Bijna iedereen heeft het in juli 1969 wel gezien op tv, wij ook. Maar dat is toch heel wat anders dan wat de astronauten te zien kregen en daar was ik niet bij. Dus in het echt heb ik het niet gezien en dat komt goed uit want nu kan ik het mooi gebruiken voor de creatieve uitdaging die
CONNY'S QUILTS heeft bedacht. Het lijkt me een heerlijk gevoel om je voetstap daar neer te kunnen zetten en van het immense maanlandschap te genieten. Niet dat ik het zou willen hoor, maar toch, het is het gevoel hè ! Een collage heb ik er daarom van gemaakt. De gele foto's zijn genomen op 11 augustus 1999. We kwamen terug van onze vakantie in Frankrijk de almachtige zon werd bedwongen door de op zichzelf veel sympathiekere en zachtaardigere maan, kijk en daar was ik wel bij, dat telt niet voor vandaag, maar ik had de foto's nodig. We hadden het eerst niet eens in de gaten, op een gegeven moment werd het stiller op de weg en zagen we dat de parkeerplaatsen vol raakten. Bovendien gebeurde er wat met het licht, een soort van afwachtende sfeer hing er, net als van vóór een storm of vreselijk onweer. Toen drong het tot ons door dat de zonsverduistering die dag zou plaatsvinden en zijn we ook gestopt. Daarna zijn we in een gigantische file beland.
Volgende keer: Uitzicht uit jouw raam.
Mooie uitwerking Toos, inderdaad de maanlanding op tv is anders dan in het echt. En die zonsverduistering zagen wij met de kinderen bij het meer van Genève. Je beschrijft de sfeer heel goed.
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie collage van een bijzonder interessant onderwerp. Nee, ik zou never nooit op de maan willen zijn, laat mij maar op aarde met liefst twee voeten. Zonsverduistering is een prachtig fenomeen en de eeste keer dat ik het meemaakte in mijn leven maakte het diepe indruk.
BeantwoordenVerwijderenJa wat bijzonder was dat hè. Ik weet het nog. En ook dit was weer iets heel anders voor de uitdaging. Dat vind ik geloof ik nog het leukst, te zien wat iedereen bedenkt
BeantwoordenVerwijderenFantastisch, dat je bij toeval die verduistering meemaakte! Ja, het lijkt mij vooral heel bijzonder om die gewichtsloosheid te ervaren.
BeantwoordenVerwijderenGoed gevonden. Ik snap je helemaal, wel een voet op de maan willen zetten, maar de reis niet willen maken. Zo denk ik over meer dingen, ook hier op aarde.
BeantwoordenVerwijderenDe uitvoering én het verhaal zijn leuk.In 1968 was ik 7 en had ik nog nooit tv gekeken
BeantwoordenVerwijderenWat goed bedacht! Heel bijzonder om een stap op de maan te zetten, maar mij krijg je voor geen goud in zo’n ruimtevaartuig. Mooie foto’s van de zonsverduistering.
BeantwoordenVerwijderenWat veel verschillende onderwerpen toch deze keer, zó leuk! Het moet toch wat geweest zijn voor die astronauten, en al zo lang geleden! De beleving van een zes keer mindere zwaartekracht lijkt me al heel bijzonder!
BeantwoordenVerwijderenWat zou dat een geweldige belevnus zijnToos, het lijkt me ook wel wat. Maar net als Ria ook alschrijft, de reis daar naar toe lijkt me echt eselijk. Mooi bedacht. En wat zkitty ook al beschrijft, alle uitwerkingen totaal anders, mooi om te zien.
BeantwoordenVerwijderenInderdaad een bijzondere gebeurtenis. Maar zelf zou je mij daar niet heen krijgen! Je hebt er een fraaie collage van gemaakt, met de voetstappen en astronauten!
BeantwoordenVerwijderenMooi gedaan Toos en een leuk verhaal erbij, vooral dat van die zonsverduistering.
BeantwoordenVerwijderenWij hadden destijds nog geen televisie dus ik ken het alleen van latere beelden.
BeantwoordenVerwijderenJe hebt er een mooi geheel van gemaakt. Onverwachtse gebeurtenissen zijn vaak het mooist.
Wat een leuke collage zeg. En het verhaal erbij maakt het af. Ik heb het wel op t.v. gezien, maar inderdaad nooit in het echt. Die zonsverduistering heb ik natuurlijk ook meegemaakt, een mooie ervaring
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij hadden mijn ouders toen nog geen tv. Natuurlijk ken ik het wereldberoemde fragment maar niet van het moment zelf. Ik vind het een schitterende collage. Knap hoe je die hebt bedacht en uitgewerkt.
BeantwoordenVerwijderen