woensdag 14 november 2018

8000km.

We gingen een weekend weg, moest een verrassing zijn maar dat was mislukt. C. had een hotel geboekt, alles betaald, alles uitgeprint, alle correspondentie  verwijderd van de computer en van zijn en mijn i-pad maar helaas men stuurde na enkele dagen wéér een mail dat het zo leuk was dat we geboekt hadden, weg verrassing. Maar ik zeur niet hoor want het was super leuk. We waren in Zandvoort, hadden onze fietsen meegenomen en heerlijk in de duinen gefietst. Daar zagen we dit grappige bord, voor mensen die dicht bij zee en duin wonen misschien heel gewoon, maar wij hadden het nog nooit gezien. Onderweg vierden we ook nog even onze 8000ste km van dit jaar met natuurlijk een lekkere lunch, genieten was het.


maandag 12 november 2018

Verse vijgen.

We gingen naar de verjaardag van mijn broer en mijn broer heeft al jaren een mooie vijgenboom in een grote pot staan. Net voordat we naar huis gingen kwam de boom ter sprake. hij had nog nooit zoveel vruchten gedragen dan dit jaar. Er waren er al veel afgevallen maar er hingen er ook nog aan. Lekker vijgenjam van maken dan zij ik tegen mijn schoonzus, maar dat deed ze niet. Ik mocht ze hebben als ik wou, et voici vier, bijna vijf potjes lekkere jam. Een heel makkelijk recept had ik gevonden.

500 gram verse vijgen, 500 gram geleisuiker, sap van een citroen en ik deed er nog wat stemgember bij uit een potje dat ik nog in de koelkast had staan.

Snijd het topje van de vijgen en snijd ze in vieren. Breng de vijgen met de suiker, het citroensap en de gember in een grote pan met dikke bodem aan de kook. Laat alles enkele minuten doorkoken. Kooktijd tellen vanaf dat alles blijft pruttelen ook wanneer je erin blijft roeren. Schep de jam in goed schoongemaakte potjes en draai de deksel er goed op. Zet de potjes 10 minuten op hun kop, en laat ze daarna afkoelen.
Ik vind vijgenjam heerlijk op nog warm versgebakken brood, mmmmmmmm.

donderdag 8 november 2018

Alles op een rij.

Nog één keer terug naar het PLATTELANDSMUSEUM. Bij het Lola bord in de buurt stonden niet alleen  oude wasmachines, wringers en, van nog langer geleden, de geribbelde wasborden opgesteld maar ook strijkbouten. Wat een gedoe moet dat zijn geweest. Die kleine platte boutjes werden op de kachel gezet om heet te worden, dat zag ik nog bij mijn opoe en ik heb ook nog steeds haar strijkbout. Bij die grote bouten kon je de bovenkant omhoog klappen om er gloeiende kooltjes in te doen maar zo'n luxe had mijn opoe niet. Wat de worstmachientjes bij de wasafdeling doen weet ik niet maar ze staan er wel leuk op de planken waaraan, zoals in die tijd gebruikelijk was, met punaises een kantje is bevestigd. Klompen, ook zo'n leuk iets, er stonden er genoeg. Op de voorgrond de blok hout die al is voorbewerkt in een handig formaat zodat de klompenmaker kan beginnen. In een vitrine zag ik een taal lesboekje liggen, ik dacht uit 1952, met een schrijffoutje zag ik net. Het bovenste versje ken ik nog wel van vroeger en het het liedje van het A-B-C dat wordt nu nog steeds gezongen. HIER vond ik een filmpje van het liedje.


maandag 5 november 2018

Van vroeger.

We hadden weer een uitstapje van de veteranen personeelsvereniging. Deze keer gingen we naar een klein MUSEUM dat is gehuisvest in een langgevelboerderij uit 1867. Het is nog precies ingericht zoals het vroeger was, het voorhuis met d'n herd = woonkamer, de Goei kamer, waar vroeger alleen de pastoor en de dokter mocht komen en waar je werd opgebaard als je was overleden, de geut = bijkeuken met kelder, de stal met de gewitte muren en de deel = werkruimte in de stal van de boerderij. Maar er is nog meer te zien, in de schuren oude werktuigen, allerlei soorten klompen, oude schaatsen, strijkbouten in soorten en maten, oude schoolbanken enz. enz., teveel om op te noemen. in de ontvangstruimte staat nog allerlei oud speelgoed, spelletjes, blikken, foto's en je wordt er ontvangen met koffie/thee en een lekkere snee cake. We kregen een rondleiding en daarna was het onder het genot van een lekker wijntje nog even gezellig bijkletsen.


donderdag 1 november 2018

Walhalla.

We hebben al heel wat tassen gemaakt, onze dochter en ik , meestal van restjes stof, lapjes geknipt van oude spijkerbroeken en leer van afgedankte bankstellen. Maar deze keer ging het anders. Een kennis van onze dochter had ergens op het w.w.w een tas gezien, of we die voor haar konden maken maar dan net iets anders met zo min mogelijk naden, hengsel een geheel met de tas, zonder voering maar wel een binnenzak met rits en in een bepaalde kleur bruin. Nou die kleur hadden we niet dus moesten we op zoek. Gelukkig wist onze dochter een groothandel in leer en fournituren waar ze al heel lang een kijkje wou gaan nemen maar dat was er nog steeds niet van gekomen. Mooie gelegenheid om daar nu maar eens naar toe te gaan en "mam ga je mee" nou mam wou dat wel. op een woensdagochtend kwamen we HIER terecht, een waar walhalla. Rekken vol leer in allerlei kleuren, dik leer, dun leer, bewerkt leer, suède noem maar op. Mooie kleine partijen, geweldig om daar rond te lopen, je kon echt op je gemak zoeken. Heel vriendelijk werden we geholpen en niet te vergeten nog even op ons gemak van aangeboden koffie en thee zitten genieten. De tas is inmiddels afgeleverd en goed bevonden en wij, wij gaan weer verder met restjes verwerken maar ook zeker nog eens terug. Trouwens, daar stonden ook nog bakken met restjes, dus.........

dinsdag 30 oktober 2018

Herfstvakantiekoeken .

De Herfstvakantie is hier al lang en breed voorbij en de koekjes ook al lang op want die waren zó lekker. Samen met onze twee oudste kleinzonen heb ik ze gebakken. En omdat ze lekker waren en heel makkelijk te maken, geef ik hier het recept voor degene die zin hebben in ook zo'n lekkernij bij de koffie of thee. Trouwens ook bij warme chocolademelk niet te versmaden.

Cranberry-havermoutkoeken.
12 stuks of als je de balletjes kleiner maakt heb je er natuurlijk meer.

100 g lichte basterdsuiker + 150 g ongezouten roomboter, in blokjes en op kamertemperatuur + 200 g volkoren speltmeel + 1 volle el keukenstroop + 75 g havermout + 150 g gedroogde cranberry's + 25 g gebroken lijnzaad.  Bakplaat bekleed met bakpapier + taartrooster.

Verwarm de oven voor tot 200º C. Kneed in een kom met de hand alle ingrediënten tot een samenhangend deeg.
Verdeel het deeg in 12 stukken. Rol elk stuk tot een bolletje en druk het plat tot een ronde koek van 1 cm dik. Leg de koeken op de bakplaat.
Bak ze in de voorverwarmde oven in 15-20 min. goudbruin. Laat de koeken op een rooster afkoelen en knapperig worden.

N.B : Ik had geen ongezouten roomboter in huis en gebruikte gewone boter, ook lekker hoor !
         

zaterdag 27 oktober 2018

Donker.

De Nacht van de Nacht, het jaarlijkse evenement georganiseerd door de Natuur-en Milieufederaties. In het hele land worden evenementen georganiseerd in het donker en doven veel bedrijven en gemeenten lichten van gebouwen en reclameverlichting. Dit jaar al voor de 14e keer. Ik hou het hier maar weer in het klein, wat licht getemperd wat lampen uitgedaan en net als vorig jaar weer een pompoen bewerkt voor wat sfeerverlichting, het is er tenslotte de tijd voor. Ik zag er heel veel op Pinterest en het is deze geworden. Links op de foto is hij nog onbewerkt en eigenlijk vond ik het model niet zo mooi maar toen hij klaar was viel het niet eens tegen. Alhoewel ik die van VORIG JAAR origineler vond. En vannacht lekker weer de tijd terugzetten naar normaal, is het morgenvroeg als we op de fiets stappen minder koud.

maandag 22 oktober 2018

En nog drie erbij.

Het is zo leuk om een beetje te experimenteren met de tasjes. Ik was eigenlijk aan het zoeken naar een broche en, verdorie, ik kan hem nergens meer vinden maar kwam wel de roos tegen. Ooit gekocht voor op een jurk maar toen puntje bij paaltje kwam vond ik het wat overdreven staan. Op het tasje vind ik het wel feestelijk en mijn dochter zag het ook wel zitten. De bovenrand van het geruite tasje is van spijkerstof en laat ik nou in de doos waar de roos lag een blauwe dasspeld vinden die tegelijkertijd ook een pennetje is. Het linker tasje is voor mijzelf, het is iets hoger dan de andere i.v.m het tafereel dat er natuurlijk wel helemaal op moest. De stof kocht ik jáááren geleden en laat de kleuren nu perfect passen bij mijn nieuwe winterjas. Zo komt alles toch nog van pas.

vrijdag 19 oktober 2018

België.

Schoonzoon was met de kinderen afgelopen maandag vertrokken naar de camping. Onze dochter kon woensdag pas daar naar toe, en net als vorig jaar mochten wij haar daarheen brengen. Prima want wij hadden daar vorige keer heerlijk gefietst. We zouden dus dezelfde route weer fietsen maar wel andere foto's proberen te maken. Ha, dat is wel gelukt want manlief had de route veranderd. Een gedeelte was hetzelfde maar een groot gedeelte niet en het laatste gedeelte was helemáál anders. Dat kwam omdat er langs het kanaal Bocholt-Herentals gewerkt werd, je mocht er wel nog fietsen maar dat was echt niet te doen of je moest een MTB bij je hebben om over de kuilen en brokken van de kapotte weg te fietsen. We hebben het wel geprobeerd omdat we aan die kant van het kanaal moesten zijn maar het ging niet. We zijn toen omgedraaid en aan de andere kant gaan fietsen, in de veronderstelling dat we wel ergens weer over een brug terug zouden kunnen. Dat kon ook, ten langen leste, en met een flinke omweg zijn we toch terug gekomen op de camping. Normaal was de route zo'n 75 km maar door die toestanden werd het voor ons 104 km. Tel daarbij op dat de lunch was tegen gevallen en we 's-middags niet meer aan koffie waren toegekomen dan zeg ik, dat was me het dagje wel. Maar de natuur met al mooie herfst kleuren maakte veel goed, en last but not least, bij terugkomst op de camping werden we getrakteerd op een lekker etentje.


dinsdag 16 oktober 2018

7000 km.

Jawel, we zijn weer 1000 km verder en dat gingen we natuurlijk vieren. Een prachtige dag was het, vorige week woensdag, 's-morgens nog wat aan de frisse kant maar de zon scheen al en over de weilanden hing een witte waas. We gingen richting Groesbeek om daar in een van onze favoriete tentjes koffie te drinken, daarna de Maas oversteken en in Cuijk zouden we lunchen. Zouden we, want ja, het liep wat anders. Op de dijk kwamen we het zusje van een dienstkameraad van manlief tegen, hadden we al heel lang niet gezien. Jullie hebben al zo vaak beloofd om eens op de koffie te komen en dat komt er maar niet van dus kom gezellig even mee. Het was ook gezellig en na de koffie besloten we om meteen maar door te rijden naar onze lunch. Ik stapte op de fiets maar niks hoor, ik kon trappen tot ik een ons woog maar mijn wielen deden niks. Ik dacht eerst dat de ketting eraf was maar nee, de boosdoener was het ding dat je op de foto ziet. Het is de houder voor de tandwielcassette. Daarin zit een pallen systeem en daar was door de jaren heen roestvorming ontstaan. Dat is niet raar want ik heb mijn fiets ook al zo'n 14 jaar. Volgens de fietsenmaker moet zo'n palletje ergens tegenaan komen of invallen waardoor het wiel word meegenomen (als ik het goed heb onthouden :-)) Einde fietstocht maar we werden (heel aardig) met de auto naar huis gebracht en C. heeft  daarna onze fietsen opgehaald. en die van mij naar de fietsenmaker gebracht. Om een lang verhaal kort te maken, afgelopen zondag gingen we alsnog de route fietsen.


zondag 14 oktober 2018

De glazen boerderij.

Hier kwam ik dus al heel vaak voorbij en steeds dacht ik, wat goed bedacht om zo,n oude boerderij onder glas te bewaren. Vrijdag hadden Ellen en ik weer onze jaarlijkse herfst fietsdag, een geweldig mooie dag, niet alleen vanwege het nog altijd prachtige weer maar vooral het weerzien en door alles wat we elkaar te vertellen hadden. Ellen had een prachtige route uitgezocht en we begonnen met een rondje Oisterwijk, we dronken koffie op een terras, we gebruikten de lunch op een terras en op het eind van de middag dronken we nog wat fris op een terras, ja heerlijk heel de dag buiten. Dat laatste terras was bij de DE GLAZEN BOERDERIJ en opeens zei ze, knap gedaan hè, geen een steen aan te pas gekomen. Hoezo dat ?? nou het hele gebouw is van glas en daarop is met een moderne techniek de boerderij geprint. HIER lees je hoe men te werk is gegaan. Ik vind het schitterend !
Leuk einde van een mooie fietsdag, ik verheug me al op onze jaarlijkse lente fietsdag, van zoiets moet je toch een traditie maken, nietwaar ?

woensdag 10 oktober 2018

Drie kleine tasjes.

Dochter had op het w.w.w leuke tasjes gezien, en ik had zin om weer eens met stofjes te werken in plaats van met leer. Zij had nog wat spelden liggen en in mijn kisten lagen nog wel stofjes. Zij heeft alles geknipt en ik kroop achter de naaimachine. Met plakkatoen verstevigden we de stof, voordat de voering erin werd gezet. Er zit een klein binnenzakje in en een lusje om je sleutels aan te hangen, portemonnee, pakje zakdoekjes, lippenstift en de mobiele tel. kan erin, meer heb je toch niet nodig (soms). Het tasje sluit aan de bovenkant d.m.v twee magneetjes en de spelden zijn gewoon voor de sier. Leuk projectje !!!

zondag 7 oktober 2018

Mandala 8.

Ik schreef al eerder over het HEILIG BOONTJE en dat er maar een van de drie was  opgekomen. Maar die ene heeft het goed gedaan, de plant was boven mij uitgegroeid. Het duurde wel lang maar uiteindelijk kwamen er toch boontjes aan. Spannend met het uitpakken of er ook een tekening op stond. Pff, ja hoor, niet allemaal even duidelijk maar toch leuk dat een zo'n boontje voor een schaaltje nakomelingen heeft gezorgd.
Ik heb ze meteen gebruikt om weer eens een mandala te leggen. De peulen en de boontjes liggen er en verder knipte ik uit de tuin de kleine pluizen van de uitgebloeide CLEMATIS VITALBA en de grote van de CLEMATIS TEXENSIS PRINCESS DIANA. De witte bloem in het midden plus de losse blaadjes zijn van onze witte herfstanemoon maar ik heb daar niet de exacte naam van.
Wil er volgend jaar ook iemand wat HEILIGE BOONTJES in de tuin (pot) dan laat het maar weten. Ik verstuur ze dan per leuke snailmail, laten we zeggen naar de eerste zes reacties.

dinsdag 25 september 2018

"Oponthoud" !

Het blijft maar mooi weer en dus maakten we gisteren weer een tochtje, eentje met oponthoud. Er kruiste een rivierkreeft ons pad, hij stak zomaar de weg over, mijn man zag hem lopen. Nou ja, het was meer voort sukkelen, zo zielig hij miste linksvoor zijn schaar. We hebben nog even staan kijken en hij vond zijn weg naar de sloot. Ik weet ook niet in hoeverre ze dit overleven maar het was bijna niet om aan te zien.
Het tweede "oponthoud" was een monument. Eigenlijk stopten we voor de twee kerken die wel heel dicht bij elkaar staan. Het betreft hier een Rooms Katholieke en een voormalig Rooms Katholieke Kerk. De eerste werd ingezegend in 1910 en de tweede is van vóór 1400. HIER en HIER nog informatie over de twee kerken.
Het monument met de naam "Entree" herinnert aan oud-burgemeester Jacques Luske. In de Tweede Wereldoorlog zocht hij onderduikadressen binnen de kerkdorpen. Hij is uiteindelijk opgepakt en naar een concentratiekamp in Duitsland getransporteerd, waar hij is omgekomen. De deuropening, want dat is waar je doorheen kijkt naar de twee kerken, symboliseert gastvrijheid, de granieten wand bescherming en geborgenheid.
Het derde oponthoud betrof dan uiteindelijk een fikse regenbui maar we hadden geluk. Bij een pick-nick plek, op een driesprong waar we toen net langskwamen, had men een oud bushokje neergezet. Nou voor ons ideaal om even te schuilen en na een kwartiertje fietsten we weer verder in de zon.

zondag 16 september 2018

Nog één keer dan.

We waren weer even terug bij de Sint-Pietersberg, het eindpunt van onze fietstocht van enkele weken geleden. We maakten er een dag Maastricht van en de reden daarvan was Limburgse Vlaai. Toen we aan het Pieterpad/Fietserspad bezig waren beloofden we onszelf, als we bij het eindpunt zouden zijn, koffie met een heerlijk stuk van die Limburgse lekkernij maar, je houdt het niet voor mogelijk, we vergaten het gewoon. Het was toen de warmste dag ( 38º ), we dronken daarboven wel koffie en fris, veel fris en dachten helemaal niet meer aan vlaai. Prima reden om er terug te keren en nu, we waren amper de SINT-SERVAASBRUG over, begonnen we met koffie en vlaai ( je kan het maar gehad hebben ;-)) Vanuit het centrum is het maar 1½ km lopen naar de St-Pietersberg en dat deden we natuurlijk en nog verder, naar de ENCI-GROEVE. Er werd druk gewerkt bij de groeve, medio 2018 stopte ENCI de commerciële kalksteenwinning. Tegelijkertijd met de dagelijkse winning van kalksteen voor de cementbereiding, wordt de 125 ha grote groeve al vanaf 2010 omgevormd tot een prachtig natuur en recreatiegebied. in 2020 wordt dit unieke stukje Nederland overgedragen aan Natuurmonumenten die het gebied dan gaat beheren. Heerlijk lijkt het mij voor de Maastrichtenaren, zo'n prachtige natuur, zo dichtbij huis. Zuinig op zijn !


maandag 3 september 2018

6000 km.

Van de 5000 naar de 6000 ging deze keer wel heel erg vlug, vonden wijzelf. Maar ja, het blijft ook maar duren dat mooie weer en als het weer goed is en wij de tijd hebben, springen we op de fiets. We waren na de vakantie nog niet bij onze favoriete molen geweest en er lag hier nog een cadeaubon van de EMMA MOLEN, dus dan is het niet moeilijk. We zagen het meteen, er was wat veranderd, hij, of moet ik zeggen , zij zag er zo netjes uit want de naam is Emma. En ja hoor hij/zij was helemaal opnieuw gevoegd. Begin dit jaar was er binnen ( in het horeca gedeelte ) ook al het een en ander veranderd want daar zit nu een andere uitbater in. De vorige houdt zich nu helemaal bezig met het bakhuys en de streekwinkel. We hadden er al een paar keer koffie gedronken maar, na de wisseling, nog niet geluncht. Stonden er voorheen van die leuke namen op de menukaart, zoals "leuterbroodje" en broodje "Ome Kis" ( is Kees), nu waren de namen simpel maar gelukkig zag alles er nog steeds net zo goed en fris uit. Ja daar blijven we komen.

dinsdag 28 augustus 2018

Terug.

Ongelooflijk dat we alle dagen zo'n prachtig weer hebben gehad, geen druppel regen, wat een geluk. Het zat er wel aan te komen en het kwam ook maar alleen in de nacht. Enkele fikse regenbuien en wat onweer, nou lekker toch ! Precies zoals we het graag willen, 's-morgens weer droog. We hadden besloten om, bij goed weer, vanuit Stein naar huis te fietsen en bij slecht weer met de trein terug te gaan. Het werd de fiets. Toen we tussen de middag onze krentenbollen wilden eten, nee we hebben niet elke dag een uitgebreide lunch, zagen we aan een grote tafel drie mensen zitten. We dachten dat het ook fietsers of wandelaars waren maar toen we dichterbij kwamen bleek dat het drie werknemers waren van de geitenhouderij die daar was. Hadden we niet gezien maar op onze vraag of we daar ook even mochten pauzeren werd er vriendelijk ja gezegd en als we zin hadden konden we ook nog koffie of thee krijgen. Daar zeiden we geen nee tegen. Een van de mannen ging naar binnen en kwam terug met, keurig op een dienblad, koffie, suiker, melk en koekjes. Hoe goed kun je het treffen ? We hebben nog gezellig zitten kletsen en een bezoek aan de geiten gebracht.
We treffen het niet altijd goed hoor, want die zelfde morgen moesten we ergens over het water, bleek het pont niet te varen. Andere route gezocht om toch weer ergens op het goede punt uit te komen, bleek daar een wegversperring te zijn. Een wielrenner wees ons toen hoe we weer op het goede pad konden komen en uiteindelijk, na een flinke omweg, is dat gelukt.
We waren dit jaar eens niet in Frankrijk maar hadden wel Franse temperaturen en eveneens enkele wijngaarden op onze tocht.
Het werd een lange dag maar wel weer een leuke. Onderweg hebben we nog een lekker frietje gegeten, ja wat dat betreft was het een simpele dag, maar daar hadden we opeens zin in en 's-avonds met de koffie waren we thuis.
Het fietserspad is 590.69 km, wij fietsten 898.65 km. Hoe kan dat  zul je misschien denken, nou het stuk van Groningen naar Pieterburen moesten we ook weer terug, ons uitstapje naar huis was op en neer 80 km. Dan heb je nog dat je wel een moet omrijden en wanneer we 's-avonds uit eten gingen moesten we soms ook op de fiets. tel daarbij onze laatste dag vanaf Stein naar huis, dat was 127.80 km. Al bij al een flinke fietstocht en mede door het prachtige weer, de leuke ontmoetingen onderweg, de fijne overnachtingsplekken, de mooie natuur was het een heerlijke vakantie. Ben je van plan om ook eens het fietserspad te rijden dan zeg ik, DOEN !


zondag 26 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 9. - 5000 km.

Deze dag twee vliegen in een klap. We hadden, zo zagen we ineens, een paar dagen geleden al de 5000 km overschreden plus, we gingen naar het eindpunt van de route, de St.Pietersberg. Tijd voor een lekkere lunch die we gebruikte tegenover DEZE  mooie kerk in Schimmert. Tenminste ik vind hem mooi en dat komt vooral door de ongelijkheid van de stenen dus ook een wat rommelig metselwerk maar toch ziet het er vrij strak uit. De manier waarop de ramen er zijn ingezet spreekt me ook wel aan. We hebben er lang genoeg naar kunnen kijken want, hoewel we de enigste klanten waren, hebben we er meer dan een uur gezeten. We hadden al tegen elkaar zitten grappen zo van "ze moeten zeker nog de tuin in om de groenten te oogsten", of  "ze moeten het brood nog bakken", of....kortom na verloop van tijd kwam er een bestelauto aan, daar werd wat uitgeladen en toen die weer wegreed hadden we vrij snel onze lunch. Ik moet eerlijk zeggen, het was 't wachten waard, het brood was vers, de groenten knapperig en de kip en de vis heerlijk.
Hè hè, eindelijk weer op weg, naar het eindpunt dus van het oudste en bekendste langeafstands-wandelpad (voor ons fietserspad) van Nederland, het Pieterpad, dat begint (of eindigt) boven op de SINT-PIETERSBERG.

Etappe, Susteren-Maastricht-Stein, 85.76 km.


vrijdag 24 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 8.

Hadden we afgelopen week overnacht bij een echtpaar dat al 23 jaar via "Vrienden op de fiets" lopers en fietsers ontvangen, nu waren we te gast bij een echtpaar dat er pas mee was begonnen. Prima adres, een ruime kamer, uitgebreid ontbijt met zo veel mogelijk biologische producten en geserveerd op een mooi gedekte tafel, heerlijk.
Al snel hadden we die dag een foto moment, de WYMARSCHE MOLEN. Negentien molens, met wieken, hebben we onderweg al gefotografeerd dus dit was eens wat anders, maar toch 'n molen. Ik vind hem prachtig, vooral het rad. Er is veel werk verricht als je bedenkt dat de molen al op het einde van de Eerste Wereldoorlog in onbruik raakte en onderhoud achterwege bleef. In de Tweede Wereldoorlog werd de molen flink beschadigd en niet meer hersteld. Grote vernielingen vonden in de jaren vijftig en zestig plaats: weer, wind en jeugd hadden vrij spel. Het dak stortte in en het maalwerk werd omver gehaald wegens een te gevaarlijke situatie. Pas in 1990 begon het herstel.
Onze tweede stop was al snel daarna omdat we met het pont over de Maas moesten om aan de andere kant de route voort te zetten. Maar ja, dat was we een half uur wachten en daar hadden we geen zin in. Omdat de route, aan beide kanten zowat parallel loopt aan de Maas, besloten we gewoon aan de  kant waar we waren verder te fietsen want een eind verderop zouden we toch weer terug moeten.
Er was bedroevend weinig horeca (maandag) open maar uiteindelijk zagen we in St.Odilliënberg een hele mooie binnentuin waar je een hapje kon eten, wat drinken en, last but not least, een belangrijke handwijzer :-))
Die avond zouden we, omdat het maandag was, weer eten bij het logeeradres. Deze keer waren we sneller klaar (half uur) daarentegen zaten we nog tot een uur of tien in de tuin, waar onze gastheer in geuren en kleuren vertelde over zijn grote hobby, modelspoor treinen.

Etappe, Arcen-Susteren, 99.12 km.


woensdag 22 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 7.

Na 'n dag relaxen hadden we de route weer opgepikt daar waar we gestopt waren, in Gennep. Alle fietsbroeken waren lekker fris gewassen dus we konden er weer een flinke snok aan geven. Het eindpunt voor die dag was Arcen. Een gedeelte van de route loopt over de Via Valentiniana en volgt het tracé van een weg die in de Romeinse tijd een grote verkeersader vormde. Deze liep van Tongeren en Maastricht naar Nijmegen. In de Romeinse tijd waren dat de belangrijkste steden in deze streken. De weg heeft eeuwenlang dienst gedaan.
Daar waar de Romeinse vaandels, informatieborden en Romeinse helmen in het wegdek zijn aangebracht, fietsten we op de Romeinse weg. Waar de route afwijkt van het Romeinse tracé, fietst men door het prachtige landschap van de Maasheggen. De Via Valentiniana is genoemd naar de Romeinse keizer Valentinianus. Hij investeerde veel in de infrastructuur en bracht voor een korte periode weer rust in het Romeinse rijk. Waarschijnlijk heeft Valentinianus in 368 na Chr. in eigen persoon Ceuclum (Cuijk) bezocht om zijn werk te inspecteren. Waarschijnlijk hè !
Prachtige route vandaag, die voor een groot gedeelte steeds in de buurt van de Maas bleef.
Onderweg zagen we een paar aardige velden met Afrikaantjes. Zie je niet zo vaak en ik hou ook helemaal niet van die plant maar zo leek het wel wat.
Arcen was leuk, 's-middags dronken we koffie op een groot terras aan het water en 's-avonds zijn we er naar terug gefietst vanuit Lingsfort waar ons overnachtings adres hadden.
Heerlijk buiten gegeten en daarna wandelden we nog langs de Maas en de resten van de Schanstoren, een indrukwekkend poortgebouw dat eeuwen geleden op die plek stond.
Het poortcomplex bestond uit drie onderdelen: een poortdoorgang, een versterkt gedeelte en een traptoren. Alleen de traptoren is voor een deel als ruïne bewaard gebleven en staat bekend als "de schanstoren". Dat is erg weinig als je bedenkt dat het gebouw buiten de poortdoorgang, kelders, twee verdiepingen en een zolderverdieping met weergangen bevatte die toegankelijk waren via de traptoren.
Toen we uiteindelijk terugfietsten naar Lingsfort kwamen we nog langs de kasteeltuinen waar we, toen deze pas geopend was ( 1988 ), nog met mijn ouders naar toe zijn geweest. Een foto waard en een aantekening op onze lijst van nog eens te bezoeken plekken.

Etappe, Berghem-Arcen, 104.15 km.

Alle informatie las ik op de borden langs de weg.


maandag 20 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 6.

We hadden het nog niet eerder gedaan, eten bij het gezin waar we ook zouden overnachten. Toen we belden vroeg de gastvrouw of we mee wilden eten. Er zouden ook twee dames komen overnachten die, net al wij, het Pieterpad fietsten en daar moest ze voor koken. Nou, laten we dat dan maar eens doen zeiden we tegen elkaar. En werkelijk, we hebben zo'n leuke avond gehad. We waren met z'n zessen want de gastvrouw zelf en haar dochter aten ook mee. Heerlijk had ze gekookt en de tafel mooi gedekt en terwijl ik dit schrijf bedenk ik waarom maakte ik daar geen enkele foto van. We hebben gezellig zitten kletsen en iedereen had wel wat te vertellen over eerdere tochten, belevenissen onderweg, over vroeger, over nou ja over van alles en nog wat. Om half acht gingen we aan tafel en om een uur of tien bedacht iemand dat het wel eens tijd werd om naar bed te gaan want iedereen wou, in verband met de warmte, de volgende dag vroeg vertrekken. Na ook weer een lekker ontbijt namen we afscheid, een mooie ervaring rijker.
Na Leuth (Gelderland) fietsten we een stuk door Duitsland en daarna Limburg waar het weer een beetje klimmen en dalen werd vanwege het glooiende landschap.
In Gennep was het voor ons die dag einde Pieterpad want we waren niet zo heel ver van huis en hadden besloten om daar te overnachten ( ook een prima adres :-))
Op de markt in Gennep, tegenover het mooie oude STADHUIS dronken we koffie en zagen nog de twee dames die daar ook gingen pauzeren.
Nog een keer zwaaien en toen ging ieder een andere kant op. Zij vervolgden het Pieterpad en wij keerden huiswaarts en zouden de volgende dag hier de draad weer oppikken.

Etappe, Leuth-Berghem, 68.69 km.

zaterdag 18 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 5.

Toen we deze morgen vanuit Laren (Gld), na een redelijke nachtrust (ook hier kregen we een ventilator mee op de kamer) en een prima ontbijt vertrokken, hadden we al vrij snel ons eerste fotomoment. Kasteel Vorden en de prachtige lanen waar we langs fietsten. HET KASTEEL werd al genoemd in de 12de eeuw maar zag er toen heel anders uit dan nu. Wat er nu staat is grotendeels gebouwd in de 16de eeuw. Het kasteel verloor in de loop der eeuwen zijn defensieve functie en werd in de 19de eeuw omgebouwd tot landhuis. Vier geslachten woonden er door de eeuwen heen. De familie Van Vorden (tot 1405) daarna de familie Hackfort tot midden 16de eeuw. Vervolgens werd door overerving de familie Ripperda eigenaar. De laatste, familie van der Borch, hadden het tot 1956 in hun bezit. Familiewapens van deze vier geslachten zijn nog vereeuwigd in de hal van het kasteel, waar ze in de hoeken van het plafond zijn geschilderd.Nadat het Gelders Landschap en de Gemeente Vorden het in hun bezit hebben gehad, is het kasteel nu weer in particuliere handen. In 2004 is het kasteel aangekocht door de familie de Rouw, die het in haar oude luister heeft hersteld. Kijken dat vond ik toen ik het las wel grappig. Mijn moeder is namelijk een de Rouw dus wie weet is er nog wel een "verborgen verleden" haha denk het niet, maar toch !!!
We fotografeerden deze dag ook weer vier molens maar om hier te publiceren koos ik het voet/fietsveer tussen PANNERDEN-MILLINGEN. We staken de Rijn over en hadden ook in Millingen willen overnachten maar uiteindelijk werd het Leuth. Vandaag was het dus van Laren naar Leuth. Klinkt goed nietwaar ? Het zou ook de eerste keer worden dat we bij het gezin gingen  mee eten, Spannend !!!

Etappe, Laren-Leuth, 89.27 km.

donderdag 16 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 4.

We bellen altijd een paar dagen van tevoren of we kunnen overnachten. Dan weten we wel zo ongeveer hoe het fietsen verloopt, of de afstanden die we van tevoren hadden bedacht goed te doen zijn, of het weer een beetje meewerkt en hoe we onszelf voelen. Er kunnen natuurlijk altijd onverwachte dingen gebeuren zoals lekke banden of iets dergelijks maar we zorgen dat voor vertrek de fietsen in orde zijn en nemen reservebanden en reparatie materiaal mee. Maar je weet het nooit want toen we jaren geleden van huis af naar St. Étienne (Fr) en terug zijn gefietst, hebben we geen van tweeën 'n lekke band gehad maar toen we eens naar Leuven fietste had C. drie keer die pech. Deze keer moesten we om te overnachten heel wat adressen bellen (gelukkig waren er genoeg) want er was een fietsvierdaagse en dus kregen we steeds te horen, alles zit vol. Maar het was gelukt hoor, een heerlijk adres. We werden (alweer) gastvrij ontvangen, hadden een mooie royale frisse kamer met vrolijke kleuren. Fijne badkamer (gedeeld) en schoon. Onze gastvrouw deed dit nog niet zo heel lang vertelde ze en was nog bezig manieren te vinden om wat meer bekendheid te krijgen. Ik vroeg of ze het misschien leuk vond als ik een LINK op mijn blog zou zetten, nou bij deze dus. Ik zei al, veel molens onderweg. De bovenste is de OELE MÖLLE in Hardenberg en de onderste  DE WIPPE in Hellendoorn. Voordat we deze laatste zagen hadden we nog twee "beklimmingen"gehad, de Lemelerberg en de Holterberg. Jaja een pittige dag hadden we achter de rug toen we in Laren arriveerden.

Etappe, Hardenberg - Laren, 101.67 km.


dinsdag 14 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 3.

Wat bleef het lang warm gisteravond. Nadat we uit eten waren geweest hebben we nog even bij ons gastgezin in de tuin gezeten maar zijn toch vrij snel op bed gaan liggen. Door de warmte en de 80,93 km van die dag waren we daar aan toe. We hadden een ventilator op de kamer gekregen en dat was fijn maar na een tijdje hebben we hem uitgezet en met de raam wagenwijd open was het goed te doen. Na een heerlijk ontbijt stapten we weer op de fiets voor een volgende etappe maar moesten al snel weer afstappen. Er stond een molen en we hadden besloten om van elke molen waar we langs zouden komen een foto te nemen. Het was een aardige route, door bossen, over de heide, waar een waterstandmeter aangaf hoe droog het was, al had je daar geen meetaperatuur voor nodig :-) maar de informatie over hoe Staatsbosbeheer en het waterschap samenwerken om de natuurgebieden weer natter te maken was interessant om te lezen. Voor 1960 stond het grondwater hoog, soms tot aan de oppervlakte. Voor natuurgebieden was dat prima, maar voor de landbouw was het vaak te nat. Er zijn toen veel sloten gegraven en beken verbreed om het water sneller weg te laten stromen. Verder gebruiken we steeds meer grondwater voor ons drinkwater. Zodoende verdroogden de Drentse natuurgebieden. Zelfs sommige landbouwgebieden kregen last van te lage grondwaterstanden. Nu is het zo dat in de meeste landbouwgebieden het grondwater op peil is, maar in veel natuurgebieden nog te laag. De waterschappen proberen dit nu weer omhoog te brengen door sloten te dempen en stuwtjes te plaatsen, zodat regenwater niet meer zo snel weg kan stromen. Dat was in het Heerenveldje, waar wij stonden, al goed te zien. De bovengrond was er afgeplagd en daar staat nu weer volop struik en dophei.
Af en toe even rusten is natuurlijk ook wel lekker en zeker wanneer je langs zo'n leuke plek als deze komt "Het kleinste café". Ik dacht dat ik het op sjannesblog al eens had gezien maar kon het niet meer terugvinden. Zó leuk dat iemand dat zomaar doet in zijn huis. Je kunt er koffie of thee pakken. Er staat een koelkastje met fris en er liggen koeken en zelfs appeltaart. Er staat een blikje of potje waar je het geld in moet doen en hier mocht je zelfs een kop en schotel als herinnering (voor een euro) meenemen. Bij de rechter deur was ook nog een (schoon toilet) en er stond nog een zitbank. Vooral fijn, zulke plekjes, wanneer het minder mooi weer is, zeg regen, maar dat zat er voorlopig niet aan te komen.

Etappe, Rolde - Hardenberg, 93.66 km.


zondag 12 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers 2.

Gisteren zijn we om te overnachten vanuit Pieterburen terug gefietst naar Eenrum, weer richting Groningen. We sliepen in een huis met een verhaal. We raakten met onze gastvrouw aan de praat en ze vertelde dat ze op een keer zag dat iemand haar huis fotografeerde. Toen ze vroeg "waarom" kreeg ze het hele verhaal te horen van de Joodse familie die er vroeger had gewoond. De familie Benninga die er een winkel hadden. Ze liet ons een boekje zien dat geschreven is door Noach Benninga. Het gaat over hem en zijn familie. Hij beschrijft de vlucht naar Engeland, de reis via Zuid Afrika en Australië naar Nederlands Indië en de Japanse bezetting, de uiteindelijke terugreis naar Nederland en de nieuwe toekomst in Amerika. Zij hebben op tijd kunnen vluchten maar in Eenrum is een JOODS MONUMENT opgericht ter nagedachtenis aan tien Joodse medeburgers die in 1942 door de bezetter op transport zijn gesteld naar concentratiekampen in Polen. HIER nog wat informatie over de familie Benninga. In de kamer waar wij sliepen hing een oude foto van de familie Benninga, poserend voor hun winkel.
Het was een prima overnachtings adres en 's-avonds hebben we er recht tegenover, lekker makkelijk, in een MOSTERDMAKERIJ en tevens restaurant, heerlijk buiten in de tuin gegeten.
Zoals gezegd moesten we weer terug naar Groningen want zo loopt de route. geen probleem want het weer werkte van alle kanten mee en er was zoveel te zien onderweg. In Garnwerd kwamen we langs molen De Meeuw en in Glimmen zagen we een leuke toren van fietsen ergens in een tuin.
En hé, ook in de provincie Groningen hebben hunebedden gestaan. Deze is de enige die nog op zijn oorspronkelijke plaats staat en werd in 1957 voor een deel opgegraven. Daarbij zijn de resten van minstens 150 potten gevonden. Maar er werd nog een bijzondere ontdekking gedaan : voor de ingang van het hunebed was een kuil gegraven waarin waarschijnlijk twee kinderen begraven waren. Zulke 'vlakgraven' uit de tijd van de hunebedden waarbij personen alleen of met z'n tweeën in een kuil werden bijgezet, komen vaker voor. Ze zijn natuurlijk moeilijker te vinden dan hunebedden. De meeste dateren uit de laatste fase van de Trechterbekercultuur. De doden die er zijn bijgezet zijn meestal verbrand. We weten niet, waarom sommige mensen apart werden begraven, en anderen in een hunebed. Al deze informatie stond ter plekke te lezen.
Wij fietsten weer verder, naar Drente waar we gingen overnachten bij een kaasmakerij, gelegen haha, aan de Hunebedweg.

Etappe, Eenrum - Rolde, 80.93 km.


vrijdag 10 augustus 2018

Pieterpad voor fietsers.

Het Pieterpad is een langeafstandwandeling vanaf Pieterburen ( Groningen ) naar de Pietersberg in Maastricht ( Limburg. Maar ja, wij zitten liever op de fiets. Hebben wij even geluk dat men er ook een fietsroute van heeft gemaakt, het Fietserspad. HIER allerlei informatie. Men heeft etappes gemaakt van ± 60 km maar je kunt ze korter of langer maken naar eigen keuze. Wij maakten etappes van ± 80 km per dag. We gingen dus op pad, met onze fietsen in de trein, spannend want dat hadden we nog niet eerder gedaan. Het is niet alleen de fiets maar ook ieder twee tassen met fietskleding, gewone kleding, toiletspullen, fietsschoenen en gewone schoenen en onze regenjack. C. heeft nog een stuurtas speciaal voor zijn foto apparatuur en ik voor het adressenboek van VRIENDEN OP DE FIETS, lunch, portemonnee, naai etui en nog allerlei dingen die ik denk nodig te hebben om te "overleven" haha. We vertrokken op 'n zondag en dat was eigenlijk wel fijn want, minder drukte. De trein kwam, de fietscoupé zag ik langs komen en toen de trein stopte liepen we daar naartoe. Een conducteur zag dat en zei, loop maar naar de achterkant ( dat was dichterbij ) daar is altijd bij dit model trein een fietscoupé. Niet dus. Aangezien de trein weer ging vertrekken hielp hij ons snel de coupe in en zei, misschien kunnen jullie bij de volgende halte wel in een echte fietscoupé. Hij bleef wel bij ons om dan te helpen. Helaas was er te weinig tijd om uit en in te stappen dus we konden gewoon blijven waar we zaten. Hij moest zelf wel naar een andere trein en had het wel keurig doorgegeven aan zijn collega die daarna gezellig even een praatje kwam maken ( voordeel van de zondag ). In Zwolle moesten we overstappen op de trein naar Groningen maar we zijn eerst even ergens koffie gaan drinken met 'n lekker Zwollenaartje erbij. Daarna naar Groningen. Daar stapten we op onze fiets en reden door mooie dorpen, langs vaarten, molens en kerkjes zoals DIT in Winsum, maakten héél véél foto's en kwamen zo bij het beginpunt van onze tocht, Pieterburen.

Etappe, Groningen - Pieterburen - Eenrum, 47.60 km.


vrijdag 3 augustus 2018

Mandala 7.

De zonnebloem was overgebleven van een boeket dat we kregen voor onze trouwdag. De blaadjes waren er afgevallen en liggen er nu rondom. De bolletjes knipte ik van het Boerenwormkruid dat ik plukte tijdens een fietstocht en de gele bloemen, zou dat St. Janskruid kunnen zijn ? In elk geval was het een fijn rustmoment om dit te creëren.

zaterdag 28 juli 2018

Quality time.

Ik kreeg voor, mijn verjaardag of Moederdag dat weet ik niet meer, een mooie zelfgemaakte cadeaubon voor een dag samen winkelen in een stad naar keuze en als traktatie een heerlijke lunch. Nou ben ik niet zo'n winkelmens maar om dat samen met m'n dochter te doen, kijk dat vind ik dan wel weer gezellig. Ik koos voor 's-Hertogenbosch omdat ik daar eigenlijk, alhoewel heel dichtbij, niet zo vaak kom. Ja we, man en ik, fietsen er wel regelmatig naar toe, drinken er koffie op de Parade en fietsen weer terug. we komen ook regelmatig in het Noord Brabants Museum maar gaan na het bezoek weer naar huis. Maar deze keer hadden dochter en ik besloten dat we, wanneer we ergens wat gingen drinken of lunchen, dat zouden doen op een voor ons onbekende plek. En die zijn er genoeg. heel verrassend vind ik in een stad altijd de binnentuinen waar je heel rustig kunt zitten en eigenlijk geen idee hebt van de stad. Topdag was het en vooral de lunch HIER was zeer geslaagd. Leuke winkeltjes zijn er bijgekomen in de loop der jaren en heel veel gezonde drankjes en frozen yoghurt plekjes, nee we moeten daar maar eens vaker rond gaan hangen.


donderdag 26 juli 2018

Oppaseten.

Afgelopen zaterdag werden we, als dank voor het oppassen, weer getrakteerd op een lekker etentje. Het begon 's-middags rond koffietijd en onze jongste kleinzoon had bedacht dat we maar eens moesten beginnen met een "bedreigde diersoorten taart". Op school was iemand van het W.N.F daarover komen vertellen ( niet over de taart hoor ). De Panda werd gekozen en ook helemaal zelf gemaakt met de hulp van zijn zus en papa of mama, dat weet ik niet. Het was verrukkelijk evenals het weer, dus we zaten lekker buiten in de tuin en de kinderen doken regelmatig in het zwembad of sprongen op de trampoline. Na de koffie kregen we verschillende nootjes, mooi gepresenteerd op een plankje en in mini bloempotjes, en honing om in te dippen. Bij het derde eetmoment werden er verschillende soorten broodjes geserveerd, groenten frieten ( gele en oranje wortelen, bleekselderij, komkommer en rabarber ) met hummus, aioli en muhammara. Een tijdje later kwam de soep, ook weer leuk geserveerd in glaasjes. Voor ieder een tomaten, een champignon en een courgette soepje. Ondertussen hadden de kleinkinderen nog wat bedacht, synchroonzwemmen, ja fantasie hebben ze wel. Even geoefend en toen kregen we een voorstelling. Hilarisch ! Dan waren we beland bij nummer vijf, het hoofdgerecht, broccoli camembert quiche met notenrijst. Alle gerechten vers en helemaal zelf gemaakt. Maar we waren er nog niet want nummer zes op de kaart was chocolade mousse met karamelsaus en cashewnoten, waaw zóó lekker. Daarna nog koffie met keuze uit vier soorten chocolade van het bekende Nederlands merk dat strijdt voor 100% slaafvrij van deze lekkernij. Nou daar heb ik er maar een van geproefd want het was mooi geweest. Het was inmiddels een uur of tien, nee we hebben er wel onze tijd over gedaan. Het was heerlijk en we gaan nog maar even door met oppassen ( haha, doen we toch wel hoor ) veel te leuk.


woensdag 25 juli 2018

Mandala 6.

Tot mijn schrik zag ik vanmiddag ineens dat het Ballonklokje ( Platycodon grandiflorum 'Mariesii' ) bijna is uitgebloeid. Dat door de hitte natuurlijk en aangezien ik daar graag een Mandala van wou leggen heb ik de laatste vijf bloemen er afgeknipt. Pff, net op tijd. De roze bloem in het midden is ook een ballonklokje maar dan open geknipt. De vier blauwe klokjes liggen op z'n kop dus een mocht er nog gewoon op de foto. Verder gebruikte ik, Lavendel, Hortensia Annabelle en de nu nog groene bolletjes van de Hulst. Een lekker rustig werkje om te doen met dit warme weer.

zondag 22 juli 2018

Nog een keer "op reis".

Zo kom je er in 10 jaar ( want zo lang bestaat het dit jaar ) nooit en dan kom je er twee keer in zeven dagen tijd. Vorige week gingen we HIER naar toe met onze twee oudste kleinkinderen en nu met onze twee jongsten. De "reis"door het lichaam duurt altijd 55 min maar daarna kun je in het interactieve deel je eigen tempo bepalen en zolang bezig blijven als je wil. Deze keer waren we er dan ook langer want ze hebben echt veel testjes, spelletjes en van alles gedaan. De heenreis ging vrij vlot maar op de terugweg zaten we vorige week in de spits dus hebben we het nu anders gedaan. We waren maar zo'n 12 km bij Katwijk aan Zee vandaan dus zijn we daar naartoe gereden. We maakten een lekkere strandwandeling, raapten natuurlijk schelpen, schreven in het zand, fotografeerden kwallen en hebben er ook nog wat gegeten. En daarna, zonder files naar huis.

woensdag 18 juli 2018

Prettig park.

Ik kan eigenlijk wel zeggen dat we zijn opgegroeid met de Efteling. Vroeger, héél vroeger, toen de Efteling pas bestond gingen we er, met onze ouders, heen met de fiets. Er was toen alleen het SPROOKJESBOS, een speeltuin en de STOOMCARROUSEL. Later ging ik er heen met mijn verkering ( nu mijn man ) en nog veel later met onze kinderen. Het Park was toen al flink uitgebreid. We vierden er het vrijgezellenfeest van onze dochter, die onder valse voorwendselen daar naartoe was gebracht en waar de hele groep verstopt zat bij de diverse sprookjes ( ik was Doorntoosje ). Dochter kreeg een plattegrond mee en moest door middel van puzzels oplossen ons zien te vinden. Iedereen had iets lekkers gemaakt voor een pick-nick en toen de groep compleet was hebben we ( het was schitterend weer ) heerlijk zitten eten. We waren er ook alweer een paar keer geweest met de kinderen en inmiddels ook kleinkinderen en afgelopen zondag was het wederom Eftelingdag met z'n allen. Het is nog steeds een heerlijk park voor jong en oud en het wordt nog steeds heel goed onderhouden. De bomen, struiken, bloemen en planten ( zelfs die in potten ) zagen er, ondanks de droogte van de afgelopen weken, prima uit. Ik moet toegeven dat er heel veel attracties zijn waar ik niet meer in ga, maar even zoveel waar ik volop van kan genieten en gelukkig zijn er nog steeds de aloude vertrouwde sprookjes en de carrousel.