maandag 18 november 2019

Klaas.

Soms heb je geluk en krijg je, terwijl je voor een tentoonstelling komt, er nog een tweede bij en dan nog wel van een kunstenaar waar je al heel lang "fan" van bent. Twee voor de prijs van een, hoe leuk is dat !

Toen we pas getrouwd waren, werden we lid van de "Kunstuitleen" en een van de eerste werken die we leenden was een ingelijste koffiekan van Klaas Gubbels. Of het een litho was, geschilderd of een poster, dat weet ik niet meer. want hé het is wel bijna vijftig jaar geleden ! maar ik weet wel dat we het erg mooi vonden en daarna ook nog vaak andere koffiekannen in een andere kleur leenden.





Ongelooflijk, dat hij altijd trouw is blijven werken met slechts enkele onderwerpen uit het stilleven : ketel, tafel en stoel.
Doodgewone voorwerpen, maar wél  bijzonder door de wijze waarop ze werden uitgebeeld.
KLAAS GUBBELS is dit jaar 85 geworden en geëerd met een aantal tentoonstellingen waaronder deze in museum Beelden aan Zee met een overzicht van zijn objecten, die hij over een periode van meer dan een halve eeuw maakte.
We zagen er beelden in glas, karton, gips, brons, hout, staal en geassembleerde beelden van gevonden voorwerpen, van passend in je hand tot monumentale beelden die in de patio staan opgesteld.

Nog te zien tot 23 februari 2020.

zaterdag 16 november 2019

Niki.

Afgelopen woensdag gingen we naar Scheveningen. Het regende, het was koud, echt geen weer om naar de zee te gaan. Dat was dan ook niet onze bedoeling. Niki de Saint Phalle, naar haar beelden dan, dat was ons doel. Buiten was het grijs en grauw, maar eenmaal binnen knalde de kleuren je tegemoet.

NIKI DE SAINT PHALLE, we kennen haar allemaal wel van haar wulpse vrouwenbeelden en haar vrolijk gekleurde FONTEIN bij het Centre Pompidou in Parijs. Lang geleden, te lang geleden al dat we die daar zagen.
Ontzettend veel getekend werd er ook door haar en die tekeningen werden ingevuld met handgeschreven teksten.

Deze vond ik een van de mooiste, L'arbre de la vie, Levensboom. Vind het ook wel op zentangle tekenen lijken of doedelen. Heel rustgevend en misschien had ze dat wel nodig in een zo hectisch bestaan.
De fontein in Parijs zagen we dus in het echt en nu ook de kleurige Nana's en haar tekenwerk, maar wat we nog niet hebben gezien is de grote TAROT-BEELDENTUIN in Italië. Tijdens het aanleggen van de tuin en de bouw van de beelden, wat 20 jaar in beslag nam, woonde Niki zelf in een van haar creaties, een grote roze vrouw met een zwart gezicht en blauw haar.
Daar genoot ze van de vorderingen en werkte ze weer aan nieuwe creaties.
Ben blij dat ik het heb gezien, vond niet alles even mooi, maar ben wel nieuwsgierig naar haar tuin in Toscane dus...….wie weet !
De tentoonstelling is nog tot 1 maart 2020 in Museum Beelden aan Zee.


dinsdag 12 november 2019

Intimi.

Vorige week zagen we in het Noordbrabants museum de tentoonstelling Van Goghs Intimi. Helaas mocht er niet gefotografeerd worden, behalve enkele tekeningen, of hoe moet je dit noemen, op de muur.
Er was een film te zien, waarbij je al heel veel informatie kreeg en ik moet zeggen dat ik wel heel blij ben met een klein handig boekje waar alle informatie, die ook bij de werken te lezen was, in staat.
Wat eigenlijk nooit tot mij was doorgedrongen, is het feit dat van Gogh maar tien jaar kunstenaar was.
In augustus 1880 besloot hij om kunstenaar te worden en 29 juli 1890 is hij gestorven. In die tien jaar heeft hij toch wel gigantisch veel geproduceerd.

Tel daarbij op dat hij in 37 jaar in 23 verschillende plaatsen woonde en ook nog regelmatig ziek was. Als ik zie wat voor correspondentie hij er op na hield met zijn broer Theo en vele anderen, dan vraag je je af wanneer hij nog tijd had om te tekenen, etsen en schilderen. Ik laat hier niks zien van zijn overbekende kleurrijke werk, maar iets uit de beginperiode toen hij nog zoekende was.

In de winter van 1884-85 schildert en tekent Vincent tientallen koppen van boeren, studies van handen en houdingen, in aanloop naar zijn eerste grote figuurstuk, De aardappeleters. De voorstelling is gesitueerd in de bescheiden hut van boerenfamilie De Groot-van Rooij. Verschillende gezinsleden staan model.
Vincent hoopt een 'echt boerenschilderij' te hebben gemaakt, een verbeelding van het zware boerenleven. In zijn lithografie naar het schilderij, die hij trots aan verschillende mensen stuurt, besteedt hij weinig aandacht aan de anatomische correctheid. Van Rappard ( zijn vriend ) heeft bijzonder venijnig commentaar.

Ge zult me toestemmen dat zulk werk niet ernstig gemeend is. Ge kunt meer dan dit, gelukkig, maar waarom dan even oppervlakkig bekeken en behandeld? waarom de bewegingen niet bestudeerd? nù poseren ze. Dat kokette handje van die achterste vrouw, hoe weinig waar ! en welke betrekking bestaat er tusschen den koffieketel, de tafel en de hand die boven het hengsel ligt? wat doet die ketel toch, hij staat niet, hij wordt niet vastgehouden, maar wat dan? en waarom mag die man rechts geen knie hebben en geen buik en geen longen? of zitten die in zijn rug? en waarom moet zijn arm een meter te kort zijn? en waarom moet die vrouw links zoo'n pijpesteeltje met een dobbelsteen er aan tot neus hebben ? En durf je dan nog bij zulk eene manier van werken de namen van Millet en Breton aan te roepen ? Kom ! De kunst staat dunkt me te hoog om zoo nonchalant behandeld te worden.

Anthon van Rappard aan Vincent van Gogh, 24 mei 1885.
Vincents antwoord de volgende dag luidde als volgt:

Amice Rappard
Uw schrijven ontving ik zooeven, tot mijn verwondering.
Ge ontvangt het hierbij terug.
Na groette
Vincent.

Dat was niet mals, maar wel geweldig dat dit te zien en te lezen was bij het werk. Ik heb echt heel lang bij de litho gestaan en je kijkt er dan met heel andere ogen naar.
Dan hing er ook nog een deel van een portret van Van Rappard ( potlood op papier ).
Dat het blad doormidden is gescheurd heeft vermoedelijk te maken met Van Rappards felle kritiek op de litho van De Aardappeleters, die Vincent diep kwetst. Dat luid het einde van hun vriendschap in, die een belangrijke persoonlijke en artistieke steun is geweest voor Vincent.

Teksten komen uit het boekje dat voor de tentoonstelling is samengesteld en waar ik heel veel van heb genoten. Ja, van alletwee, natuurlijk. Ik ga beslist nog een keer ( nog t/m 12 jan 2020 )
Litho en tekening komen uit een boek dat hier al jaren in de boekenkast staat.


vrijdag 8 november 2019

Kunst voor even.

Toen we vanuit het Stedelijk, over het plein, weer richting station gingen zagen we deze man. Met twee stokken, een touw en een bak vloeibare zeep maakte hij prachtige zeepbellen en slierten. Ik vind het altijd prachtig om te zien, simpel vermaak, maar o zo mooi.


donderdag 7 november 2019

Wall Wrap.

Toen we na de tentoonstelling ( Chagall, Picasso, Mondriaan e.a migranten in Parijs ) een trap afgingen, stonden we opeens oog in oog met deze enorme tekst echt gigantisch en we hadden dan ook meteen een "Wow gevoel". Nou moet ik zeggen dat ik ook wel erg van grote kunstwerken hou en dit hier daar kun je echt niet omheen, sterker nog, je staat er middenin.

BARBARA KRUGER, maakte deze installatie in 2010 speciaal voor het stedelijk. De term 'wall wrap' komt uit de reclamewereld en staat voor een grote afdruk van een foto of tekst die de hele wand en/of vloer vult in een openbare ruimte, bijvoorbeeld een vliegveld of winkelcentrum. Krugers werk is in dit museum in verschillende varianten uitgevoerd, dit is de derde versie. Elke  variant is aangepast aan de architectonische eigenschappen van een specifieke locatie.

Kruger gebruikt heftige, emotioneel beladen uitspraken over de manier waarop mensen over elkaar denken om daarmee luid en direct tot de toeschouwer te 'spreken' - een opvallende prestatie binnen de setting van een traditioneel kunstmuseum.
Voor dit werk gebruikte ze een combinatie van Engelse en Nederlandse zinnen. Ik koos deze tekst om te laten zien en zou je meer willen, dan moet je even afreizen naar het Stedelijk, Amsterdam.

Stukken uit mijn tekst stonden op een paneel bij het werk.

dinsdag 5 november 2019

Het Stedelijk.

Ik blijf nog even in de herfstvakantiesfeer. We togen naar Amsterdam om de tentoonstelling Chagall, Picasso, Mondriaan E.A migranten in Parijs te gaan bekijken ( nog t/m 2 feb 2020 ). Deze drie, ja die kennen we natuurlijk allemaal wel en zoals het met zo'n soort tentoonstelling meestal is, veel werken heb je al wel eerder gezien. Maar soms zit er wat bij wat je niet kent, of het is je niet eerder opgevallen. Van Marc Chagall was het voor mij dit Zelfportret met grimas ( 1924-1925 ). De Violist is daarentegen wel weer heel bekent. Jaren geleden zagen we trouwens, bij toeval in de kathedraal van Vence, een mozaïek van Chagall voorstellend Mozes in het biezen mandje.

Mondriaan, daar ben ik ook wel een liefhebber van, zowel van zijn vroege als van zijn latere werken kan ik genieten.

Picasso is voor mij een beetje, ja wat moet ik ermee. Sommige werken vind ik mooi, zoals dat linker, maar sommige vind ik echt luguber. Het werk rechts is een grafiek/affiche van Kees van Dongen ( een van de E.A migranten in Parijs ) en vond ik wel mooi passen, qua kleur bij de Picasso. Bovendien hou ik wel van affiches en die hangen er verschillende. Er hingen mooie en minder mooie werken van, voor mij bekende en minder bekende "Migranten in Parijs" en misschien vinden jullie dat ik weinig laat zien of er weinig over vertel maar die moet je , als je daar zin in hebt, zelf maar gaan bekijken. Wij vonden de tentoonstelling in elk geval wel de moeite waard om er een end voor te reizen.



zondag 3 november 2019

Knutselen.

Herfstvakantie, ja dat is al weer enkele weken geleden, maar ik had dit nog niet op mijn blog laten zien. Knutselen met de twee oudste kleinzonen die een dag hier waren. Zoals gewoonlijk beginnen we met cake of koekjes bakken, vinden ze alletwee nog steeds leuk. Ja en dan, want ze worden ouder en hebben niet altijd zin meer in knutselen, maar ik had toch wat bedacht en, dat vind ik dan weer leuk, ze gaven er hun eigen draai aan. Bij onze kleindochter had ik krimpplastic gezien en ik hoorde dat iedereen het ontzettend leuk had gevonden om ermee te werken. Ik had wel bedacht dat ik voor de jongens geen voorbedrukte moest nemen, want dat zouden ze vast kinderachtig vinden. Ik kocht dus blanco vellen en vertelde hoe het werkte, dat het in de oven moest en dat de tekening die ze zouden maken dan wel zou krimpen , maar wel wat dikker en steviger zou worden. Ze waren meteen enthousiast en besloten om sleutelhangers te maken met automerken erop.

op hun telefoon en op de iPad zochten ze naar de emblemen, tekenden het op de folie en dan de oven in. Ik heb een foto van het krimpen, of beter gezegd het opkrullen van de folie proberen te maken door het glas van de ovendeur, maar dat lukte niet zo best. Je ziet als je goed kijkt wel dat het opkrult en dan denk je "dat gaat niet goed" maar na het krullen wordt het weer plat. Ze vonden krimpen hartstikke grappig om te zien. HIER zag ik nog een filmpje. Regelmatig moesten ze natuurlijk ook gamen en we besloten de dag met pannenkoeken bakken. Al met al, een geslaagde dag.


zaterdag 2 november 2019

Zet je licht aan !

Het viel ons de afgelopen maand op, dat er overal op de fietspaden in gele letters, zet je licht aan stond te lezen. Toen het maandblad van de ANWB op de mat viel werd het duidelijk. Een actie om iedereen duidelijk te maken dat, je fietsverlichting aanzetten echt héél belangrijk is. Vorig jaar zijn scholen, verenigingen en ANWB-leden ook al in de weer geweest met spuitkrijt, maar dat heb ik toen gemist. Deze keer haalde ik ook een tagpakket op in de winkel en onze twee jongste kleinkinderen hebben hier in de wijk hun tags gezet.
40.000 gratis tagpakketten, met het sjabloon en milieuvriendelijk geel spuitkrijt, worden er dit jaar uitgedeeld. Het schijnt echt te werken, want wat blijkt, in plaats van 4 op de 10, hebben 6 op de 10 fietsers na het lezen van de tekst "Zet je licht aan" hun licht aan. De smiley geeft mensen het gevoel dat hun gedrag wordt beloond.
De tags zijn tijdelijk omdat het verrassingseffect belangrijk is. Als de tag er continue staat, treed er gewenning op en zien de mensen het niet meer. Dan zou je ook een verkeersbord kunnen plaatsen.
Enfin, het zal allemaal wel onderzocht zijn en wij hebben ons steentje bijgedragen en hopelijk onze buurt weer wat veiliger gemaakt. En last but not least, we hebben goede fietsverlichting die we dan ook nog aanzetten, natuurlijk ;-)


donderdag 31 oktober 2019

Pompoenen.

Vorige week zagen we in Zeeland dit mooie veldje met pompoenen. Lagen ze allemaal klaar voor vandaag, ik weet het niet.

Halloween, ik heb er helemaal niks mee en toch heb ik gisteren wat gemaakt. Oppasdag was het en onze kleindochter vroeg of we 's-middags misschien wat konden knutselen voor Halloween en of ik een idee had.

Dat had ik nog niet, maar ik ben heb toen, Halloween knutselen ingetikt en dan heb je werkelijk keuze genoeg. Ik was meteen weg van de pompoenen en ik moet zeggen, die waren vrij makkelijk te maken. Bo koos nog wat spookjes om te maken en ziehier het resultaat. Echt een leuke middag gehad.





woensdag 30 oktober 2019

Love.

Dat was me het dagje wel, alle elf fonteinen zagen we op één dag, tijdens de herfstvakantie. Toen we deze laatste gingen fotograferen begon het al te schemeren. We hadden hem al eerder gezien, vorig jaar toen Leeuwarden en Valletta ( Malta ) samen gedurende één jaar de titel Culturele Hoofdstad van Europa droegen. Ik zag de fontein een tijd geleden ook op het blog van BERTIEBO.

'Love' bestaat uit twee 7 meter hoge, witte sculpturen van een jongen en een meisje. Ze lijken elkaar aan te kijken, maar hun ogen zijn gesloten. De gezichtsuitdrukking van de kinderen is sereen. Om hen heen hangt een 2 meter hoge mistwolk waar we in rond kunnen dwalen. 'Ze dromen' zegt de kunstenaar; 'voor kinderen is de toekomst een droom vol beloftes'. De Spaanse kunstenaar kreeg zijn inspiratie voor de mistfontein toen hij 's-morgens vroeg de nevel boven de Friese velden zag. 'In Friesland' , zei hij, 'komt het water uit de grond'.

Kunsthars met marmerstof.
7 m hoog, 3 m omtrek.

Jaume Plensa ( Spanje ).

Plensa geniet wereldwijd grote faam met zijn metershoge sculpturen van voornamelijk vrouwenhoofden. Ze bieden een bijna meditatieve aanblik. Een hoogtepunt is de Crown Fountain in het Millennium Park van Chicago, waarop gezichten van honderden inwoners verschijnen.

Samenvattend kan ik zeggen dat het fijn was dat alle fonteinen werkten. O.k we zagen bij deze geen metershoge mist, maar de laaghangende was ook mooi.
HIER vind je alle fonteinen en filmpjes over het maken en de moeilijkheden die dat gaf bij sommige.
Wij hadden een heerlijke dag, een hernieuwde kennismaking weer met de Elfsteden, maar nu op een andere manier dan afgelopen zomer en we komen er beslist nog eens terug.
We sloten de dag af met een heerlijk diner.

dinsdag 29 oktober 2019

De IJsfontein.



Hèhè, eindelijk, een fontein gemaakt door een Nederlander. Elf fonteinen gemaakt door 11 internationale topkunstenaars las ik steeds. Het zou toch al te gek zijn, wanneer er geen uit ons eigen land bij had gezeten. Gelukkig, hier is er een.

De IJsfontein. Birthe Leemeijer.     Koper, koelleidingen, zonnepanelen, bomen.
2 m hoog, 3 m breed.

De fontein is een speelbal van de elementen en geen dag is hetzelfde. IJs tekent patronen op de koperen huid van de sculptuur. De mate waarin de fontein ijslagen vormt of niet, is afhankelijk van de zon, luchtvochtigheid, temperatuur, wind en neerslag. Energie voor de IJsfontein wordt opgewekt door  zonnepanelen. Rondom staan bomen die rood kleuren in het najaar. Ze verwijzen naar Bonifatius en zijn volgelingen die in Dokkum zijn vermoord. Voor optimale schaduwwerking is bij de sculptuur gebruik gemaakt van de wetmatige rangschikking van bladeren rond een middelpunt. Het resultaat van meer dan 100 miljoen jaar evolutie in de plantenwereld.

Birthe Leemeijer ( Nederland )

Zij laat ons de natuur op een zintuiglijke manier beleven. Maar vrijblijvend is dat niet, want terloops wijst ze erop dat de natuur en het landschap drastische veranderingen ondergaan met onoverzienbare gevolgen. Bij haar onderzoek brengt zij verschillende vormen van kennis samen. Het bij een specifieke plaats gevoelde onvervulde verlangen en gemis vormen voor haar een belangrijke bron om uit te putten.
Het werken in de open ruimte is voor haar de ideale conditie om de betekenis van de kunst en haar plaats in de wereld te ontdekken. Daarnaast speelt de aanwezigheid van de natuur en de waarde die we daaraan toekennen een essentiële rol in haar werk. De natuur wil ze vooral fysiek en zintuiglijk laten beleven. Al haar werk is erop gericht om ons daartoe te verleiden.

Ik zou deze fontein ook nog wel eens in de winter willen zien wanneer de damp aan vriest op het koper. Lijkt me echt prachtig.

Informatie, van de bordjes en internet.



maandag 28 oktober 2019

De Oortwolk.




De Oortwolk.
Jean-Michel Othoniel - Frankrijk.

De fontein is een ode aan de wereldberoemde, in Franeker geboren astronoom Jan Hendrik Oort.
 Zijn aanname dat zich rondom ons zonnestelsel een 'wolk' van miljarden komeetachtige objecten beweegt, betekende een doorbraak in de astronomie. De fontein is ontworpen als een reeks watervallen die vanuit een schaal langs een verticale ketting van nachtkleurige parels in het bassin stromen.
Een van de parels is zilverkleurig, als de kleur van de maan, een ander is verguld, de kleur van de zon.
 'De Oortwolk' zelf is een nevel van fijne druppeltjes die vanuit een goudkleurig gaaswerk in een schaal vallen.

Kralen van RVS met zwart, goud en zilver coating, gaaswerk.
3,5 m hoog: schaal 1,5 m doorsnee: bassin 3,8 m doorsneeInspiratiebron: de ontdekking door astronoom Jan Hendrik Oort.



Jean-Michel Othoniel verwierf grote bekendheid door zijn experimentele gebruik van glas uit Murano ( Italië ), waarmee hij in de vorm van grote 'kralen' veelkleurige sculpturen ontwerpt.
 Zijn talrijke werken in de openbare ruimte belichten onverwachte aspecten van de geschiedenis van de locatie of de stad en creëren een luisterrijke sfeer van kleur en licht.
Voor het Paleis van Versailles ontwierp hij een fontein die gebaseerd is op de danspassen van Lodewijk XIV.




















zondag 27 oktober 2019

De Walvis.

Bij alle  fonteinen tot nu toe, konden we heel dichtbij parkeren. Deze lag wat verder weg en bovendien waren we nog de verkeerde kant op gelopen. Even aan iemand vragen dan maar en die iemand, hij woonde al bijna heel zijn leven in Harlingen, wees ons perfect de weg. Als je geluk hebt spuit hij ook nog zei hij, en dat geluk hadden we.

De Walvis.
Jennifer Allora & Guillermo Calzadilla.

Ooit stond Harlingen in het teken van de walvisvangst. Tegenwoordig streven wij er niet meer naar om de ze grote en grootste dieren te doden, maar juist om ze van de dood te redden. Vooral nu ze om onduidelijke redenen steeds vaker in ondiepe wateren stranden.
De fontein van Harlingen is een 'levensechte' potvis. Hij ligt als verdwaald bij de Zuiderpier, maar af en toe verraadt zijn krachtige waterstraal dat hij wel degelijk in leven is. Zo getuigt 'De Walvis' van de enorme invloed die de mens heeft op alles wat leeft in de zee.

Polyesterhars met stalen frame - 18 m lang, 2,5 m hoog ( schaal 1:1 )
Inspiratiebron: de maritieme geschiedenis van de stad en de walvisvangst.

Allora & Calzadilla -Verenigde Staten, Cuba.

'Op de barricade' zou het devies kunnen zijn van het in Puerto Rico wonende kunstenaarsechtpaar. Met alle middelen die de hedendaagse kunst ter beschikking staan, bekritiseren ze de meedogenloze en gewelddadige uitbuiting van mens en natuur door het globale politiek-economische systeem. Met hun vaak heel directe sculpturen, video's en foto's tonen ze de gevolgen daarvan terwijl ze ons met performances en muzikale projecten oproepen tot verzet.

Nergens geen bord met informatie, dus deze keer, opgezocht op internet.

Op de foto is de staart niet goed te zien ( hier lijkt het net een punt ) maar dat komt omdat we ons hadden geconcentreerd op wanneer hij zou gaan spuiten. Volgende keer een iets ander standpunt kiezen :-)

zaterdag 26 oktober 2019

De Fontein van Fortuna.

Sneek, wat een verschil met afgelopen zomer, toen was het er ontzettend druk. Nee, dat was nu wel anders en er was ook minder horeca open. We waren er rond lunchtijd en hadden best trek dus eerst maar wat eten. We zaten ergens vlak bij het water en bij een brug en moesten constateren dat het wegdek, misschien niet zo vaak als in de zomer, nu toch ook vaak omhoog stond.
Men zal er in Sneek we aan gewend zijn denk ik.
Na de heerlijke lunch, gingen we richting fontein.

De Fontein van Fortuna.
Stephan Balkenhol.

Op een gouden bol midden in het water staat een man met een Hoorn des Overvloeds. Het beeld verwijst naar Fortuna, de godin van het geluk en de schutsvrouwe van steden, families en volkeren. De overvloeiende hoorn symboliseert de materiële welstand van de gelukkige die ermee in aanraking komt. Maar de gouden bol draait voortdurend om zijn as, zodat het water, net als de toestroom van het fortuin, een onberekenbare kracht wordt. De overvloed die zich toevallig over ons uitstort, kan ons door het lot even snel weer worden ontnomen. Kijk maar naar de geschiedenis van SNEEK.

Inspiratiebron: de periodes van grote welvaart en neergang in Sneek.

Stephan Balkenhol ( Duitsland ) geldt als een van de belangrijkste hedendaagse beeldhouwers.
Zijn uit hout gehakte of bronzen mensfiguren steken op humoristische wijze de draak met ons of belichten licht ironisch de o zo menselijke geschiedenis van een stad of locatie.
In Sneek, een stad met een lange, historische band met Duitsland, herinnert zijn fontein aan de afwisselende periodes van voor en tegenspoed.
Net als in een mensenleven.

Informatie van het paneel ter plekke en van internet.

vrijdag 25 oktober 2019

Onsterfelijke Bloemen - Rikka.

En toen was IJlst aan de beurt, het stadje dat we tijdens de fietstocht hadden gemist. We hadden heel lang in Sneek rondgereden om van alles en nog wat te fotograferen en daardoor had onze navigatie moeite om de route terug te vinden. Het was uiteindelijk wel gelukt, maar op een gegeven moment vonden we wel dat het lang duurde voor we in IJlst waren. Toen bleek dat we er al lang en breed voorbij waren. Eerst was het balen, maar we besloten toen dat we het zeker nog een keer zouden gaan bezoeken.

Onsterfelijke Bloemen - Rikka.
Shinji Ohmaki

Volgens Shinji Ohmaki vormt cultuur zich, net als de natuur, laag op laag. Nieuwe generaties bouwen steeds weer voort op een grote onderlaag die niet verdwijnt. Precies zoals ook de stad IJlst is ontstaan. De oude, grotendeels verwilderde stinsenplanten zijn tekens van de onzichtbare onderlaag en van de rol van de mens bij de ontwikkeling daarvan. De fontein 'Onsterfelijke bloemen -Rikka'  verbindt bloeiende stinsenplanten als element van de Friese natuur met een oude vorm van Japanse bloemsierkunst, Ikebana. Hij symboliseert de eeuwige verbintenis tussen mens, cultuur en natuur.

RVS, autolak, coating, terrazzobeton.
Vaas: 1,5 m hoog, 6m doorsnee; boeket: 4 m hoog.
Inspiratiebron: het ontstaan van de stad uit de Ylostins en de Friese STINSENPLANTEN.

Shinji Ohmaki ( Japan )

'Geheugen spreek', zou de lijfspreuk van hem kunnen zijn. Want al zijn sculpturen, video's en installaties komen voort uit zijn onderzoek naar wat ooit was, maar uit ons aller geheugen verdween. Oude ambachten, verloren tradities, verdwenen bloemsoorten; voor hem zijn ze niet weg maar liggen ze bedolven onder het stof van de tijd. Het is, vindt hij, aan hem als kunstenaar om ze in schoonheid weer tot leven te brengen.
De bloemen van de Rikka-fontein zijn gemaakt van roestvrijstaal en hebben twee verschillende gedaantes. Een aantal is uit staal gesneden en is prachtig ingekleurd. Een ander deel is gezandstraald op zilverglanzend, gepolijst staal, dat doet denken aan de ijzers van schaatsen. Ze vangen het licht op en weerspiegelen de kleuren van de driedimensionale bloemen.
De naam Rikka komt uit de Japanse Ikebana bloemsierkunst en betekent, Staande Bloemen.

donderdag 24 oktober 2019

De Vleermuis.

In ons fotoboek van onze Elfstedenfietstocht, afgelopen zomer, schreef ik bij deze fontein, dat er een Elfstedenfonteinenroute  bestaat. Wij wisten dat niet maar dat was ons verteld bij een overnachtingsadres en ik schreef daarbij "misschien wordt dat nog eens onze volgende uitdaging" et voici, daar zijn we nu aan bezig.

De Vleermuis - Brons, 3,3 m hoog, 2,4 m breed.
Inspiratiebron: de gevel van de afgebrande Broerenkerk.

Vleermuizen zijn intrigerende, nuttige dieren die met hun jacht op insecten cruciaal zijn in het ecologisch systeem. De vleermuis staat in de Aziatische cultuur symbool voor rijkdom, geluk en een gezegende ouderdom. Bij ons symboliseert hij zowel duistere krachten als een positieve, reddende kracht. Denk aan Batman, of aan de gevels van de grote kathedralen waar hij, in de vorm van waterspuwers, de demonen op afstand houdt. Dat past prachtig bij de afgebrande Broerekerk (fontein staat op het plein vóór de kerk). De trap op de rug van de vleermuis nodigt de bezoeker uit om de vleermuis symbolisch te overwinnen. Het zijn vooral kinderen die er op en af klimmen en springen en er veel plezier aan beleven.

Johan Creten (België) woont in Parijs.
De ontwerpen van de keramische en bronzen sculpturen van hem lopen uiteen van imposante vogels en vreeswekkende inktvissen tot met scherpgepunte rozen bedekte vrouwentorso's. Hun rijke symbolische lading is nooit eenduidig en slingert heen en weer tussen verleiding en vrees, kracht en kwetsbaarheid, het sacrale en het demonische. Met zijn katholieke achtergrond en gevoel voor drama voelt Creten de beladen geschiedenis van Bolsward perfect aan.
Informatie van de panelen en het internet.

woensdag 23 oktober 2019

De Woeste Leeuwen van Workum.

Toen we vanuit Hindeloopen naar Workum reden voor de volgende fontein, zag ik opeens deze "OP DE KOP BOERDERIJ". Al eerder zag ik het, op het blog van Marthy en nu zag ik het zelf in het echt. Hartstikke leuk dus, het onverwachte ! Even een tussenstop voor de foto natuurlijk en dan, Workum.

De Woeste Leeuwen van Workum - Cornelia Parker - Verenigd Koninkrijk.
Duurzaam Accoya-hout, verf, bladgoud - 3,5 m hoog.

Al eeuwen wordt het stadswapen op DE WAAG van Workum ondersteund door twee leeuwen.
Ze doen naïef aan en hun theatrale pose prikkelt onze lachlust. Maar als fontein van Workum, stevig op de grond met een meer dan levensgrote afmeting, zijn ze geen bijfiguren meer, maar hoofdrolspelers. Op enige afstand van elkaar sproeien ze nu als vechtende katten water naar elkaar. 'Kijk naar Workum', lijken ze ons toe te roepen. Want zonder het wapenschild biedt de lege ruimte tussen hen in plotseling uitzicht op de levende werkelijkheid van de stad.

Cornelia Parker schept er een immens genoegen in om dagelijkse voorwerpen en overbekende beelden uit kunst en cultuur op te blazen, te verdubbelen, uit te rekken of in diggelen te slaan, als een soort daad van bevrijding. Want met de grootschalige sculpturen of installaties die zo ontstaan krijgt het oude en bekende nieuwe betekenis, met een vleugje Britse humor op de koop toe. Parker werkt daarbij intensief met anderen samen.
Gelezen op informatiebord.
Marthy stuurde mij een bericht dat ik het huis niet op sjannesblog (zoals ik schreef ) maar op dat van haar had gezien. Heb het nu dus veranderd.


dinsdag 22 oktober 2019

Flora & Fauna.



Rond koffietijd waren we in Hindeloopen dus eerst koffie met een lekker stuk gebak. Het stadje ligt er in de herfst wat verlaten bij,  het was natuurlijk nog vroeg en de meeste zaken waren nog gesloten. Toch was er een open en toen we daar binnen liepen kwam er een geroezemoes van stemmen op ons af. Het zat daar al vol omdat er een hele bus toeristen (van hoge leeftijd) was neergestreken. Fijn was dat, want dat betekent dat men op veel mensen had gerekend en er dus vers gebak was. Het was gereserveerd en ze zouden daar ook lunchen. Ik had cheesecake gekozen en het was verrukkelijk.
Naar de fontein hoefden we niet lang te zoeken, die stond praktisch om de hoek.

Flora & Fauna, Shen Yuan.
Koper, staal, Accoya-hout, steen.
boom: 3,6 m hoog, 2,5 m breed; geweien: 7,5 m lang, 2,1 m hoog.
Inspiratiebron: Het oude stadswapen van Hindeloopen.

Inspiratiebron voor de fontein is de levensboom op het stadswapen, met het hert en de hinde die hem omringen. De boom symboliseert de levensenergie, maar staat ook voor wijsheid. Het hert en de hinde voeden zich daarmee. Nu zetelen prachtige exotische vogels in de boom. Als je op het grote, houten gewei zit dat de boom omringt, zie je hoe ze waterspuwend met elkaar 'praten'. Over ons ?

Shen Yuan (China) is een van de weinige vrouwelijke Chinese kunstenaars die tot de internationale kunstwereld is doorgedrongen. In al haar werk toont ze dat culturen elkaar voortdurend onderling beïnvloeden, maar ook dat je daarbij je eigen achtergrond niet hoeft te verloochenen. Steeds zie je sporen van de traditionele Chinese kunst gecombineerd met een indrukwekkend ambachtelijk vakmanschap. Dit alles past naadloos op de eigen en toch open cultuur van Hindeloopen.
Informatie, wederom van de borden.

N.B - Wat je ziet op een van de foto's is niet het stadswapen (vergissing van mij) maar een gevelsteen, voorstellend het wapen van Willem Frederik van Nassau-Diez.
DIT is het wapen van Hindeloopen, maar ik kan het niet goed rijmen met de beschrijving van het wapen op het informatiebord.
N.B - Ferrara wees mij er vandaag op waar ik het juiste wapen kon vinden. DEZE site laat er heel veel zien en ook de juiste. Hert en Hinde met een levensboom. Grote dank.



maandag 21 oktober 2019

De Vis voor Stavoren.

Toen we afgelopen zomer de Elfstedentocht reden op de fiets, hadden we op weg naar Stavoren echt, heul veul, regen. Het regenden zo hard, dat we niet eens het plaatsnaambord hebben gefotografeerd. We wilden zo snel mogelijk ergens naar binnen en hebben daar ook zo'n anderhalf uur geschuild. Deze fontein hebben we toen wel gezien, maar geen foto genomen. Wel van het vrouwtje, de haven en de mooie gekleurde huizen. Nu was het gelukkig droog.



De Vis voor Stavoren - Mark Dion - Verenigde Staten. Kunsthars, PU-schuim, staal
3,3 m hoog, 6 m breed, 8,4 m lang.
Inspiratiebron, de visserijgeschiedenis van Stavoren en een TEKENING van Pieter Bruegel de Oude.

De zee geeft, de zee neemt. Stavoren, ooit een rijke Hanzestad, kan erover meepraten.
Overstromingen, zeehandelsoorlogen, een haven die verzandde, meermalen verviel de stad tot armoede. Maar telkens richtte ze zich op en brachten zeevaart en visserij nieuwe welvaart.
Volksverhalen als 'de Vrouwe van Stavoren' vertellen van dat wisselvallige lot.
'De Vis voor Stavoren' voegt daar een nieuw verhaal aan toe, met een knipoog naar een symbolische prent van Pieter Bruegel de Oude : 'Hoe grote vissen kleintjes eten !
We zien hoe de enorme open muil van een machtige vis ons langs de watersproeiende lippen naar binnen lokt. Wie ontsnapt in Stavoren de dans ?
Tekst stond op het informatiebord.