Koko en Spriet.

Mijn fietsvriendin, voor een paar keer per jaar, heeft altijd in het onderwijs gezeten en tijdens een periode dat ze werkte met kleuters, speelden twee konijnen als handpop een belangrijke rol. De konijnen kwamen na een spannende achtervolging in de klas terecht en beleefden 's-nachts spannende avonturen. Ze vertellen hun belevenissen 's-morgens tijden het kringgesprek aan de kinderen. De kinderen vertellen hun belevenissen aan de konijnen en zo ontstonden er leuke verhalen. Nu heeft ze de verhalen opgeschreven en is het een heel leuk boek geworden. Een meisje, dat ze heeft leren kennen als leerling in het Voortgezet Onderwijs, heeft de prachtige tekeningen gemaakt en degene die de vormgeving van dit boek deed kon zich de konijnen nog herinneren uit haar kleuterperiode. Is dat niet geweldig, ik vind van wel. Ellen ik heb genoten van je boek en nu is het bij mijn nichtje om, zoals jij als opdracht er in had geschreven, voor te lezen aan haar twee kinderen, in hun nieuwe huis ( en de tipitent )

GLOW.

Ik roep al jaren "daar wil ik eens naar toe", maar voordat je het weet is de week weer voorbij. Afgelopen vrijdag avond is het er dan toch van gekomen. We namen de trein naar Eindhoven, lekker makkelijk want de route lag direct buiten het Centraal station. We hebben heel de route gelopen en er was zoveel te zien en te beleven dat je eigenlijk aan een avond niet genoeg hebt. Deze twee vond ik  geweldig. de kerk om naar te kijken en de boom, ook om te kijken maar, door het bewegende licht en de muziek, was het fascinerend.
WINDOWS, de Catharinakerk staat centraal in dit werk en speelt de hoofdrol in de projectie.
Uitsneden van Bijbelse raamafbeeldingen worden in een collage weergegeven, afbeeldingen waarop veel te ontdekken is. Hoe langer je kijkt hoe meer je ontdekt. Het is een project van de Duitse lichtkunstenaar Daniel Margraf.
-ROOT, Gijs van Bon ontwierp dit kunstwerk dat techniek en natuur samensmelt. Lasers betekenen de boom met punten, lijnen en vormen. Door met lasers op bepaalde plekken punten te creëren, zogenaamde knooppunten, ontstaat er een netwerk tussen elementen. De knooppunten worden met elkaar verbonden door een lichtspel dat over de takken loopt. De installatie toont circulair zes mogelijke beeldende fases. Elke cyclus duurt een paar minuten. Geen enkele cyclus is hetzelfde. De fases worden steeds opnieuw geconstrueerd, de lasers kiezen andere paden, vormen en geluiden. Elke cyclus die elke fase doorloopt is daardoor verschillend van de andere, in verschijningsvorm, geluid en dynamiek. ( bron: Glow.)

Jaagpad.

We fietsten dus in België en daar maak ik nog maar eens een blogje over. We reden langs HET KANAAL BOCHOLT-HERENTALS en dat is echt zo mooi. Heerlijk rustig, mooie kleuren in deze tijd van het jaar en wat te denken van zo'n vriendelijke tekst op het PAD. Een jaagpad is een pad langs een kanaal of rivier dat werd gebruikt om schepen vooruit te trekken. Dit wordt jagen genoemd en werd gedaan bij ongunstige wind en tegenstroom. Gewoonlijk door een paard met begeleider, maar soms met mankracht. Voor grote schepen gebruikten men natuurlijk meerdere paarden. We reden wel vaker over zo'n pad, ook in Frankrijk, en het is er altijd goed toeven. Leuk dat men daar nu kan recreëren evenals op de paden die aangelegd worden op oude spoorlijnen, ook zo'n goed idee. Nou ik denk wel dat we er nog eens terug gaan, misschien in een ander seizoen.

7000 km.

Het is inmiddels al bijna een maand geleden dat we de 7000 km in dit jaar zijn overschreden. De lunch waarop we onszelf dan trakteren gebruikten we deze keer in Belgie, om precies te zijn in Lommel. Het was in de herfstvakantie en onze schoonzoon was met de kinderen een midweek op een camping in Bergeyk. Onze dochter had geen vrije dagen meer, behalve haar wekelijkse woensdag, dus we boden aan om haar die dag daar naar toe te brengen zodat ze lekker met man en kinderen de dag kon doorbrengen. Wij namen onze fietsen mee, hadden een route uitgezet en zouden haar 's-avonds weer ophalen. De route die we fietsten was schitterend evenals het weer die dag. Trouwens, heel de herfstvakantie is het prachtig weer geweest. We reden door bossen, langs twee kanalen en door een mooi aangelegd windmolenpark. Wat onze lunch betrof viel het wat tegen, er was weinig keus, omelet met kaas of tomaat of ham of champignons, het was allemaal of of. We hebben toen ieder een andere omelet besteld, die doorgesneden dus hadden we toch omelet kaas/tomaat. We zijn gewend dat het meestal ook heel mooi op je bord ligt, soms ware kunstwerkjes maar dat was er nu niet bij. Moet er wel bij vermelden dat het goed smaakte en de madam was vriendelijk.
Terug op de camping werden we getrakteerd op een lekkere barbeque.
Leuk dagje Belgie was het tòch wel met Lommel win(d)t en Lommel(let) zal ik maar zeggen.

Oud lood.

We hebben nog wat oud lood in de garage liggen ( afval ), ik had nog een lege bloembak en een zak gedroogde Tillandsia lag er nog in de kast van vorig jaar Kerst. Voeg daarbij de rozenbottels die ik tijdens het snoeien in de tuin van zoon en schoondochter had verzameld ( zonde om weg te gooien en als ik wat wil hebben mag ik het meenemen ) en je kunt aan de slag om een herfststukje te fabriceren. Het kleine bakje op de voorgrond heeft manlief voor mij gevouwen van het oude lood. We hebben het gisteren ( Allerzielen ) naar de begraafplaats gebracht en bij de urn van zijn zus gezet. Zij was dol op herfststukjes. Het was steeds een probleem om wat te vinden om in de urnen nis te zetten want er is maar een randje van 7 cm diep. Probleem opgelost, want dit is precies de maat nu.

Leuke plekjes.

Zoals altijd is fietsen met Ellen heel leuk. Zij weet altijd leuke plekjes om even af te stappen en wat te bekijken. Niet iets spectaculairs ( of eigenlijk toch wel ) maar meestal wel iets in de natuur wat ik nog niet eerder zag. We gingen op pad en er scheen een wazige zon die, zoals we dachten ( en hoopten ) zo wel door zou breken. Hij had een aparte kleur, de lucht was wel lichter dan op de foto, maar we vonden alletwee dat het er vreemd uitzag en het bleef zo heel de dag. Op het journaal 's-avonds werd verteld dat het te maken had met woestijnzand en de bosbranden in Portugal ( dit was op 17 oktober maar vanwege de p.c problemen kan ik dit nu pas posten )
Maar nu wat Ellen me liet zien. we stopten in het plaatsje Eerde bij een tuin,  er was een grote waterplas, heel veel wilde planten, een mooie vlindertuin en een oeverzwaluwwal. Als Ellen me er niet op had gewezen dan was ik er zo aan voorbij gelopen. Er zaten her en der gaatjes in de wand ( waar de zwaluwen nestelen ) , niet zo heel veel maar ik vond het toch leuk om te zien. Ze vertelde dat er in recreatiegebied HEMELRIJK ( waar we, man en ik, vaak langs fietsen ) ook zo'n wal is dus daar zullen we nog  maar eens een kijkje gaan nemen.
We kwamen ook langs een hop veld, dat er nu wat kaal bij lag omdat de oogst al binnen was, maar het zal wel mooi zijn geweest toen alle bellen er aan hingen. Moet ik dus ook nog eens terug. Verder hebben we lekker bijgekletst, heerlijk geluncht en besloten om in het voorjaar weer een nieuw tochtje te maken.
N.B: ik zag dat de tekst op het bord moeilijk te lezen is dus hier tik ik hem even uit.
HOPBELLEN, zo worden de inwoners van Schijndel genoemd. De hopteelt was nagenoeg verdwenen maar sinds kort weer nieuw leven ingeblazen.

ODE AAN DE HUMULUS LUPULUS>

Er is weer hoop op hop in het Wijbosch-
broek waar hopman Martien mest en dieft
en plukt, 't Vurste Puthorstje heet zijn werk-
veld. Staken tillen bellen naar de lucht.

Hop, hop, schiet op ! was Schijndels bede
in een ver verleden toen Sint Rochus nog
de pest te lijf ging, met zijn zegen ook de
streken van de hopduvel te weren zocht.

Nu stuurt een lieve heer zijn beestjes eropaf
want kwetsbaar blijven ranken van een plant
die almaar met de zon mee naar de hemel wil
maar naast de rooie spin veel last van luis heeft.

Als in de herfst de oogst gevierd wordt
- hopfalderiere, hopfaldera - kun je zelf
als rank tot boven in een hemelhoge staak
wie trekt er aan de bel, wie duvelt naar omlaag ?

O. Schijndelnaar, behoud de vrucht waarnaar
je bent vernoemd want ze verlicht het ongemak
van lijf en geest, en mocht je naar het leven
dorsten, grijp dan naar de hop, Servattumus !

Victor Vroomkoning.

Nacht van de nacht.

Vanwege de NACHT VAN DE NACHT ( aandacht voor lichtvervuiling en energiebesparing op verlichting ) heb ik deze pompoen gesneden. Jaren geleden heb ik dat op het blog van VLIJTIG gezien. Zij maakte het voor Halloween, dus mocht je vannacht ergens anders mee bezig zijn geweest ( bijv. alle klokken verzetten :-)) dan kun je nog in de herkansing. Erg leuk om te doen, rustgevend ook. Ik heb het sterrenbeeld van C. uitgesneden, opgezocht op internet, en ik gebruikte mijn snijgereedschap van het stempel.maken.

Vakantie herinnering.

Haha, weer een blogje. Het probleem is dat we moeilijk foto's kunnen importeren op dit moment. Op de een of andere manier wordt er iets geblokkeerd maar hoera nu lukte het even. De foto van de vijgen stond al in het bestand en de linker is van afgelopen zondag. Een heerlijke herfstdag dus tijd om het potje vijgen/peren jam, dat we kregen toen we afscheid namen op camping Mas Cauvy deze zomer, te openen.. Heerlijk hoor op net gebakken brood. De verse vijgen had ik al gegeten op de camping, je kon het met een mes zo uit de schil halen en op je brood smeren. Naast de afwasplek stond ook een vijgenboom en toen ik daar bezig was raakte ik in gesprek met een broer en zus. Zij vroeg aan mij wat de naam was van de vruchten en of je die kon eten. Nou en of. De jongen klom meteen in de boom en vroeg of ik er ook wat wou hebben. Of zij ze op hebben gegeten weet ik niet want ze namen ze mee naar de tent om ook hun vader en moeder te laten proeven. Wat ik wel weet is dat ik er van heb genoten. Moest ook maar eens zo'n boompje gaan zetten !!! 

Gevulde pompoen.

Nee geen recept, ik heb hem op een andere manier gevuld. Tijdens het fietsen zocht ik langs de kant van de weg naar materiaal om te kunnen gebruiken en er is nog genoeg te vinden. Degene met een grote tuin kunnen daar natuurlijk nog het een en ander vinden.
Wat je nodig hebt is een pompoen, steekschuim, twee plantenstokjes of saté prikkers, dun ijzerdraad of binddraad en plantmateriaal.
Hol de pompoen uit en verwijder alle pitten. Ik deed dat met een Pomme Parisienneboor en dat werkte goed maar met iets anders zal het ook wel lukken.
Klem nat steekschuim in de pompoen.
Bepaal de hoogte naargelang de grootte van de pompoen.
Bevestig het deksel met 2 plantenstokken (of de saté prikkers) bovenop het steekschuim. Dit kun je het best vlak naast de steel doen dan valt het het minst op. Maak, met het binddraad, kleine toefjes en verwerk deze verspreid en compact in het open gebleven stuk steekschuim.
Staat erg leuk op de tuintafel.
Jaren geleden heb ik dit ook al eens gemaakt samen met mijn schoonzus. Zij was geabonneerd op het blad "Bloemschikken" daar stond het in.

Hèhè, eindelijk weer eens kunnen bloggen maar het is de vraag wanneer dit weer gaat lukken want we hadden grote problemen met de computer. Hij is al een keer weggeweest maar het is nog niet helemaal opgelost. Vreselijk irritant is dat maar ja wat doe je eraan ?

Twee deuken.

Heel veel mooie kleuren nu in de bossen. Het stikt er van de paddenstoelen en afgelopen zondag gingen we op pad om wat foto's te nemen. Manlief nam er héél veel en ik koos deze uit vanwege de deuk, waarom ?  's-Morgens had ik brood gebakken en dat rees boven tegen de deksel aan om vervolgens in te zakken zodat het eruit kwam met een flinke deuk, daarom dus !  Het kan niet altijd goed gaan maar het was wel lekker. Ik had maismeel gebruikt en daar ( na een half uur bakken ) geraspte echte Parmezaanse kaas, zongedroogde tomaten en verse salie aan toegevoegd. Ach soms moet je wat experimenteren.
Wat de paddenstoel betreft, daar heb ik geen verstand van maar na even zoeken kwam ik uit bij het geslacht RUSSULA. Of dat klopt weet ik natuurlijk niet zeker maar misschien is er wel iemand die me kan helpen, graag dan.

Herfstkapsels.

Herfstpoppetjes knutselen, ik blijf het leuk vinden. Ik deed het meestal met de kleinkinderen. We maakten ze van eikels en kastanjes zoals HIER met gehaakte mutsjes, of HIER met de nog groene eikels, groene sjaals en hun eigen dop op de kop. Ook gebruikte ik al eerder lampionnetjes en zoals je HIER ziet gaf ik ze grappige gekleurde puntmutsen. Maar vandaag had ik zin om ze voor mezelf te maken en bedacht dat een door elkaar gewaaide haardos wel leuk zou staan. Een flinke Herfststorm zou dit best op z'n geweten kunnen hebben!!!

"Schoolreisje".........

......daar leek het wel op toen we afgelopen woensdagochtend op de bus stonden te wachten. We gingen een dag weg maar wisten niet waar naar toe en ook niet wat we gingen doen. De reden was, het 30-jarig jubileum van de veteranen personeelsvereniging. We kwamen in DELFT terecht en begonnen met koffie en heerlijk appelgebak ( dat kregen we vroeger op schoolreis dan weer niet ). Tijdens het koffie gebeuren kregen we twee A4tjes met foto's en een plattegrond voor een speurtocht in het centrum. We gingen in groepjes op pad, hartstikke gezellig en iedereen speurde fanatiek mee om details van de foto's in het stadsbeeld te ontdekken. tussen de middag was er een lunch en daarna een boottocht door de grachten met een tussenstop bij DE PORCELEYNE FLES, ( Internationaal bekend als Royal Delft ). Ben zelf niet weg van dat Delfts Blauw aardewerk maar het was wel interessant om wat te zien over het productieproces. Terug van de boottocht kon er ( voor degenen die er zin in hadden ) nog gebowld worden. Ja we zijn veteranen maar wel actief hè !  Met een diner werd de dag afgesloten. Tijdens 'n fotospeurtocht kom je natuurlijk langs de mooiste plekjes maar kun je het niet echt goed bekijken. Een ding weten we wel, naar Delft gaan we zeker nog eens terug.

Tipi.

Ik maakte een tipi, al een tijd geleden. Hij is voor het zoontje van mijn nicht  voor op zijn nieuwe slaapkamer. Die is nu klaar en vandaag was het "Tipi - inwijdingsritueel", met andere woorden, een lekkere lunch voor ons. We hebben nog wel gezongen hoor, het liedje van "alle indiaantjes schieten met banaantjes" en hij heeft supergoed geholpen om de tipi mee uit te pakken. De kussentjes en de vissen die ik nog had gemaakt om de boel mee aan te kleden werden ook enthousiast ontvangen. We mochten allemaal in de tipi komen zitten, beetje moeilijk, maar zijn moeder en ik enigszins opgevouwen en hij ertussenin dat lukte nog net. Leuk om te zien hoe blij hij ermee is.

N.B, ik had wat problemen met de tipi. De stof gleed wat naar beneden over de stokken dus had ik er bovenaan, waar de stokken uitsteken, bij elk tentdeel lange stroken stof aangenaaid zodat we ze om de stokken heen konden draaien en vastknopen. Maar dat bleek nog niet helemaal afdoende. Inlichtingen had ik al ingewonnen bij Mieke want zij had er ook problemen mee gehad ( dankjewel nog voor je snelle reactie toen ) maar we hebben toch voor wat anders gekozen. De papa van de kleine indiaan kwam met de oplossing. Om elke bamboestok heeft hij de reep stof tussen een slangenklem vastgeklemd. De repen stof draai je daarna weer om de stokken heen om de klemmen te verbergen. Mijn  nichtje stuurde de volgende twee foto's. Dankjewel, handig voor degene die ook aan een tipi gaan beginnen en ik zou zeggen, doen want het is hartstikke leuk om te maken.

6000 km.

Terug van de vakantie gingen we fietsen en wat bleek, men had hier niet stilgezeten. Regelmatig stopten we bij een lunchgalerie voor een lekker kopje koffie en er was altijd wel wat nieuwe kunst aan de muur om te bekijken. Nu was het opeens een LUNCHCAFE met een andere naam en een andere eigenaar. We dronken er toch koffie hoor en afgelopen zondag besloten we om er ook onze 6000 km lunch te gebruiken en die was heerlijk. Dus wat dat betreft is er niks veranderd. Gelukkig maar.

Laatste vakantiepost.

Ik ga er maar eens een eind aan breien, aan de vakantiepost dan, want er zijn hier intussen ook alweer dingen gepasseerd waar ik over kan bloggen. Dus vandaag gooi ik alles maar eens op een hoop. We bezochten ( ideaal met de hitte ) het Bamboebos van Prafrance, gecreëerd in 1856 door Eugène Mazel. een door botanica gepassioneerde inwoner van de Cévennen. Bamboe van wel 20 m hoog en door de jaren uitgegroeid tot gigantische bomen.In Anduze gingen we naar een pottenbakkers markt in het stadspark waar we meteen maar een stadswandeling aan vastknoopten.

Onderweg naar Anduze zag ik dit leuke spookje op een gevel wat ik te grappig vond om niét te fotograferen.

Nimes kun je natuurlijk ook niet overslaan wanneer je zo dicht in de buurt bent. Het amfitheater van Nimes, waarschijnlijk gebouwd tussen 50 en 100 jaar na Chr. en geïnspireerd op het Colosseum in Rome, is de best bewaard gebleven arena van de Oudheid. Het is ongeveer 133 m lang en 101 m breed. De 21 m hoge gevel bestaat uit 2 niveaus van 60 bogen elk. Meer dan 24.000 zitplaatsen verdeeld over 34 tribunes zijn er rond een vloer van 70 bij 38 m. Schitterend. Het wapen van Nimes, een krokodil geketend aan een palm, refereert sinds 1535 aan de slag bij Actium in 31 voor Chr. en de verovering van Egypte door de legers van Caesar. Het wordt afgebeeld op talrijke plaatsen in de stad, zelfs op de metalen sierspijkers die in 1986 door Philippe Starck zijn ontworpen en het plaveisel van de voetgangersstraatjes versieren.

Verder fietsten we zo tussendoor toch nog 366.21 km waar je in de verschillende dorpjes en langs de weg je camera ook niet in je fietstas laat zitten. Kortom, héél veel foto's gemaakt, héél veel gezien, héél veel indrukken opgedaan. Nu weer over naar de orde van de dag.

Pech onderweg.

Kijk, een nieuwe trapper, rechts maar ook links hoor. Dat kwam zo. we gingen voor de tweede keer op pad om met de navigatie een, thuis gedownloade, route te rijden. Voor de tweede keer ja, want de eerste keer was mislukt maar dat lag aan ons. Deze keer ging het heel goed totdat het tandwiel van C. z'n fiets tandjes ging overslaan en dat is niet handig in een beklimming. Tegelijkertijd viel bij mij de trapper van m'n fiets en ik zelf dus ook want ook ik zat in de beklimming en aangezien die erg stijl was ( 16% ) ga je meteen zowat achteruit wanneer je niet meer kunt trappen. C. kreeg zijn fiets nog wel gerepareerd maar die van mij was niet te maken. Eigenlijk was het een geluk bij een ongeluk dat we al zo hoog waren want nu kon ik zonder te trappen afdalen. Waar het niet ging, zoals een bruggetje op of weer op gang komen na een stoplicht, heeft C. mij geduwd. Gelukkig ontdekten we langs het fietspad naar Alès een sportzaak waar ook een hoek was ingericht voor een fietsenmaker ( waar kun je beter zitten hè ). Nieuwe trappers gekocht en hij heeft ze er opgezet zodat ik weer op eigen kracht naar de camping terug kon fietsen. Een glas lekker koele TAVEL hadden we wel verdiend vonden we.

Een dorre boel.

In onze vakanties in Frankrijk fietsen we vaak langs prachtige goudgele velden vol ZONNEBLOEMEN. Niet deze keer, alles was nu bruin gekleurd en verdord. Nu wordt het in augustus allemaal wat minder met de bloemen maar dit hadden we nog nooit meegemaakt. Men zou heel blij zijn geweest met af en toe een regenbui maar dat was vanaf het voorjaar niet meer voorgevallen. Ik moet er wel bij zeggen dat wij enkele opnames hebben gemaakt waar van ik er best nog een uitvergroot aan de muur wil hebben. Zo zie je maar weer, er zit overal twee kanten aan oftewel, elk nadeel heb zijn voordeel.

Onder de grond.

Ik houd van grotten en wanneer er een in de buurt is van ons vakantieadres gaan we er heen. Het is, zeker met een buitentemperatuur van dik 30º heerlijk om een paar uren te verblijven. De rondleiding duurde eigenlijk 1 uur maar dat was uitgelopen en op de terugweg kwamen we alweer een andere groep tegen zodat onze groep helemaal uit elkaar viel ( door het elkaar laten passeren ) Niet zo erg want er was zoveel om van te genieten en we konden daardoor op ons gemak heel veel foto's maken.
GROTTE DE TRABUC diende een tijd lang als schuilplaats voor rover en dankt daar zijn naam aan. Een Trabuc is een soort DONDERBUS.
Door onderzoek van gevonden botten en gereedschap blijkt dat de grot al bewoond moet zijn geweest in de prehistorie. Later werd de grot gebruikt als toevluchtsoord voor de Hugenoten maar de soldaten van de koning hebben de grot dichtgemetseld, zoals vele anderen in de omgeving, om deze ( te geschikte ) verstopplaatsen onbruikbaar te maken.
Het is de grootste grot van de Cevennen met een grote onderaardse waterval, een 25 m diep meer en de "100.000 soldaten" ( linker foto ) kalkafzettingen die uniek zijn in de wereld. Hoe ze daar zijn ontstaan is voor specialisten nog steeds onverklaarbaar omdat er op die plek nergens water drupt, wat nodig is voor het ontstaan van stalagmieten.
's-Middags zijn we lekker lui geweest maar moest ik nog wel de tent repareren ( lusje kapot ).
C. haalde het kapotte lusje eraf met een tornmesje en stak nog een gaatje in de tentflap. Ik stak daarna ( hij hield de flap vast ) met de naald in zijn wang. Het moet niet gekker worden hè !

Op verkenning.

Elke morgen om half negen komt de bakker al toeterend de camping oprijden met vers brood. Dus na het, voor ons wat late ontbijt, stapten we op de fiets voor een verkenningsritje en boodschappen doen. We ontdekten dat er een heuse fietspad loopt vanaf St-Christol-Les-Alès ( waar onze camping is ) naar Alès en verder. We dronken koffie in Alès en maakten foto's van le Pont Vieille, een van de bruggen over de Gardon, waar door de grote droogte weinig water in stond, en van de Notre-Dame-de-Rochebelle ( links nog net op de foto ). La Vierge waakt hoog op haar sokkel over de stad.
We hadden 30.86 km gefietst, een leuk begin en 's-middags genoten we, bij onze tent in het zonnetje, van koffie met de net gekochte Madeleines.

Vakantie.

We zijn inmiddels al weer twee weken thuis ( tjee wat vliegt de tijd ) maar ik wil toch nog wat op m'n blog zetten over de vakantie. We vertrokken op een "Zwarte zaterdag"maar we hadden geen last van wat voor verkeershinder dan ook. We waren wel voor Lion gestopt voor een overnachting en dat scheelde natuurlijk. De volgende dag was het drukker en dat kon je merken bij de toiletten. Ik hoorde opeens de opmerking "het lijkt hier wel zwarte zaterdag". File daar dus.
Het was een leuke camping  waar we lagen en dit was het uitzicht vanuit onze tent.
Er waren geen afgebakende plekken, nee alles lag zo'n beetje hars en dwars over het terrein verspreid maar iedereen had wel enkele boompjes voor de broodnodige schaduw.We hadden in reviews al wel gelezen dat het sanitair gedateerd was maar wel erg schoon dus daar hadden we maar op gegokt dat dat ook klopte. Nou dat was ook zo en alles werkte prima. Niet met muntjes of zo en er hing altijd voldoende toiletpapier bij de w.c.
Het is een rustige camping en elke morgen komt de bakker met vers brood. Verder is er niks maar op 10 min fietsen is er een Intermarché en in de omgeving is van alles te doen.
Toen onze tent stond was het lekker douchen en heerlijk uit eten. Nou wat wil een mens nog meer.