Blauw, of toch niet ?

Twee dagen lekker gefietst want voor de komende dagen is er niet veel soeps voorspeld. Veel blauw in de berm of is het paars ? hier heeft men het over paars/violette maar hier staat hij bij de blauwe bloemen. Ach ja, twee jaar geleden, toen ik met de paarse bloemen bezig was, hadden we hier ook 'n discussie en sloeg ik hem over. Maar nu mag ie d'r op.

Woorden en beelden.

Ik dacht dat we te laat waren maar ik zag dat de tentoonstelling, Boekpresentatie NU, van Joost Zwagerman en Marc Mulders, verlengd is t/m 22 mei 2016. Hier vind je het gedicht, dat ik het allermooist vond ( Contact ), omdat dit volgens mij de strijd die hij voerde goed weergeeft. De hoofdtentoonstelling op dit moment, in De Pont, is het werk van Roni Horn. Ik had nog nooit van haar gehoord maar dat maakt niet zoveel uit. Het is vaak ook verrassend om iets nieuws te ontdekken maar deze keer viel het wat mij betreft tegen. Waar was je nou Joost, dacht ik, om bij DWDD vol passie uit te leggen wat we nu echt moesten zien. Want dat kon je als geen ander.

1000 km.

Jawel, de eerste 1000 km in 2016 hebben we dit weekend overschreden. Het grootste gedeelte reden we al voor 13 februari, de dag waarop alles even minder leuk werd zal ik maar zeggen, maar toch ! We aten hier een lekker broodje en namen meteen de nieuwe gids mee van rivierenland en een boekje ( alletwee gratis ) met schitterende knooppuntenroutes. Het is altijd weer een genot om door die gids te bladeren. Er staan prachtige foto's in plus heel veel informatie en de routes natuurlijk. Volgende keer, wanneer we weer die kant op gaan, wel een nieuwe strippenkaart voor het pont kopen want die was vol.

8 jaar.

Donderdag was hij jarig, een van onze kleinzoons, maar gisteravond was zijn feestje. Ook deze keer werd het een geldcadeautje want hij is aan het sparen voor een racestuur voor de playstation. Omdat de donderdag onze oppasdag is, waren we er en had ik alvast een ( zelfgemaakt ) kleinigheidje meegenomen. Een van zijn favoriete auto's had ik afgedrukt op een restje jeansstof en daar een pennenzakje van gemaakt. Het zakje is ook met rode stof gevoerd en gevuld met rolletjes mint waar hij dol op is. Natuurlijk werd de auto ook nog afgedrukt op de felicitatiekaart. En gisteravond smulden we van zijn lekkere verjaardagstaart. Gezellig ( familie ) feestje was het met de opa's en oma's, ooms en tantes en neven en nichten.

Blauw.

Elk jaar kies ik aan het begin van het seizoen een kleur en kijk tijdens het fietsen in de berm welke planten ik in die kleur zie staan. Na wit, geel, paars en roze is nu blauw aan de beurt. Dit weekend zagen we deze mooie helderblauwe bloemen. Je leert zo heel wat planten kennen want weet je de naam niet ( zoals van deze ) dan moet je gaan zoeken. Ik denk dat ik de juiste heb gevonden, zo niet dan hoor ik het misschien wel. Hij zal wel uit een tuin ontsnapt zijn want ik las dat ze in België en Nederland als sierplant in tuinen worden gekweekt en van daaruit verwilderen. Mooi toch ?

Bloesemstraatje.

Hoi hoi, we mogen weer fietsen en dat doen we dan ook. Korte tochtjes nog maar o zo mooi. Gisteren kwamen we langs dit mooie straatje, niet eens zo ver van ons vandaan en dat vroeg om een foto momentje. Vandaag spraken we met de chirurg die de hartoperatie bij C. heeft uitgevoerd, een vakman in hart en nieren ( haha in dit geval alleen hart dan ). Hij sprak vol passie over de manier hoe hij de operatie heeft uitgevoerd ( op een kloppend hart ) en liet zelfs een apparaatje zien dat hij gebruikt om, wanneer hij de aders gaat hechten, op die plek geen beweging te hebben. Interessant om te zien maar het fijnste is dat we groen licht hebben om ons leven weer verder te leven zoals voorheen.

Troostvogeltjes.

Het begon met het maken van "lentevogeltjes" en "Kerstvogeltjes" maar langzamerhand zijn het "troostvogeltjes" geworden. Ik heb ze ooit gemaakt van bloezen van mijn overleden schoonzus en van overhemden van mijn overleden broer. Toen een kennis dat zag, vroeg ze me of ik ze wou  maken van stropdassen van haar man. En nu maakte ik ze voor een gezin waarvan oma is overleden. Oma maakte altijd patchwork en elk lid van het gezin heeft zijn eigen kleur uitgezocht tussen de lapjes van oma. Fijn dat ik het mocht maken.

Oma zal jij.......

......zo begon de tekst die onze kleindochter schreef boven haar ontwerp van de tas. Natuurlijk "zal"oma dat. Ze wist precies wat ze wou. De buitenkant werd gemaakt van de binnenkant van, alweer, een oude spijkerbroek. De opgestikte hoekjes en het middenstuk van het hengsel moesten donkerder, dus van de buitenkant van de broek. De bies onder en de letters had ze graag van roze vilt en ze besloot dat een rode wolk mooier was dan een groene. We maakten ook een patroon voor het geval dat ze er nog een wil maken. Dat alles deden we al begin februari maar door omstandigheden kwamen we er pas gisteren toe om de tas te maken. Het enige wat ik heb gedaan is het opstikken van de wolk met letters ( heeft ze wel zelf geknipt ) en het laatste zoompje boven in de tas waar de voering tussen zit want anders kwam ze te laat op zwemles en wat aanwijzingen natuurlijk. Ik zou zeggen, project geslaagd !!

Spijkertas no 6.

Nu eens geen blauwe spijkerbroekentas, maar 'n bruine, gemaakt van een broek van manlief. Te ruim geworden ( zat niet meer lekker ) bovendien had hij hem al zo lang dat het model ook niet meer up to date was. Hij lag daar maar te liggen dus heb ik de schaar er maar eens ingezet. Het al eerder beproefde model uit  Flair no 38 uit 2014. Echt zo leuk om te maken. Tailleband eraf rukken, tussenbeennaden open scheuren, zakken eraf en je kan beginnen. Je kan de lussen nog van de tailleband halen maar dat heb ik deze keer niet gedaan ( lekker makkelijk ) en dat staat nog mooi ook. De tas heb ik wel gevoerd maar dat hoeft niet per se. De voering had ik nog liggen ( klein beige/wit ruitje van 'n paar mm. ) de tas van de oude broek, knopen laten zitten waar zaten en een paar binnenzakken met al eerder gebruikte ritsen maakt er een ideale tas van. Makkelijk nu je bij de meeste winkels er geen meer krijgt.

Verwoorden.

'Laten we durven.
Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven - voluit en gretig - omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen.
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt.
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels.
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren.
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar.
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan.Laten we ze openlaten; onze deuren, onze armen onze geesten.Laten we pantsers afleggen, en de andere tegemoet treden, telkens weer.
Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust.
En laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna.
Laten we durven. Ja.'

Griet Op de Beeck.

Gisteren zag ik haar bij De Wereld Draait Door en sprak ze deze door haar geschreven tekst uit.
Ik zag de tekst al op dit blog maar wil het toch nog delen zodat nog meer mensen kennis kunnen nemen aan deze zo mooi verwoorde hartekreet.

Doorgestikt.

Heerlijk vond ik het om weer eens ruitjes te stikken op stof. Vroeger heb ik dat vaak gedaan toen ik in de avonduren schermkleding maakte. Bij sommige modellen, ik dacht voor de degen maar dat weet ik niet meer zeker, werden de voorpanden gewatteerd en doorgestikt. Ik vond dat altijd heel fijn om te doen. En nu had onze dochter voor haar tassen project een doorgestikt model uitgezocht dus mocht ik weer aan de bak. Zij maakte de tekening en heeft alles geknipt en ik kroop achter de machine. De tas werd gemaakt van een kapotte spijkerbroek ( er kan nog meer uit ) de voering was een restje van iets en de sluiting een stukje leer van het bankstel maar dan binnenstebuiten. Het blijft leuk om iets te maken van niets.

Niet op de fiets.

Nee wij mogen ( nog ) niet gaan fietsen en dat is wel afkicken voor ons als fervente fietsers maar de tijd verstrijkt en de dag dat het wel weer mag komt daardoor steeds dichterbij. Ondertussen eten we af en toe maar eens "fietspasta" en trakteerden we ons, tijdens de boekenweek, op het boek van Jelle Brandt Corstius over zijn fietstocht van Amsterdam naar de Middellandse Zee om de as van zijn vader uit te strooien. Ben er net aan begonnen en het staat me wel aan. Bovendien komen er heel wat herinneringen bovendrijven van onze eigen fietstocht, vanaf ons huis, op en neer naar Doizieux een dorp in de buurt van St-Etienne ( Fr ). Wij hadden een ander doel, ook veel bagage, behalve, "as in tas".

Hart.

Opa werd verwend want plotseling lag opa in het ziekenhuis. Onze kleinkinderen gingen meteen aan het tekenen en knutselen. Nu, na enkele weken ziekenhuis, drie omleidingen ( dat was wel even schrikken ) is hij weer thuis. Fietsen kan voorlopig niet maar wandelen mag wel ( 3x10 min per dag ) maar dan moeten de weergoden wel meewerken. Ik had even geen tijd en zin om te bloggen maar nu waag ik er toch een berichtje aan. Ongelooflijk hoe snel het lichaam na zo'n ingreep zich hersteld en dar zijn we heel gelukkig mee.

Van bankstel tot clutch.

Tussen, op het laatste moment, vier carnavalsjurken maken hebben wij ( dochter en ik ) toch nog dit polstasje afgekregen. We hadden er al een gemaakt maar dat beviel ons niet. Dit tweede ging al iets beter maar ik ben nog niet tevreden en dan vooral niet over de voering. Het moet anders kunnen. We blijven het proberen want er is tenslotte leer genoeg. Hier kun je er nog meer over lezen. Ondertussen ( ze zag ons natuurlijk bezig ) heeft onze kleindochter zelf een tas ontworpen en gevraagd of ik die met haar wil maken. We hadden vorige week al stofjes bij elkaar gezocht ( fijn weer wat uit m'n kist met lappen ) en gisteren samen alles geknipt. Dus binnenkort............

Carnaval.

Het was weer geweldig de Verlichte Optocht. Het thema dit jaar was "Onderwaterwereld". Prachtige wagens, sommige meer dan 20 meter lang en zo'n 8 meter hoog en verlicht door duizenden lampjes, trokken door de straten. Maar ook de loopgroepen vond ik geweldig mooi. Kwallen, dansende vissen, snorkels en Finding Nemo, het was mooi om te zien. Complimenten weer voor iedereen die hier maanden aan hebben gewerkt, de vrijwilligers, begeleiders van de optocht en vooral ook de jeugd die de wagens voortduwden.Top !

Vreemde vogels.

Vorig jaar zag ik mooie ideeën om collages te maken. Op een middag, na schooltijd, wou onze kleindochter weer eens knutselen met papier. Ik zag mijn kans schoon en liet haar hier op het blog van Helmi kijken. Ze vond het mooi maar ze had, zoals meestal, iets anders in haar hoofd. Ga jij dat maar doen oma zei ze dan ga ik mijn idee doen. Ik maakte geen collages maar kaarten. We hadden een gezellige middag, lekker plakken en knippen, wat kletsen, wat drinken de tijd vloog om. Ik heb hier geen foto van wat zij heeft gemaakt want het is al een tijdje geleden maar deze week zag ik de "vreemdevogelkaarten" weer liggen en ben er mee verder gegaan ( nu met 'n vis ). Ook 'n vreemde vogel nu !

Stoofpeertjes en glögg.

In het weekend had ik ineens zin in stoofpeertjes. Normaal snijd ik ze in stukken en stoof ze met water, vruchtensap, 'n kaneelstokje en soms met 'n scheutje wijn erbij. Nu had ik gezocht naar een ander recept. Ik zag er een hier maar vond 750 ml rode port toch wat te gortig ( prijzig ook ). Er stond nog een fles glögg ( Zweedse glüwein ) in de kast, dus dat maar eens proberen. Citroen had ik niet in huis, limoen wel, nou dat zou ook wel gaan. De rest ( sinaasappel, laurier, kruidnagel en kaneelstokje ) was allemaal op voorraad. In het recept staat vermeld : koken zonder deksel op de pan ??? Vreemd, maar goed ik heb het toch maar zo gedaan. Resultaat, na 45 min waren de peertjes nog hard. Gelukkig was ik op tijd begonnen en ze konden nog een half uur stoven ( met de deksel op de pan ). Maar voor de rest, ze smaakten verrukkelijk en aangezien ze gestoofd waren in de glögg, dronken we er een glaasje van het ( hete ) kookvocht bij. De bolletjes ijs en het chocolade schaafsel staan niet in het recept, maar ja, was wel lekker.

RFD

Gisteren gingen we naar de opening van de fototentoonstelling met als thema "25ste Editie Ravenstein bij Kaarslicht". Twintig amateur fotografen hebben hun mooiste foto's ingestuurd ( ook manlief ). In het Raadhuis van Ravenstein zijn de foto's te zien van 23 januari t/m 27 maart. Leuk stadje trouwens om eens in rond te dwalen.

Lievelingskleur.

Ik was bezig om deze shawl voor mezelf te breien maar onze kleindochter vond hem zo mooi want "oma het is mijn lievelingskleur ". Nou ja, dus nu is hij voor haar. En mooi op tijd klaar voor het toch wat koudere weer dat in aantocht is.

Luxe probleem.

Vanwege het mooie weer zouden we afgelopen donderdag gaan fietsen maar we moesten ook onze vrij reizen dag benutten. Nou hadden we daar nog wel even de tijd voor maar met de weer berichten en beelden uit het noorden van ons land op ons netvlies vonden we dat we, nu de temperatuur hier zo aangenaam is, toch maar beter onze vrije dag op konden maken. Je weet maar nooit wat de winter nog in petto heeft. Het was genieten. We gingen naar De Beurs van Berlage en bekeken de tentoonstelling Berlage, Godfather of Dutch Design. Geweldig mooi om tussen authentieke meubels van Berlage ook hedendaags Dutch design van meer dan 20 ontwerpers te zien. Verrassend.