. Natuurlijk verbreekt Leo de vloek en krijgt hij het meisje. Het was een sprookjesachtige klucht, pummelachtige grappen en met een rustieke moraliteit.
Er deed ook nog een koor mee en dat gaf echt een meerwaarde aan het stuk.
We hebben genoten, gelachen en natuurlijk waren we trots op onze dochter, die pas een half jaar mee deed maar echt niet uit de toon viel.

1000 km.

Het was weer zover, de eerste 1000 km in 2019 zijn we weer gepasseerd. Een stralende fietsdag was het, 's-morgens eerst nog bewolking, maar na de koffie kwam de zon er al door. Vorig jaar fietsten we een paar keer langs een boerderij waar op een bord werd aangekondigd dat er een kaasmakerij en winkel zou komen. Nou dat is net iets voor mij, altijd leuk van die gezellige winkeltjes langs je fietsroute. Leuk om eens binnen te kijken en kaas daar zijn wij alle twee dol op. Al verschillende keren sinds de winkel er was kwamen we er voorbij, maar steeds op de verkeerde dag (open op vrijdag en zaterdag) maar deze keer fietsten we op vrijdag, afstappen dus. Echt een heel leuke WINKEL, modern logo, frisse uitstraling, en heel fijn dat er van alles werd verteld over de kazen, de kruiden die men gebruikt, heel vriendelijk werden we geholpen. We kozen voor een kaas met Italiaanse kruiden, echt zó lekker. Nou daar gaan we nog eens vaker heen.
Ja en 1000 km in de benen, daar hoorde natuurlijk weer een traktatie bij en die gebruikten we HIER.

TALKING ... Crea 5219.

Het woord van deze week, praten. Het eerste wat bij me opkwam was de Babylonische spraakverwarring. Toen ik op de lagere school zat vond ik dat altijd een prachtig verhaal. Er werd ooit op aarde één taal gesproken en in die "ooit"  tijd vestigden de mensen zich op een laagvlakte niet ver van de rivier Eufraat. Men ging daar een stad bouwen met een toren die "tot in de hemel" zou reiken. God zou naar de aarde zijn afgedaald om te kijken wat de mensen daar aan het doen waren. Hij vond dat de Babyloniërs het te hoog in hun bol hadden en besloot daarom spraakverwarring te veroorzaken. Hierdoor verstonden ze elkaar niet meer en de bouw werd gestaakt. Men kon niet meer samenwerken, men begreep elkaar niet meer. Vanaf die dag sprak iedereen een andere taal. Ik vond dat toentertijd onbegrijpelijk. Hieronder zie je nog een leuk filmpje over de "bouw". Afgelopen week, met de verkiezingen, leek het vaak ook op de Babylonische spraakverwarring, door elkaar spreken zonder naar elkaar te luisteren en elkaar niet verstaan.
Ik zocht een afbeelding van de toren en vond er een, geschilderd door Pieter Breugel de Oude. De afbeelding heb ik verknipt en valt wat uit elkaar ( het verval ). Daarnaast plakte ik reepjes met tekst maar door de spraakverwarring kan niemand er nog wijs uit worden net zo min als van de gestempelde tekst, ja jullie wel natuurlijk.

PATIENCE ... Crea 5219.

GEDULD dus en een mandala leggen vraagt wel wat geduld, vooral wanneer het materiaal heel licht van gewicht is of rond en dus makkelijk gaat rollen. Daarentegen is het wel rustgevend. Ik gebruikte de gekleurde blaadjes van een Orchidee en de groene blaadjes van de Oranjebloesem. De grijze buitenrand is van de geknipte takjes van Lavendel en de grote bolletjes komen van de Hedera. Alle kleine bolletjes zijn de zaadjes van de brede Lathyrus en laat ik die nou net deze week in mijn brievenbus hebben gekregen, mooi ingepakt in een zelf gevouwen envelopje met daarbij een leuk kaartje met een roodborstje. Er stond opgeschreven: succes met de zaadjes. Waarschijnlijk bloeien de planten pas volgend jaar, Nou daar moet ik dan GEDULD mee hebben. Ik ga ze in elk geval zaaien met dank aan Ageeth van het blog  OGENZALF.

TRAVEL ... Crea 5219.

Travel......en ik moest meteen denken aan onze reis, samen met de kinderen, 41 jaar geleden. Ik had in de Libelle een verhaal gelezen over een gezin dat met hun kinderen in een zeilboot een geweldige reis hadden gemaakt. 's-Avonds liet ik het aan "de man" lezen en zei dat ik dat echt zó geweldig vond om zoiets te kunnen doen. En wat ik totaal niet had verwacht, gebeurde. Hij zei, laten we dat dan gaan doen, want als we het nu niet doen komt het er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van. Onze dochter was 4 jaar en onze zoon 3 jaar. Manlief zegde zijn baan op, we verkochten ons huis, we kochten een camper, regelden natuurlijk ook nog wel het een en ander en we vertrokken om een reis door een gedeelte van Europa te maken. Nou ik kan je verzekeren, het was een geweldige belevenis. En de afgelopen week eigenlijk weer, wat heb ik er lang over gedaan eer ik deze twee bladzijden klaar had. Ik kwam maar niet aan de gang, van alles kwam ik tegen, de oude munten, de stapel met ansichtkaarten en brieven die we in dat halve jaar naar mijn ouders hadden geschreven. Mijn moeder had ze allemaal bewaard en toen mijn ouders waren overleden zijn ze hier terecht gekomen en dat is zo leuk om weer te lezen. We schreven veel want mijn ouders hadden geen telefoon. Wel belden we regelmatig met mijn broer, hij had ook geen telefoon, maar we belden hem dan op zijn werk. Alleen vanuit Portugal was bellen in die tijd een groot probleem. Men moest naar het postkantoor, daar gaf men je nummer door aan Lissabon, die maakten dan verbinding met Nederland en dat alles duurden soms wel anderhalf uur. Dat kunnen we ons nu niet meer voorstellen. Jammer genoeg hebben we weinig foto's, omdat we in die tijd dia's maakten en helaas hebben die een keer vochtschade opgelopen. Gelukkig hebben we nog wat kunnen redden, die hebben we gescand en staan nu op de computer. Deze foto's zijn daar weer van afgedrukt, dus de kwaliteit...mw. Bij de bruiloftsfoto is een stukje stukje stof geplakt, dat is van de stropdas van de bruidegom. We waren uitgenodigd op een Spaanse bruiloft en tijdens het eten was er plotseling een hoop herrie en gejoel. Zoals het gebruik daar was werd, of de sluier van de bruid, of de stropdas van de bruidegom in stukjes geknipt. De gasten kunnen de stukjes dan kopen en het geld is dan het cadeau voor het paar. Er waren amper genoeg stukjes want, zoals daar ook het gebruik was, kwam het hele dorp kwam op de bruiloft. Travel, het was een prima woord, het was heerlijk terugkijken.

We waren in Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Portugal,Italië, Oostenrijk, Duitsland en weer Nederland. Van alles gezien, van alles beleefd en wat is een half jaar dan snel voorbij, veel te snel.

Jong geleerd is oud gedaan.

Carnaval begon voor ons al op vrijdag. De basisschool heeft op de laatste dag voor de carnavalsvakantie een eigen optocht. In groepjes hebben de kinderen wat in elkaar geknutseld, alles zelfbedacht en gemaakt en daarmee lopen ze twee keer rond de school en natuurlijk staan opa's, oma's en papa's en mama's langs de route. Het thema was 55 jaar vol wonderen en hier op het voorste karretje ligt een schilderij waar een tovenaar met toverstaf uit kwam, spandoek erbij en er lag ook nog een draagbare bluetooth mini speaker op de kar voor de muziek. Men moet klein beginnen, nietwaar !!!
Het was jammer dat onze kleinzoon 's-nachts ziek was geworden en dus niet mee kon lopen. Kleindochter liep wel mee.

Zaterdag was het jeugd optocht en daar zijn de karren al wat groter. dat is natuurlijk niet gek, want de papa's en mama's helpen mee met het bouwen. De kinderen zelf ook hoor, met beplakken van de poppen, met het schilderen en deze keer hebben ze ook alle tekeningen ingekleurd die op de afgerolde filmrol staan. Thema was hier "in de film". Deze kar is van de groep waar onze dochter, schoonzoon en de kinderen aan mee doen. Ik heb er helaas niks van gezien want Brun was nog steeds niet beter, wat hij verschrikkelijk vond, dus fungeerde ik als oppas. Opa is natuurlijk wel gegaan dus gelukkig hebben we de foto's kunnen bekijken.

Ja en dan gisteravond, de grote verlichte optocht. Daar kon onze kleinzoon gelukkig weer mee naar toe, weliswaar niet zelf meedoen, maar het kijken alleen is al een belevenis. Het was weer schitterend. En nu logeren de kinderen weer hier, erg gezellig, zodat papa en mama kunnen gaan "dweilen" en morgen lekker kunnen uitslapen natuurlijk.

GOAL ... Crea 5219

Goal is het woord van deze week en dan denk je in eerste instantie aan voetballen. Goal is ook Doel en daar kom je verder mee. Man en ik raakte in gesprek, hebben wij nog DOELEN op onze leeftijd ( alle twee rond de 70 ). Jazeker. we dragen ons steentje bij aan het DOEL om de plastic soep te verminderen, we hebben zonnepanelen en sinds kort zijn we ook mede investeerders in een windmolen. Ons DOEL is ook om te proberen ( en ik zeg proberen, want dit heb je niet altijd zelf in de hand ) zo gezond mogelijk te blijven door gezonde voeding en voldoende beweging. En van beweging hebben we weer een speciaal DOEL voor dit jaar, het fietsen van de Elfstedentocht.
Voor deze week knipte ik een stuk van Friesland uit een landkaart en omcirkelde ik de elf steden. Ik maakte een zakje van de VLAG VAN FRIESLAND en daar bewaar ik de blauwe rondjes met de knooppunten in, want we volgen de tocht via een knooppunten route.
De foto is van het ELFSTEDENMONUMENT "It sil heve" waar ik in 2006 was met een vriendin. We fietsten toen de Rietland-Hanze route.
Het kleine driehoekje rechts op het blad knipte ik uit een doosje waar Fries roggebrood in zit en toen ik de tekst op het doosje ging lezen zag ik dat het bedrijf waar dit roggebrood wordt gebakken, op de route ligt, Hallum. Kijk en dat vind ik dan weer leuk, jaren eten we dit brood al en natuurlijk valt dat niet op, maar nu komt het nog echt op ons pad ook, grappig.