Watertoren 192 - Naaldwijk.

Dit was de laatste watertoren van die dag (zondag 28-7). Na Zoetermeer- Rijswijk-Poeldijk en Monster, nu Naaldwijk. De toren is gebouwd in 1929-1930 en is ontworpen door HENDRIK SANGSTER. De hoogte van de toren is 40,80 meter en er zijn twee waterreservoirs met een inhoud van 320 en 280 m³. 

De toren heeft een heel strakke, expressionistische baksteenarchitectuur. De niet- zichtbare dragende constructie is van beton en in tegenstelling tot de ronde vorm van de toren, vierkant. Het betonnen waterreservoir dat hierop rust is rond. Sinds 2002 is de toren buiten gebruik gesteld en er waren plannen om de watertoren, die de status van rijksmonument heeft, voor bewoning geschikt te maken. In 2017 had men het idee om een tweede toren er naast te bouwen en een verbinding te creëren met de watertoren. Dat zou ruimte bieden aan negen appartementen, maar die verbouwing werd aangevochten. Met resultaat denk ik dan, want er is nog niks te zien. Aan de deur, op de linker foto, kun je goed zien hoe kolossaal de watertoren is, vind het ook een mooie toren en jammer als alles helemaal zou verpauperen.

Nou dat was me het dagje wel, de route zou 68,34 km zijn, maar op het eind hadden we 93,53km op de teller staan. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat we een heel stuk in de duinen niet hadden hoeven doen, als we de toren van de andere kant hadden benaderd. Maar dat de knooppunten die we hadden gedownload een paar keer niet op de borden stonden, dat vind ik niet fijn en dat er voor de middag zo weinig terrassen open zijn is ook niet handig en ik moet zeggen, dat komt steeds vaker voor. Maar alles bij elkaar, het weer was prachtig, hele mooie stukken door de natuur gefietst, in Delft vonden we eindelijk een terras dat open was en tegen de tijd dat we in Monster waren was het niet meer zo moeilijk om wat te vinden. Dat we dit nog samen kunnen doen is ook heerlijk natuurlijk, ja dat is eigenlijk het fijnst.

 

Watertoren 191 - Monster.

 

We waren natuurlijk niet zomaar richting de zee gefietst, nee, we hadden wel een doel en op het vorige blog was daar al wat van te zien. De watertoren van Monster, op de grens met Den Haag, maar deze foto is gemaakt vanaf de andere kant. We waren eerst verkeerd gereden, wat een geluk was, anders had ik die piepkleine bloem nooit gezien. 

De toren, in Eclectische stijl, is ontworpen door architect N. Biezeveld en gebouwd in 1886, heeft een hoogte van 37,80 meter en een waterreservoir van 600 m³. Hij werd gebouwd ten behoeve van de drinkwatervoorziening van Delft. Door de afstand naar Delft bleek de waterdruk te laag te zijn en werd besloten om ook een watertoren bij Delft te bouwen.

In 1922 is de watertoren van Monster overgedragen aan de NV Westlandse Drinkwater Maatschappij. De toren is tot 2002 in gebruik geweest. Er werd zo te zien flink gewerkt aan de toren, maar wat men er aan het doen is konden we niet zien. Verder dan het hek met verboden toegang kwamen we niet, maar we zagen wel (onderste foto links) een stuk of vijf brievenbussen staan, je zou dus kunnen denken aan bewoning.

Rondom de toren staan diverse gebouwen die nodig zijn/waren om van duinwater drinkwater te maken. OP DEZE LINK vind je meer informatie hoe het was/is. Op de onderste foto rechts zie je, tussen de stijgers door, een natuurstenen wapenschild met een zwarte baan op een wit veld. Beetje teleurstellend was het wel, tja soms zit het mee en soms zit het tegen, maar misschien komen we er nog eens terug. De toren is ook al eens te bezichtigen geweest op open monumentendag.

Piepklein !

 

Prachtig weer hadden we heel de dag,  we fietsten heerlijk in een duinlandschap en dat gebeurd ons niet zo vaak. Ja, wel af en toe in de Drunense duinen, maar die liggen niet aan zee en deze wel. Het heeft altijd wel wat, vind ik, om daar te fietsen, alhoewel het er best druk is en daar houd ik dan weer niet zo van. Ik wil alleen maar even een glimp opvangen van de zee en dat vind ik dan al genoeg. 

Het was warm en we stopten even om wat te drinken en een foto te nemen. Plotseling zag ik langs de fietspad dit mooie plantje staan, echt een hele kleine bloem. Nog nooit gezien, heel schattig. Heb het natuurlijk thuis meteen opgezocht en als ik het goed heb is het Rood guichelheil. De plant groeit op open en vochtige grond, akkers en akkerranden (dus ik dacht al dat ik verkeerd zat maar er kwam nog meer) in de duinen en op zandplaten ook in drogere grond. De bloemgrootte is 4-7 mm doorsnee. Kijk dat vind ik nou leuk, net op de plek waar je even stopt staat er zo'n plantje. Dan is mijn dag al goed, maar nog niet ten einde !

 

Watertoren 190 - Poeldijk.

Deze hele kleine watertoren zagen we in Poeldijk. Het stelt op zich niet zoveel voor in vergelijking met de kolossen die we meestal zien, maar dit hoort er echt wel bij. 

Deze watertoren dient als besproeiingsinstallatie van de kassen van tuinderij "Kaas en Brood". 

De toren staat op korte afstand van de weg, wordt goed onderhouden en is duidelijk zichtbaar. 

We zagen er nog een paar, maar die waren duidelijk in verre staat van verval. 

Het woonhuis werd in 1899 gebouwd voor Hermanus Kester en Elizabeth Groenewegen die in 1900 gingen trouwen. 

HIER een link naar de geschiedenis van de familie met nog wat foto's.

Ik vind het om te zien een lieflijk torentje en heel fijn dat dit óók bewaard wordt, het hoort toch bij de geschiedenis van het Westland.

 

Watertoren 189 - Rijswijk.

 

Na de watertoren van Zoetermeer, fietsten we naar die van Rijswijk en dat was weer een totaal ander model. Stond ook helemaal tussen de bomen en struiken en was bewoond. Er stonden drie brievenbussen bij, dus drie of meerdere personen. We weten niet of er boven ook gewoond kan worden, of dat het reservoir er nog steeds aanwezig is . Op de bovenste foto kun je nog net zien dat er een terras is boven de benedenverdieping.

Deze watertoren werd gebouwd in 1911 , in een eclectische stijl met elementen uit de neorenaissance en Art Deco naar een ontwerp van N. Biezeveld. Inmiddels staat de toren op de Rijksmonumentenlijst. De watertoren van ongeveer 29,3 meter hoog staat aan het Jaagpad langs het Rijn-Schiekanaal bij de grens met Delft, in de buurtschap 't Haantje. De toren heeft een waterreservoir van 200 m³. De in opengewerkte betonskeletbouw uitgevoerde toren heeft een ronde bovenbouw met betonnen vlakbodemreservoir.

De iets toelopende , opengewerkte schacht bestaat uit 8 vertikale kolommen en drie lagen met horizontale verbindingsstukken. In het midden van de schacht bevind zich een gepleisterde betonnen schacht. Het reservoir wordt gedragen door een concaaf (is hol) gevormde achtzijdige voet voorzien van kleine vensters. Het achtzijdige  reservoir wordt door door lisenen (iets uit de muur springende stroken, waardoor de muur in vlakken wordt verdeeld) geleed en heeft in iedere zijde een staand drieruits venster met stalen kozijnen. Het reservoir wordt afgesloten door kantelen en Art Deco sierelementen zoals op de hoeken van het basement. In het interieur van het basement bevindt zich een gietijzeren wenteltrap die ter hoogte van de schacht overgaat in een eenvoudige trap.

Bron Wikipedia en rijksmonument.

Verrassend !

 

Al meer dan een jaar geleden kreeg onze dochter van haar schoonmoeder een plant die te groot was geworden en vroeg aan mij of ik die zou willen scheuren en verpotten. Als ik wou kon ik er zelf ook een houden. Ik vroeg wat het voor een plan was en of er bloemen in kwamen.

Ze wist de naam niet, maar er zouden wel bloemen in komen. Ik geloof dat ik twee potten voor haar had overgehouden en voor mijzelf een kleintje met drie of vier blaadjes. Mooi dik vet blad heeft de plant.

De plant heeft meer dan een jaar op de vensterbank in onze slaapkamer gestaan, er kwam af en toe een blad bij, maar er werd ook af en toe een blad geel en dor. Dat schoot dus niet op. Soms dacht ik, nou dat gaat hem niet worden, maar weggooien, tja dat kan ik ook slecht. En zie, twee weken geleden ontdekte ik opeens een knop en nu staat ie in de kamer op tafel mooi te wezen. Nu kon ik met de app. zoeken naar de naam en die gaf aan dat het een Haemanthus albiflos (Poederkwast) is. Nou daar lijkt het inderdaad op. Mooi hè !

Watertoren 188 - Zoetermeer.

Het werd weer eens tijd voor een watertoren, mijn man had al een route uitgezet en zo waren we zondagochtend al vroeg op pad. Fietsen op de auto, op weg naar Zuid-Holland. 

De watertoren van Zoetermeer is in 1927-1928 gebouwd en is ontworpen door architect C. Visser uit Delft. Vanaf die tijd komt het drinkwater uit een kraan. Eeuwenlang dronken de bewoners van Holland, regenwater, water uit een put of opppervlaktewater. De toren werd gebouwd voor de Stichting Drinkwaterleiding De Tien Gemeenten. De toren heeft een hoogte van 48,65 meter en één waterreservoir van 500 m³. Rond het plein, waar de toren staat, liggen er stenen met de namen en afstanden tot de toenmalige gemeenten, in eerste instantie, Zoetermeer, Zegwaart, Benthuizen, Bleiswijk, Moerkapelle, Zevenhuizen, Bergschenhoek, Berkel en Rodenrijs, Pijnakker en Nootdorp. Deze dorpen vormden samen de Stichting De Tien Gemeenten. Later sloten ook de gemeenten Stompwijk en de Veur zich nog aan.

Betonranden in het metselwerk en kleine langwerpige ramen sieren de toren, die verder heel eenvoudig is.

Bovenin werd het waterreservoir gebouwd. Dat is aan de buitenkant goed te zien, de achtkantkant gaat over in een zestienkant. 

Onder het reservoir is het gebouw zo goed als leeg. Er slingert alleen een ijzeren trap van 140 treden langs de achtkante muren om een smalle rechte ijzeren buis omhoog. De trap komt tot vlak onder de betonnen bak die een capaciteit heeft van een half miljoen liter water, oftewel 500 m³. Midden in de bak is een smalle schacht gemaakt met een verticale ladder. Die geeft toegang tot de bovenzijde van het reservoir. Vandaar heb je een prachtig uitzicht op Zoetermeer en ver daarbuiten. De enige echte versiering zit aan de buitenzijde rondom de toegangsdeur. Het zijn de wapens van de tien (later twaalf) deelnemende gemeenten.

                  Vaak zie je niet zoveel versiering aan een verder zeer strakke watertoren.

 

Verwennerij !

 

Afgelopen zaterdag een week geleden, toen het zo bloedheet was, hadden dochter en schoonzoon voor ons heerlijk gekookt. Zoals hier de gewoonte is, begonnen we 's-middags eerst met koffie en wat lekkers, daarna een drankje met wat knabbeltjes, maar vooral gezellig kletsen. Kleinzoon at ook mee, maar kleindochter moest gaan werken, ja die heeft een baantje om te sparen voor extra dingen. Ze staat nu nog in de keuken de vaatwasmachine te vullen, maar mag binnenkort in de bediening. Daar kijkt ze naar uit, heeft al twee keer geoefend en vond het zo leuk. Het is ook een fijn restaurant, ze was eerst wat bibberig zei ze, maar al snel ging het haar goed af.

Het was weer heerlijk, vier gangen, soep, tussen gerecht, hoofdgerecht en toetje. Omdat het zo warm was, hadden ze lichte en makkelijke gerechten, daar was ik maar wat blij mee en van twee ervan geef ik hier het recept.

Tussengerecht (supermakkelijk)

Avocadokoekjes,

1 avocado - 1 ei - half koffie kopje geraspte kaas (naar keuze).

Alles goed door elkaar mixen met de blender - Verdelen in 4 hoopjes op een bakplaat - Oven voorverwarmen op 200º - ca 25 a 30 min in de oven.

Daarna kun je er eigenlijk opdoen wat je wil, zij hadden gekozen voor tomaat, Hüttenkäse en basilicum.

Hoofd- of lunchgerecht (2-4 personen) - Vega - Bereiding ± 25 min. / rusten in ijswater ± 30 min.

Venkelsalade met appel, blauwe kaas en olijven.

1 venkelknol met mooi groen - 1 fris-zure appel - sap en rasp van 1 (bio)citroen - 2 el venkelzaad, geroosterd - 100 g Hollandse blauwschimmelkaas, mag best pittig zijn - olijfolie - 75 g olijven - 1ciabatta - ook nodig ijsblokjes, evt een mandoline (die snijd zo heerlijk dun)

1 Houd het venkelgroen apart. Snijd de venkel (of schaaf met de mandoline) in flinterdunne plakjes. Leg ze ± 30 min. in ijswater.

2 Schil de appel, snijd in dunne plakjes en daarna in dunne staafjes (julienne). Meng de appel in een kom met het citroensap en de rasp. Rooster het venkelzaad 2-3 min. in een droge koekenpan.

3 Snijd dunne plakjes van de blauwe kaas.

4 Haal de venkel uit het ijswater en droog in een schone theedoek. Verdeel de venkel over 1 groot bord of over kleinere bordjes. De venkel krult nu mooi op. Besprenkel met wat zout en olijfolie.

5 Verdeel de appeljulienne en blauwe kaas erover. Bestrooi met het venkelzaad en de olijven en verdeel het venkelgroen (als dat er is) erover.

6  Geef de salade met de ciabatta.

Hier stonden ook nog enkele sausjes op tafel, zoals hummus en tapenade.

    

Nieuwsgierig.

 

Na de mooie buitenkant, waren we  nieuwsgierig geworden naar hoe het er binnen uit zou zien en wij niet alleen ;-)

Zo had ik het me in eerste instantie  voorgesteld, maar toch had ik al op een blog (weet niet meer bij wie) gelezen dat er echt wel meer was. Nou dat was ook, anders zou het vrij saai zijn geweest.

Dit bijvoorbeeld, is een vloer van glas, je kon er overheen lopen vanaf een gang naar het restaurant. Dit is echt helemaal bovenin het bijna 40 meter hoge gebouw.

Hier staan wij zowat beneden en maakten een foto recht omhoog naar de vloer toe. De wirwar aan  schuintes   waar je tegenaan kijkt zijn trappen en glazen vitrines waar ook kunst te zien is. Geen nood hoor, er zijn ook liften.

Hier zijn de trappen weer wat duidelijker te zien, maar dan kijk je door de vitrines heen. Het is een soort doolhof, driedimensionaal, in het atrium van het depot met zwevende vitrines waarin kunstwerken en voorwerpen uit de depots worden getoond.

Misschien een beetje verwarrend allemaal, tja wat zal ik zeggen, nou je moet, nou ja je moet niks natuurlijk, maar het is de moeite waard om het gebouw van binnen te zien.

Kunst in de gangen, maar we waren ook nog in een soort van klimaatkamer, maar haha dat was illegaal. We stonden ineens in een groep die uitleg kreeg over het een en ander en wij dachten, o leuk even luisteren. Er werd verzocht om mee te lopen naar een volgende kamer en wij liepen dus mee, maar dat was niet de bedoeling. Wij dachten dat dit gewoon erbij hoorden, dat was een beetje dom hè.

Grappig dingetje, dat zeker, maar er wordt ook serieus onderzoek gedaan en daar was heel veel van te zien op beeldschermen.

Even een voorbeeld, dit drieluik kon je zien in de vitrine. Daarnaast hangt een beeldscherm waarop je informatie kunt opzoeken. Deze informatie ging over een stukje hout. Op deze afdeling werden  röntgen opname gemaakt. 

De röntgenopname laat zien dat in het centrale paneel een stukje hout is ingezet. Vlak onder het lichaam van Christus lopen de houtnerven ineens horizontaal in plaats van verticaal. Maar er is geen structurele  noodzaak voor de inzet. De rechthoekige vorm en prominente plek wijzen op een religieuze functie. Is er een reliek achter verborgen ? Een CT-scan leverde geen resultaat op, dus voorlopig blijft de vraag open. 

Nou deze informatie krijg je dan te zien bij het kunstwerk dat jij uitkoos en keus was er genoeg. Teveel om allemaal op te zoeken natuurlijk, maar je kiest gewoon dat waar je nieuwsgierig naar bent.

Voor ons was het bezoek de moeite waard.

 

DEPOT.

 

Hier naartoe gaan stond al lang op het lijstje van mijn man, nou ja lijstje, hij heeft helemaal geen lijstje, hij wou er gewoon heen. We waren er al eens in de buurt, maar hadden toen wat anders te doen en je moet er wel de tijd voor nemen om hier op je gemak rond te struinen.

Eerst maar even het gebouw van alle kanten bekijken, dat op zich is al heel wat, je ziet steeds weer wat nieuws, zoals de vertekende gebouwen die er tegenover staan en steeds weer andere mensen die aan het fotograferen zijn in verschillende poses. 

Het Depot Boijmans Van Beuningen is het eerste publiek toegankelijke kunstdepot ter wereld en staat naast Museum Boijmans Van Beuningen in Museumpark in Rotterdam, maar dat weet vast iedereen al. 

Meer dan 154.000 verzamelde kunstwerken, gerangschikt en gestructureerd in veertien depotruimten met vijf klimaten. 

Verder zijn alle werkzaamheden die komen kijken bij het beheer en onderhoud van een collectie te zien.

Deze foto is genomen vanaf het dak en laat goed en laat goed het vertekend beeld zien. Het middengedeelte van deze foto is ook het middengedeelte wat je ziet op de foto daarboven. Grappig om te zien.

Hier nog een keer, maar dan van beneden af genomen.

Hier nog zoiets, de torenflats kregen ook allemaal een kronkel.

Kijk maar eens naar de toren van het museum.

Vanaf het dak had je ook een mooi zicht op de tuin en de verbouwing van het museum.

Boven op het dak was een prachtige tuin aangelegd, waar we ook even van genoten om daarna heerlijk te lunchen, hoog in de lucht. natuurlijk gingen we ook de binnenkant bekijken, maar daarover de volgende keer.

Wolkammer.

Ik blijf nog even hangen bij Eise Eisinga. Hij werd geboren op 21 februari 1744 in Dronrijp. Daar ging hij ook naar de lagere school en zoals de meeste kinderen in die tijd, moest hij na schooltijd werken. In zijn geval was dat in de wolkammerij van zijn vader. Daarbij leerde hij niet alleen wolkammen, maar nam van zijn vader ook de interesse voor wis- en sterrenkunde over. Eise was zó leergierig, dat hij al op 15-jarige leeftijd wekelijks naar de zeven kilometer verderop gelegen stad  Franeker liep. Daar kreeg hij les van wevers- en wolkammersknecht Willem Wytzes, die zelf wiskundelessen had gevolgd aan de toenmalige Universiteit van Franeker. Nou iedereen weet hoe dat verder ging. Ik vind dit toch wel heel opmerkelijk deze interesse die er was bij de wolkammers voor wis- en sterrenkunde. Je zou denken dat ze hun handen vol hadden aan het kammen en verven van de wol. Ik lees hier in het boekje dat Eise op 24-jarige leeftijd trouwde met Pietje Jacobs, waarna hij zich in 1768 als wolkammer in Franeker vestigde. Ook hierin blonk hij uit, hij was een getalenteerd ambachtsman en meester-wolkammer. Hij verdiepte zich tevens in het verven van de wol, wat een moeilijk en tijdrovend proces is. Eise heeft veel succes met het creëren van lichtere en donkerdere tinten blauw, zoals 'Paarsachtig blauw, Donker Nassau en Hemels blauw'. Een aantal van zijn recepten uit 1808 zijn bewaard gebleven waarin hij het verfproces in verschillende kuipen gedetailleerd beschrijft. In1820 stuurt Eise Eisinga een staal van zijn geverfde wol naar een tentoonstelling met voorwerpen van 'Nationale Nijverheid' in Gent. Als enige fabrikant in wol onderscheidt hij zich en ontvangt een bronzen medaille. Die medaille hing ook in het museum, laat ik daar nou geen foto van hebben, nou ja, ik moet dus écht wel terug !! met plezier hoor.

 

Verjaardagkado.

 

Vorige week zondag ging ik een dag weg met onze zoon, ik kreeg dit kado voor mijn verjaardag. We kwamen overeen dat het voor beiden leuk moest zijn, of interessant, nou dat was het alle twee. Denk dat iedereen er misschien al is geweest of er zeker van heeft gehoord. Het Eise Eisinga Planetarium in Franeker, het oudste werkende PLANETARIUM ter wereld. Toen wij, mijn man en ik, de Elfstedentocht fietsten kwamen we er langs en zeiden, hier gaan we nog eens naartoe, maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Nu ben ik er geweest, dus je begrijpt, ik kom er vast nog eens en dat is zéker geen straf.     `

Wat een ongelooflijk werk heeft hij verzet en dat alles in de huiskamer waar ook de bedstee was, de "keuken" en tevens moest men er ook eten. Knap dat zijn vrouw dat, tot op zekere hoogte allemaal heeft doorstaan. Eisinga had al zijn rekenwerk voor de planeten en klokken gebaseerd op een slinger van één meter en deze zou precies 60 keer per minuut heen en weer gaan. Toen bijna alles klaar was, werd de klok op de juiste plaats aangebracht, precies boven de bedstee. De slinger bleek te lang en er zou een sleuf gezaagd moeten worden in het plafond van de bedstee om de slinger de ruimte te geven. Hier had zijn vrouw toch wel moeite mee, de bedstee was haar te lief, zeker nadat haar man ook al de hele woonkamer had verbouwd. Eise moest de slinger met 25 cm inkorten, zodat die precies boven het plafond zou bewegen. Maar een korte slinger gaat sneller dan een lange.....daardoor moest Eise alle tandwielen uit de klok opnieuw berekenen om zijn hele planetarium weer op tijd te laten lopen.

Alle planeten, wijzers en klokken worden aangedreven door een uitgebreid stelsel van houten hoepels en schijven, waarop 6.000  handgesmede spijkers zijn aangebracht. Mooi om te zien en wat een ongelooflijk rekenwerk hieraan vooraf is gegaan. Het is teveel om op te noemen, hoe alles precies werkt, daarom heb ik de link geplaatst. Niet alleen het planetarium was te bewonderen, in de zaal 'De 18e eeuw van Eise Eisinga' wordt een beeld geschetst van de sterrenkundige kennis in die tijd, met handschriften, instrumenten en waarnemingen van tijdgenoten en van Eisinga zelf. 

Hoe werkt een telescoop, hoe ontstaan zons-en maansverduisteringen, hoeveel weeg je op de maan ? Deze en meer vragen worden beantwoord in de interactieve tentoonstelling 'Het Heelal'.

Genoeg te beleven, heb eigenlijk daardoor niet zo gek veel foto's genomen, maar dit blikje vond ik toch wel geweldig leuk en is in bruikleen van het Louwman Museum, Den Haag.

Reisplanetarium in een blikje, hoe verzin je het.

In het blikjezit een compleet model van ons zonnestelsel. Het is makkelijk mee te nemen op reis als je elders een demonstratie wil geven. Op de uitschuifbare armpjes zijn de zon en vervolgens de planeten Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus en Uranus bevestigd, met enkele van hun manen.

Maker anoniem, begin 19e eeuw.

Lekker op de heenweg in Lemmer geluncht, in het museum koffie met gebak en op de terugweg kwamen we toevallig langs een pannenkoekenhuis en besloten dat we daar best zin in hadden.

Een leuke dag was het en een fijn kado !

Frittata met aardappel, courgette en knoflookkruim ( RvdM )

 

Hoofdgerecht - 4pers - 35 min.

3 rode uien in dunne halve ringen - 300g courgette in blokjes van 1 cm - 5 el milde olijfolie - 450 g aardappelschijfjes - 8 eieren - 100 ml halfvolle melk - 100 g geraspte geitenkaas - 4 trostomaten - 2 el balsamicoazijn - 2 sneden bruin brood - 1 teen knoflook - staafmixer met hakmolen. Al de ingrediënten waren biologisch.

Verhit 3 el olie in de koekenpan en bak de ui, courgette en aardappelschijfjes 10 min. op hoog vuur, schep af en toe om. Breng op smaak met peper en eventueel zout.

Klop de eieren los met de melk en roer de geraspte geitenkaas erdoor. Verdeel het aardappelmengsel gelijkmatig over de bodem van de pan en schenk het eiermengsel erover. Zorg ervoor dat het eiermengsel tot aan de bodem komt. Draai het vuur laag en laat 10 min bakken met de deksel op de pan.. Keer de frittata om met behulp van een bord: schuif hem uit de pan op een groot bord, met de ongebakken kant naar boven. Leg de pan ondersteboven op de frittata en keer alles om, nu ligt de ongebakken kant onder. Bak nog 5 min. op laag vuur.

NB, het makkelijker om de geraspte geitenkaas niet door de geklopte eieren te roeren, maar op het aardappelmengesel te strooien en daarna de geklopte eieren erover te schenken. 

Snijd ondertussen de tomaten in blokjes en meng met 1 el olie, de balsamicoazijn, peper en eventueel zout. Laat staan tot gebruik. Doe het brood en de knoflook in de hakmolen van de staafmixer en maal met korte pulsen tot een fijn kruim.

Verhit de rest van de olie in een koekenpan en rooster het broodmengsel 3-5 min. op middelhoog vuur tot lichtbruin en knapperig. laat afkoelen op een bordje. 

Snijd de frittata in 8 stukken, bestrooi met de knoflookkruim en serveer met de tomatensalade. Eventueel nog wat komkommer erbij of andere rauwkost is lekker. Wij aten vooraf nog een kop versgemaakte groentesoep. 

Dit was weer een nieuw recept voor ons om uit te proberen, want ik moet bekennen dat ik me wel een beetje vergist had toen ik mee ging doen met dit idee van Elizabeth. Mijn gedachte was, oh ik heb genoeg lekkere recepten, maar daar had ik dus niks aan, want die stonden allemaal al op mijn blog, bij bakken, koken en nagerechten. Maar ik vond het hartstikke leuk hoor en zo kom je er ook toe om weer eens wat anders te gaan maken. Bedankt Elizabeth.