I SWEAR.

 Het nieuwe seizoen van de Filmliga is weer begonnen en hoe, een film die ik meteen aanraad om te gaan zien. Sommige films laten zien hoe één mens ondanks grote tegenslagen, een verschil kan maken.

I Swear vertelt het waargebeurde verhaal van John Davidson, die als tiener te maken krijgt met het syndroom van Gilles de la Tourette in een tijd waarin daar nauwelijks begrip voor bestaat. Regisseur Kirk Jones brengt een ontroerend en toegankelijk drama waarin humor, veerkracht en menselijkheid hand in hand gaan.

Het leven van de jonge Schot John Davidson veranderd ingrijpend wanneer hij op vijftienjarige leeftijd plotseling last krijgt van onvrijwillige tics en verbale uitingen. In het Groot-Brittannië van de jaren tachtig is het syndroom van Gilles de la Toerette nog vrijwel onbekend. Onbegrip op school, spanningen binnen zijn familie en sociale uitsluiting maken zijn jeugd bijzonder moeilijk. Toch weigert hij zich neer te leggen bij zijn situatie. Gaandeweg ontmoet hij mensen die hem steunen en ontdekt hij hoe belangrijk acceptatie en zelfvertrouwen zijn.

Robert Aramayo vertolkt de hoofdrol met veel overtuiging. Hij won voor zijn hoofdrol een BAFTA voor Beste Acteur. Regisseur Kirk Jones legt de nadruk op de mensen rond John en op de kracht van vriendschap, familie en begrip. Hierdoor ontstaat een film die niet alleen informeert over Tourette, maar ook universele thema's behandelt zoals doorzettingsvermogen, acceptatie en menselijke waardigheid.

Bron: folder van de filmliga omdat dat een goede samenvatting is en er toch niets wordt verteld over alles wat de film zó de moeite waard maakt.

Laatste van het seizoen............

 

........en het zou een feel good film zijn en dat was het ook. Gioia Mia is een warme, ingetogen coming-of-agefilm die zich afspeelt op het zonovergoten Sicilië. De film volgt Nico, een jongen uit de moderne wereld die gewend is aan snelheid, schermen en constante prikkels. Hij moet onverwacht de zomer doorbrengen bij zijn tante Gela in een afgelegen dorp. Het lijkt alsof hij een andere tijd binnenstapt. Voor Nico voelt deze plek eerst beklemmend, geen wifi, geen drukte, alleen de onwennige rust van een wereld zonder haast. De eerste dagen verlopen stroef, maar langzaam aan veranderd er iets. Nico ontdekt de schoonheid en betekenis van kleine gewoontes. Tegelijk verzacht Gela, alsof Nico's aanwezigheid iets in haar wakker maakt. Er ontstaan kleine momenten van toenadering. Af en toe betrekt Gela hem bij eenvoudige handelingen, zoals koken. Er gebeurd nog van alles tussendoor, maar daar vertel ik natuurlijk niks over, want dan zou ik teveel verklappen. Wij krijgen de folder over de film altijd al via de mail, maar ik pak altijd nog een papieren folder van de balie als we naar binnen lopen, vind ik fijn om te hebben. Nu stond men aan het eind van de film folders uit te delen, dus ik zeg die heb ik al, nou zei die man, kijk maar eens goed en het is een folder met de recepten zoals ze gemaakt werden in de film. Hoe leuk is dat, nou heel leuk !

Ik heb de gerechten nog niet gemaakt, maar ga dat beslist eens doen.  

In september begint er weer een nieuw seizoen en zijn we beslist weer van de partij.

NAWI !

Het 58ste  seizoen zit er bijna op, Volgende keer gaan we de laatste film zien, de elfde. Laatst zagen we, hoe kan het anders,   nummer 10. Het was geen vrolijke film, maar toch breng ik hem even onder de aandacht, omdat wij het een goede film vonden. De dertienjarige Nawi woont in Turkana, een afgelegen streek in het noorden van Kenia, waar kindhuwelijken, ondanks dat ze officieel verboden zijn, nog overal voltrokken worden. De film begint met de standvastige en leergierige Nawi die de hoogste cijfers haalt voor haar toelatingsexamen voor de middelbare school. Terwijl dit wordt gevierd door haar leraar, vrienden en een tv-ploeg haar interviewt over haar schoolprestaties, bedenkt haar vader een plan om haar uit te huwelijken aan een veel oudere man. Als enige dochter in de familie is het haar taak om hen te redden en zichzelf op te offeren, zodat de prijs die voor de bruidsschat wordt betaald, hen kan helpen. Zoals ze in haar dagboek schrijft, is de prijs "60 schapen, 8 kamelen, 10 geiten. Niet meer, niet minder". Op de avond voor haar bruiloft komt ze in de gelegenheid om er vandoor te gaan. Wat volgt is een aangrijpende en dappere strijd tegen een diepgewortelde traditie, maar ook een strijd voor zelfbeschikking en recht op onderwijs. Daarmee probeert Nawi niet alleen haar eigen lot, maar ook dat van alle meisjes in Kenia te veranderen. 

De film is gebaseerd op een verhaal van Milcah Cherotich, het schrijversdebuut van een jonge vrouw die het instuurde voor een nationale verhalencompetitie in Kenia. Dit verhaal werd de basis van de film en sloot aan bij zowel lokale als internationale zorgen over kindhuwelijken en gendergelijkheid. De prachtige hoofdrol van Michelle Lemuya Ikeny die de rol van Nawi met verve speelt, zorgen voor een onderhoudende sympathieke film met een duidelijke boodschap.

Onder op de folder stond nog: Na afloop van de film niet direct weglopen ! Deden we dus niet, Nawi kwam nog een paar woorden spreken.

(bronnen: de filmkeuzecommissie en Filmdepot.)
 

Een gelukkige zondagmorgen !

 

De keuzecommissie heeft voor het filmfestival met ontbijt 2026 dit jaar gekozen voor films met als thema: A Happy Sunday Morning. Wij kozen uit de vijf films ZWEI ZU EINS, een film uit 2024 onder regie van Natja Brunckhorst. Genre, Komedie, land, Duitsland, Frankrijk en de VS, met Ronald Zehrfeld, Sandra Hüller en Peter Kurth. Duur 116 minuten.

In de zomer van1990, wanneer de Oost-Duitse burgers slechts zes dagen krijgen om hun Ostmarken om te wisselen voor West-Duitse marken, besluiten jeugdvrienden en geliefden Maren, Robert en Volker een fortuin aan bijna waardeloos geld te stelen uit een ondergrondse bunker. Samen met famillie, vrienden en b uren bedenken ze een creatief plan om het geld zo snel mogelijk om te zetten in waardevolle spullen en zo de kapitalisten te slim af te zijn. Regisseur Natja Brunckhorst brengt met Zwei zu eins een luchtige DDR-komedie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met een Duitse sterrencast is het een verhaal over liefde en loyaliteit. over geld en gerechtigheid. De film toont een nostalgisch verlangen naar de oude DDR, vermengd met de vrolijk gestoorde chaos van een wereld in overgang.

 Bronnen: Filmtotaal, NRC, Volkskrant, Trouw, VPRO.

Wij vonden het een prima film, alle vijf de films waren 'feel good' films en dat was best eens fijn. Ellende is er al genoeg ! Een heerlijke zondag, lekkere broodjes, koffie/thee, jus/melk en niet te vergeten de filmblikken met paaseitjes, een soort van traditie noem ik het maar.

TKT.

Uniek bij de filmliga Oss: voor de eerste maal in het 57-jarig bestaan een voorpremière. Aardig om te weten, maar het maakt voor mij niks uit, de film wordt er niet anders door.

TKT volgt het verhaal van Emma, een zestienjarig meisje, dat verstrikt raakt in een spiraal van pestgedrag. TKT is ontleend aan het door tieners afgekorte tínquiète, wat  'maak je geen zorgen betekent.

Deze Belgische dramafilm TKT ('t komt goed) maakt pijnlijk inzichtelijk waar cyberpesten toe kan leiden, vaak bijna onopgemerkt door de buitenwereld.

TKT laat zien wat (online) pesten en sociale uitsluiting doet met het slachtoffer, maar ook met vrienden, klasgenoten, ouders en leerkrachten. Met de komst van social media dreigt online pesten op school epidemische vormen aan te nemen. Steeds meer experts slaan alarm omdat bullying (pesten) op school tegenwoordig 24/7 doorgaat.

De film overdrijft de zaak niet, geeft geen lesje, maar biedt wel aanknopingspunten om de situatie te begrijpen. Het is een film van algemeen nut. Zoveel mogelijk tieners, (groot-)ouders en anderen zouden deze film moeten zien. De boodschap van de film is als je getuige bent van pesterijen, spreek er dan over, het kan een verschil maken in het pestgedrag van jongeren, al is het maar voor één jong mens.

Deze film is op een heel mooie en aparte manier opgenomen, maar ik wil er niet méér over vertellen, want dan verklap ik teveel. Een ding wil ik nog wel kwijt, als je de kans hebt, ga er naar toe !

De film wordt vanaf 9 april 2026 vertoond in de Nederlandse bioscopen.
 

HELDIN.

 

De film van donderdagmiddag speelt zich, van begin tot het einde, helemaal af in het ziekenhuis. Verpleegkundige Flora begint aan haar dienst en we worden helemaal meegezogen in de hectiek van een nachtdienst. Het begint al meteen met te weinig personeel, men moet het die avond/nacht doen met twee verpleegkundige en een stagiaire. 

Een patiënt moet op tijd antibiotica krijgen. Een ander moet naar de operatiekamer. Een derde heeft dringend pijnstillers nodig. Er is net een gaatje voor een onderzoek voor nummer vier. Nummer vijf wil na zes dagen wel eens weten hoe het met zijn diagnose staat. Telefoon: een vrouw belt voor een verloren leesbril. Zoemer: een patiënt in een privékamer wil pepermuntthee. Het wordt steeds drukker, patiënten moeten naar de OK, zijn aan het herstellen of komen nieuw binnen, allemaal mensen met vragen en verlangens. De verzoeken stapelen zich op, terwijl ze haar reguliere zorgtaken probeert af te werken. Het is amper bij te houden.

Het acteerwerk van actrice Leonie Benesch, eerder zagen we haar als betrokken docente in de film Das Lehrerzimmer, is indrukwekkend. 

Ik ga er niet meer over zeggen, alleen nog dat je de film echt zelf moet gaan ervaren. Wij vonden het een film die de moeite waard is en we hadden, onafhankelijk van elkaar, dezelfde beoordeling gegeven: zeer goed !

Feel good movie !

Deze week begon er weer een nieuw filmseizoen en het was een geweldig begin. 

Wat gebeurd er als een keurige, klassieke dirigent terecht komt in het bonte gezelschap van een plaatselijke dorpsfanfare ? 

En Fanfare volgt Antoine Thibaut (Benjamin Lavernhe), een talentvolle dirigent van een gerenommeerd klassiek orkest. De ontdekking dat hij een jongere biologische broer heeft, veranderd zijn leven volledig. Zijn broer Jimmy (Pierre Lottin) werkt als schoolkantinemedewerker in het Noord-Franse Walencourt, deelt zijn tijd tussen zijn trombone in de lokale fanfare en zijn eenvoudige dagelijkse bestaan. Toch zijn er ook overeenkomsten: Antoine en Jimmy delen een diepgewortelde liefde voor muziek die verder lijkt te reiken dan genetische banden.

Emmanuel Courcol gebruikt muziek als metafoor voor menselijke verbinding. In plaats van een simpele feel good movie levert hij een gelaagde kijk op vooroordelen.

Ik nam deze tekst over uit de folder, maar ik kan wel zeggen dat de film veel en veel meer is dan je hier uit de beschrijving kunt halen, je zou willen dat men in het dagelijks leven ook zo met elkaar omging. Ik heb de meeste tijd zitten kijken met een lach op mijn gezicht, maar ook met tranen in mijn ogen en dat heb ik zelden. Ik vind het een aanrader, mijn man ook en we gaven alletwee de hoogste waardering.

 

CONCLAVE.

 

Laatst kwam  deze film bij de Filmliga en wij dachten wat moeten we ermee. Het sprak ons niet zo aan, maar dat wil natuurlijk niet altijd wat zeggen, dus we gingen toch. De film gaat over het proces van het kiezen van een nieuwe paus. 

Wanneer de huidige paus in zijn slaap overlijdt, krijgt Kardinaal Lawrence de taak om het conclaaf te leiden. Hij is hier op zijn zachts gezegd niet blij mee, want hij wilde net zijn ontslag indienen voor zijn positie in het Vaticaan. Het lobbyen begint al voordat het proces is begonnen en tijdens de eerste stemming blijken vier kardinalen kans te maken om paus te worden. Er ontspint zich een strijd en Lawrence moet erg zijn best doen om alles in goede orde te laten plaatsvinden zodat er na verloop van tijd witte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel komt en heel de wereld weet dat er een nieuwe paus is gekozen.

Dit in het kort, want ik ga niet verklappen wat er zich achter de schermen afspeelde. In het echt zal het er wel wat anders aan toegaan, of misschien ook niet.

Frappant, dat dit nu ook gaat gebeuren, want minimaal vijftien en maximaal twintig dagen na het overlijden van de paus, in dit geval Paus Franciscus, begint het conclaaf.

Bij de filmliga kun je door middel van een strookje, dat je bij de uitgang krijgt, laten weten wat je van de film vond. De keuze is: zeer goed - goed - minder goed - slecht. Wij kozen toevallig alletwee voor goed.

Blij dat we toch zijn gegaan !

RADICAL.

Vorige week donderdag zagen we deze prachtige film. RADICAL, is een inspirerende en ontroerende film die de kracht van onderwijs en de onvermoeibare strijd voor gelijkheid en kansen voor alle kinderen laat zien. 

Het verhaal volgt een leraar die vastbesloten is om het leven van zijn leerlingen te veranderen, ondanks de vele obstakels die hij moet overwinnen. 
In een achtergestelde buurt in Mexico begint leraar Sergio Juárez (Eugenio Derbez) aan zijn nieuwe baan in een basisschool. Hij wordt geconfronteerd met een groep kinderen die door het systeem in de steek zijn gelaten en weinig toekomstperspectief hebben. 

Sergio besluit om het traditionele leerplan te negeren en gebruikt andere methoden om zijn leerlingen te inspireren en hen te later zien dat ze hun dromen kunnen waarmaken (tekst uit de folder)

Wat ik het mooiste vond van de film, was de manier hoe hij de kinderen leerde en inspireerde, om zelf te denken en uit te vinden hoe men ergens achter kan komen. De film laat zien hoe een bevlogen leraar van grote waarde is en de koers van vele levens kan veranderen.

Vroeg uit de veren !

 

Je hoeft natuurlijk niet zo vroeg op te staan, daar kozen we zelf voor, maar wij vinden dat fijn. Het ontbijt is tenslotte verkrijgbaar tot 11.00 uur op dit  jaarlijkse filmfestival met ontbijt en overal ook nog op tafeltjes,  filmblikken met Paaseitjes. 

Dit jaar was er een motto, namelijk, EEN BLIK OP DE WERELD. Met film kijken verbreed je de blik op jezelf, je nabije omgeving en op de wereld. Films kijken laat ons namelijk vanuit andere perspectieven naar het leven kijken en kan ervoor zorgen dat we de wereld op een andere manier gaan zien. Vandaar dat we films konden kiezen uit bijna elk continent van de wereld (tekst folder).

Een film was er uit Azië, uit Zuid Amerika, Noord Amerika, Europa en wij kozen THE BLUE CAFTAN, een film uit Afrika. 

De film begon om 8.10 uur, op een heel rustige manier en dat zou trouwens heel de film zo blijven. Maar plotseling werd er geroepen, is er een dokter in de zaal en ook, is er iemand die kan reanimeren. Dan weet je even niet wat er gebeurd, iedereen keek naar boven, daar kwam het geluid vandaan. Het was natuurlijk donker , dus werd er geroepen licht aan, doe het licht aan. Toen het licht aanging werden we allemaal verzocht om rustig de zaal te verlaten, kortom na ± 20 min stonden we weer buiten. Twee ambulances arriveerden en voor ons was het wachten hoe het verder zou gaan. We zaten in het restaurant en hadden nog een croissant en hebben nog koffie gedronken. Het duurde zolang dat men niet meer verder ging met de film, maar deze zou ook nog om 10.40 uur vertoont worden en wij besloten om toch maar te blijven, want het stukje wat we gezien hadden, had ons nieuwsgierig gemaakt. We zijn niet naar huis gegaan, maar wel even een wandelingetje gaan maken. We hopen dat het met degene die onwel was geworden, goed is afgelopen, want het zal je maar overkomen.

Wat de film betrof, we zijn blij dat we zijn gebleven, een prachtige film.

In The Blue Caftan toont regisseur Maryam Touzani dat liefde verschillende vormen kan aannemen. De fenomenale acteerprestaties van Saleh Bakri en de Belgische Lubna Azabal zorgen samen met de prachtige cinematografie voor een aangrijpende, warme en universele film. Halim (Saleh Bakri) heeft samen met zijn vrouw Mina (Lubna Azabal) een traditionele kaftanwinkel in de medina van Salé, Marokko. Zijn authentieke handwerk levert schitterende kaftans op. Hun hele huwelijk lang leven ze al met een geheim, maar desondanks heeft het echtpaar een enorme genegenheid voor elkaar. Mina's ziekte en de komst van Youssef, een nieuwe leerling die het vak wil leren, zorgen ervoor dat dit fragile evenwicht onder druk komt te staan. Verenigd in hun liefde, helpen ze elkaar om hun angsten onder ogen te zien. 

Deze tekst stond op de folder van de FilmLiga, maar hun bronnen waren: Filmtotaal, NRC, Volkskrant, Trouw, VPRO.  De foto van de hoofdrolspelers stond ook op de folder, maar aangezien die wat donker was, heb ik deze gehaald van internet.

Das Lehrerzimmer.

 

Gistermiddag hebben we deze prachtige film gezien. Ik had er al wat over gelezen op het blog van BERTIE en hoopte dat deze film bij de Filmliga zou komen.

Ik weet wel dat dat niet altijd wat wil zeggen natuurlijk, want wanneer wij de beoordeling (achteraf) op de folder zien van een film waar wij bijvoorbeeld helemaal euforisch over waren, zijn er ook wel weer enige procenten bij die het als slecht beoordeelden.

 Maar goed, ik zou zeggen, wordt deze film bij jullie filmhuis vertoont, ga er als je tijd hebt, naar toe.

Ik ga er hier verder niks over schrijven, want als je de link aanklikt, lees je het commentaar van Bertie en zoals zij het heeft opgeschreven, kan ik dat echt niet evenaren.

Dus Bettie, dankjewel !

2 films.

 

Ik blog niet vaak over een film, maar deze twee vond ik echt de moeite waard. Vorig jaar werden er meerdere films uitgebracht over de nasleep van de terroristische aanslagen in Parijs van november 2015. Revoir Paris was er een van. Als je zo'n aanslag overleeft, blijf je verdoofd achter. Zo ook de hoofdrolspeler van deze film, Mia, gespeeld door de Belgische actrice Virginie Efira. Mia kan zich van de aanslag in een Frans etablissement achteraf nauwelijks iets herinneren. Die aanslag wordt in beeld gebracht zonder dat we precies zien wat er gebeurt. We zien uitsluitend Mia's beperkte perspectief, terwijl zij zich verstopt onder tafels en zo ver mogelijk bij het ratelende geweervuur wegblijft. Zo weten wij als kijker niet meer dan Mia. En dan neemt het leven weer zijn normale loop, of toch niet.....

Drie maanden na het overleven lukt het haar nog niet om haar oude leven op te pakken en om zich te herpakken gaat ze op onderzoek uit naar wat er precies gebeurde op die fatale avond.

Regisseur Winocour heeft bewust voor deze vorm gekozen om het trauma en de verwerking ervan te verbeelden. Ze weet waar ze het over heeft; haar eigen broer overleefden de aanslag op poppodium Bataclan. Het is ontroeren, maar zeker ook interessant om te zien hoe Mia haar weg uit de duisternis zoekt.

Deze film is anders en toch ook weer niet. Germain geniet volop van zijn pensioen wanneer hij op 75-jarige leeftijd plots weduwnaar wordt. Meteen snelt zijn familie te hulp en dringen ze zichzelf op om voor hem te zorgen. Maar hij heeft andere prioriteiten, want hij en zijn vrouw hebben elkaar iets beloofd voor zij stierf. Daardoor belandt Germain in een hedendaagse dansgroep met een excentrieke choreografe. Al dansend leert hij te rouwen, maar daar durft hij zijn familie niets over te zeggen, bang dat ze hem het dansen ontraden of zelfs verbieden.

Last Dance vertelt het verhaal van Germain met een warme oprechtheid. Het verhaal blijft klein en het drama wordt niet opgeblazen. Het gaat simpelweg om Germains groei, zijn rouwverwerking en de moeite die hij heeft met de bedrukkende bezorgdheid van zijn familieleden. Acteur François Berléand speelt zijn rol met verve en het mooiste is om te zien hoe zijn personage daadwerkelijk ontspant en flexibeler wordt naarmate de repetities van de dansvoorstelling vorderen

De familie wordt wat karikaturaal neergezet maar is zeker niet storend.

Een film over een bijzondere manier van rouwverwerking door dansen.

Voor mij waren beide films echt de moeite waard om te zien. 

(bronnen De Volkskrant, Filmkrant, Filmtotaal en Moviemeter.)

ROSE.

 

De laatste film die we zagen, voordat de vrijwilligers van de Filmliga stopten vanwege het zomerreces. Niet dat ze dan gaan zitten duimendraaien hoor. Zij gaan in de zomermaanden door met het selecteren van films, om ons weer te verrassen met de pareltjes uit het grote aanbod.

De film ROSE, was in mijn beleving de allermooiste van het afgelopen seizoen. Begrijp me goed, het hele seizoen werden er prachtige films getoond, maar deze, geweldig !

In de film ROSE stappen we met Ellen en haar echtgenoot Vgn in een groepsreis per bus richting de Franse hoofdstad. Ook Ellens zus Inger (Sofie Gräbøl) gaat mee. Inger lijd aan schizofrenie en woont in een inrichting. Daar leidt ze een vrij normaal leven, maar is gevoelig voor (teveel) prikkels. Inger kan precies zeggen wanneer ze schizofreen werd. Ze was net 18 toen haar grote liefde  Jacques, een oudere, getrouwde Fransman, haar dumpte in... let wel, hartje Parijs.

Je vraagt je dan af of het wel handig is om haar met zo'n busreis mee te nemen, maar Ellen vind dat dat moet kunnen. Ze mag weleens normaler worden behandeld, niet steeds aan de antidepressiva, ook niet steeds maar makkelijk in een rolstoel of om de haverklap haar overbezorgde moeder bellen.

Met veel gevoel draagt regisseur Niels Arden Oplev er zorg voor dat in zijn film realistische mensen worden neergezet. Hij baseerde zijn scenario op eigen familie ervaringen met één van zijn zussen. De rol van de schizofrene Inger mocht natuurlijk geen karikatuur worden.

Natuurlijk waren er spanningen zelfs angstige, maar ook zeker vertederende momenten, bewonderingswaardige en liefdevolle momenten, grappige ook, dat zeker. Onvoorspelbare momenten, nou ja er was veel om van te genieten en Inger speelde, zoals men dat zegt "de sterren van de hemel". 

Misschien zagen jullie de film al, maar zo niet, het echt een aanrader. Je loopt met een glimlach en een blij gevoel de bioscoop uit.

.......met ontbijt !

Zondagochtend zaten we al behoorlijk vroeg in Theater De Lievekamp aan het ontbijt. Altijd weer heel gezellig dat jaarlijkse gebeuren. We gaan altijd royaal op tijd, kunnen we rustig eten aan een tafeltje, want dat gedoe om broodjes en drinken mee de zaal in te nemen vinden wij niet fijn. We kozen voor de vroegste film, want we hadden 's-middags nog wat anders. 

THE WORST PERSON IN THE WORLD.
(Verdens Verste Menneske)
Een film uit 2021 onder regie van Joachim Trier, een Drama Komedie geproduceerd door Noorwegen/Frankrijk/Zweden/Denemarken. Met o.a Renate Reinsve, Anders Danielse Lie en Herbert Nordrum. Ik kende ze geen van allen, maar nu wel en vooral Renate vond ik erg goed. De film duurt 128 minuten, maar dat was géén straf, het was van begin tot eind boeiend.

In 12 hoofdstukken worden we meegenomen in het onstuimige liefdesleven van de dertiger Julie (Renate Reinsve). Wanneer Julie 30 wordt, heeft ze het gevoel dat haar leven stilstaat. Haar vrienden krijgen kinderen en zijn gelukkig (nou ja ?) en haar relatie met de oudere, succesvolle striptekenaar Aksel is stabiel. Toch vraagt Julie zich af of dit alles is wat het leven te bieden heeft. Als ze de jongere en knappe Elvind ontmoet, gooit Julie het over een andere boeg in de hoop antwoorden te vinden over de liefde, haar carrière en het leven. 

Deze film is uitgekozen tot de beste film van 2022, bij de filmredactie van de Volkskrant nummer 1, bij de lezers nummer 2. Bij de VPRO eindigde deze film op nummer 3 en bij de Filmkrant op nummer 7.

Maar dit even terzijde, toen ik de folder had gelezen had ik mijn bedenkingen, maar het was wat ons betreft een verrassende film.

Die kleine kaartjes krijg je om drinken te halen voor koffie/thee/fris en voor belegde  broodjes/croissants/krentenbollen. 

 

Voor het laatst ??

Vanaf woensdag 26 januari mochten we weer naar de bios. een beperkt aantal bezoekers i.v.m. de anderhalve meter-afstandsregel, mondkapje zolang je nog niet op je plaats zit en natuurlijk  een QR-code. Omdat er per keer minder bezoekers mogen komen wordt de film in februari en maart vertoond. Wij gingen gistermiddag en omdat volgende week waarschijnlijk veel maatregelen overboord worden gegooid  was dit wel de laatste keer dat we zo royaal konden zitten. En eerlijk gezegd zal ik dát wel gaan missen. 

De Nederlandse film : Mijn vader is een vliegtuig is gekozen tot  de openingsfilm voor het Nederlands Film Festival 2021. Elise Schaap sleepte hiermee een Gouden Kalf in de wacht. Zeer enerverende film over een vrouw met een jeugdtrauma. Vader is op jonge leeftijd uit haar leven verdwenen en de rafelrandjes die dit heeft opgeleverd moeten na de dood van haar moeder worden afgehecht. Film met veel verschillende scènes en sfeer. Gespeeld in een hoog tempo van pret tot diep verdriet en wanhoop. Mooi gemonteerd en subliem geacteerd, prachtige details, goede boekverfilming. Kan veel stof tot napraten geven, aldus de filmkeuzecommissie en daar ben ik het volkomen mee eens. Kan er nog aan toevoegen dat de film een verrassende ontknoping had.

Bronnen : Filmkrant, Volkskrant, VPRO.
 

Een nieuw seizoen.

De vrijwilligers van de filmliga keken er naar uit om ons weer te ontvangen, om met elkaar te gaan genieten van een goed filmseizoen 2021-2022. Nou dat is toch aardig om te horen.

Door Corona lag het natuurlijk wel een tijd stil, maar uiteindelijk konden we er wel weer terecht. Het was ook allemaal goed geregeld, handen desinfecteren, met mondkapje, 3 stoelen tussenruimte, om de andere rij zitten. Op zich was dat ook wel prettig.

Nu is het allemaal weer wat losser, geen mondkapje, met QR-code naar binnen, dat wel en ook  minder mensen in de zaal dan voor Corona. Morgen weer een persconferentie en wie weet wat er dan veranderd. We horen het wel.

De start van dit seizoen was pittig. Quo vadis, Aida ? Deze zeer indringende film die een fictieve weergave geeft van de laatste uren van de val van Srebrenica zagen wij via het verhaal van de Bosnische tolk Aida.

De film is fantastisch, heftig, indrukwekkend, confronterend en beklemmend, maar ook aangrijpend en mooi gemaakt. In mijn hoofd zag ik tegelijkertijd de beelden van de afgelopen tijd op de luchthaven in Kabul. 

Misschien hebben jullie de film al gezien, maar zo niet en ben je in de gelegenheid om hem te zien, ga erheen. Een aanrader wat mij/ons betreft !

Welkom.

Op dinsdag 10 maart jongstleden stopten de voorstellingen van de filmliga door, jawel corona ! Maar nu is men weer gestart. Slechts 35 tot 50 mensen per keer en gistermiddag was de eerste voorstelling. We hadden de folder, die we een tijd geleden kregen, goed doorgelezen en durfden het wel aan. Om iedereen een kans te geven word er nu heel de week en ook nog in de laatste week van september, elke dag drie keer de film vertoond. Omdat wij overdag tijd hebben kozen we voor de middag, dan kunnen degene die werken 's-avonds gaan. Ik moet zeggen dat het goed was geregeld, in de rij voor je en de rij achter je, daar zat niemand. Huisgenoten mogen naast elkaar, dan 3 lege stoelen en dan de volgende. We zaten echt heel royaal en zolang het zó goed blijft geregeld blijven we voorlopig weer gaan. Trouwens, de film is een waargebeurd verhaal en echt een aanrader.

Inmiddels heeft Brun vanmiddag de 5 namen getrokken voor de eco-print kaarten.

De namen
Marjan - Akkelien - Josephine - Petronille - en Sandra werden uit het potje getrokken. Als jullie mij je adres willen mailen, stuur ik de "snail mail" zo snel mogelijk  naar jullie toe.

Ontbijtfilm.

Zaten we zaterdagavond bij de toneelvoorstelling, zondag ochtend zaten we al vroeg bij de film. Een keer per jaar organiseert de Film Liga een filmfestival met ontbijt. Het programma is zo samengesteld dat je twee films kunt zien. Er is keuze uit zes films op drie locaties. Wij gaan meestal naar één film want twee achter elkaar daar word ik "gaar" van. Je mag eten en drinken mee nemen in de filmzaal, maar wij vinden het altijd gezelliger om aan een tafeltje te gaan zitten en bovendien is dat makkelijker. Het is ook leuk om mensen binnen te zien komen en soms zie je nog een bekende en maak je nog een praatje over de keuze die jij of zij hebben gemaakt. Het is altijd een gezellig geroezemoes.
Wij kozen de film Bankier van het Verzet. Ik denk dat iedereen de film al wel heeft gezien, maar wij dus nog niet. Ik vond hem spannend en hartverscheurend mooi. Je vraagt je steeds af wat je zelf zou doen, zou je ook die moed hebben die zij hadden.
De film is bekroond met vijf Gouden Kalveren. Nou wil dat voor mij nog niet alles zeggen, want ik vind een film mooi, of niet ongeacht hoeveel kalveren hij ook krijgt maar ik las het op de folder, evenals het volgende stukje.
Hoewel gedramatiseerd. is deze film gebaseerd op het onbekende maar waargebeurde levensverhaal van Walraven "Wally" van Hall. Deze bankier heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de financiering van het Nederlandse verzet tegen de NSB en de nazi's. Samen met zijn broer Gijs, de latere burgemeester van Amsterdam, bedenkt hij riskante constructies en de grootste bankfraude uit de Nederlandse geschiedenis. Maar hoe grootschaliger de operatie wordt, hoe meer mensen er vanaf weten en de kans  toeneemt dat het misloopt. Voor Walraven van Hall zijn diverse gedenktekens zoals aan het Beursplein en voor het kantoor van de Nederlandse Bank in Amsterdam.
Bij ons volgende bezoek aan de hoofdstad maar eens gaan kijken dan.

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society.

Een titel waar je je tong op breekt maar een film die je een zeer genoeglijke avond zal bezorgen. Zo werd de film aangekondigd in de folder. We zijn al meer dan 20 jaar lid van de Filmliga maar volgens mij heb ik nog nooit wat, over welke film dan ook, geschreven. Misschien dat daar dit jaar verandering in komt, we zullen zien. Je kunt ook niks aanraden of afraden vind ik altijd, want wat de een schitterend vind is een gruwel voor de ander dus dat ga ik ook niet doen. Het was een feelgoodmovie en dat vond ik op dit moment wel heerlijk. Het speelt op het eiland Guernsey, en dat zullen misschien de meest ook vinden, is schitterend. Ben er nog nooit geweest maar we zagen prachtige beelden ervan.

Het is 1941 en het Britse eiland is bezet door de Duitsers. Vijf bewoners, Elisabeth, Dawsey, Eben, Isola en Amelia lopen na de avondklok buiten over straat en worden betrapt. Om niet te worden gearresteerd, verzint Elisabeth dat ze een bijeenkomst hadden van hun leesclub ( het Duitse rijk stimuleert graag culturele activiteiten ) Ter plekke verzint ze de naam. Ze komt tot The Guernsey Literary, maar doordat Eben iets te veel zelfgemaakte gin op heeft, roept hij iets over een niet te eten aardappeltaart met schillen. The Guernsey Literary Potato Peel Pie Society is geboren. Na de Tweede Wereldoorlog ontvangt de jonge Londense schrijfster/journaliste Juliet Ashton een brief van een lid van een voor haar mysterieuze  boekenclub die in de oorlog werd opgericht. Haar nieuwsgierigheid is gewekt en zij besluit naar Guernsey te reizen. Daar ontmoet ze de heerlijk excentrieke leden van de boekenclub en ontvouwen zich de geheimen van hun oorlogstijd. Het verhaal laat zien hoe het er tijdens de bezetting aan toe ging op Guernsey en dat het na de bevrijding nog niet veel beter was, omdat de oorlog voor de bewoners eigenlijk nog niet voorbij was.
Deze tekst haalde ik van de folder.
Wat ik er nog aan toe wil voegen is dat je zomaar lid zou willen worden van zo'n boekenclub. Dat vind ik dan hè !